Browsing category

Zwanger

#Momlife, Reviews, Zwanger,

Negenmaandenbeurs 2019

Gisteren was het zover: de Negenmaandenbeurs ging weer van start! Op uitnodiging ging ik een kijkje nemen en was benieuwd hoe het zou zijn, aangezien ik er nog nooit was geweest.

Baby Innovation Awards 2019

Om 8:30 moest ik mij melden, wat iets later werd aangezien ik in de parkeergarage uitgang F niet kon vinden en uiteindelijk maar helemaal omliep. Bij de ingang kreeg ik een badge met mijn naam en de naam van mijn blog erop (en dat vond ik best stoer 😉 ) en ging naar binnen. Ik liep een rondje door de hal waar veel standhouders nog bezig waren met opzetten en ging daarna richting de de stand waar de Baby Innovation Awards zouden worden uitgereikt.

Het duurde nog eventjes voordat het begon dus maakte ik een kort praatje met Kim-Lian, die het hele gebeuren aan elkaar zou gaan babbelen. Om 9:15 begon de uitreiking en werden de winnaars bekend gemaakt.

De winnaars van 2019 zijn:

Van bovenstaande producten ben ik zelf heel erg fan van de Minimonkey Minisling. Deze kwam ik toevallig een aantal weken geleden tegen via een Instagram ad en zette deze meteen op mijn kraamcadeaulijstje. Deze drager is licht, luchtig en kan ook worden gebruikt tijdens het douchen of in het zwembad. Lijkt mij met onze zomerbaby straks dus ideaal. 🙂

Goodies, goodies, goodies

Na de uitreiking kreeg de pers een mooie goodiebag mee met daarin o.a. de Biobuddi Bumba speelgoedblokken. Sophie heeft inmiddels al genoeg speelgoed dus ik wil deze graag weggeven aan een van mijn volgers! Houd mijn blog en socials dus in de gaten. 😉

Ook bij andere stands kreeg ik mooie spullen mee. Hierover schrijf ik binnenkort een aparte blog, want naast dat ik goodies heb gekregen heb ik zelf natuurlijk ook allerlei dingen gekocht. Iets met zwanger zijn en overal babyspulletjes zien. 😛

Negenmaandenbeurs, een aanrader of toch niet?

Jammer genoeg heb ik vanwege mijn bekken de beurs vroegtijdig moeten verlaten. Lopen is niet zo erg, maar slenteren en stilstaan is nu ik de 20 weken ben gepasseerd echt funest. Om die reden besloot ik aan het begin van de middag weer richting mijn auto te gaan, maar ondanks dat ik niet alles heb kunnen zien heb ik het erg naar mijn zin gehad.

Of je nu zwanger bent of al (jonge) kinderen hebt, op de Negenmaandenbeurs zijn genoeg leuke dingen te vinden. Zo is er onder meer een speciaal testparcours voor kinderwagens, staan er diverse draagconsulentes voor je klaar om je te helpen bij het vinden van de perfecte draagdoek of -zak, kun je er inspiratie opdoen voor de babykamer en worden er ook diverse workshops als babyfotografie gegeven.


Ben jij weleens naar de Negenmaandenbeurs geweest? Of ga je deze week? Ik lees het graag hieronder. 🙂

04 comments
Persoonlijk, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – 20 weken zwanger: Op de helft!

20 weken zwanger

Whoop whoop! Vandaag ben ik precies 20 weken zwanger. In theorie dus op de helft, al verwacht ik dat ook deze zwangerschap een stuk langer zal duren dan 40 weken. 🙂

Vanaf nu zal ik regelmatig een zwangerschapsupdate posten, met vandaag dus de aftrap: 20 weken zwanger. Ben ik de eerste maanden misselijk geweest, heb ik bepaalde zwangerschapscravings en hoeveel ben ik tot nu toe aangekomen? En voel ik de baby al? Je leest het allemaal in deze update.

20 weken zwanger – op de helft

Echt, hoe dan? Voor mijn gevoel zijn we er net een paar weken achter dat Sophie een broertje of zusje krijgt, maar ‘opeens’ ben ik al op de helft. Ik vind het werkelijk waar bizar dat het zo snel gaat. Mijn eerste zwangerschap vond ik al voorbij vliegen en deze gaat gewoon nóg sneller. Stop de tijd.

Wat nu o.a. veel sneller gaat is het voelen van de baby. Sophie voelde ik met 18 weken precies maar deze baby vond het met 13 weken al wel tijd om zich kenbaar te maken. Heel bijzonder, want dit gebeurde op de sterfdag van mijn oma. Sinds afgelopen woensdag voel ik de baby ook aan de buitenkant en ondanks dat het ons tweede kindje is, blijft het toch wel iets speciaals.

Zwangerschapskwaaltjes

Wat kwaaltjes betreft mag ik echt niet klagen. Bij mijn vorige zwangerschap had ik geen last van misselijkheid en dit keer ook niet. Ik ben één keer ’s ochtends misselijk wakker geworden en dat was voor mij een teken dat ik een zwangerschapstest moest gaan halen. Daarna ben ik niet meer misselijk geweest. Gelukkig maar, want ik lees soms echt horrorverhalen van 9 maanden met de wc pot knuffelen. Respect voor de vrouwen die dat moeten doorstaan!

Wel heb ik al vanaf het begin last van mijn bekken. Ook dat was een van mijn eerste zwangerschapssymptomen. Het lijkt wel alsof mijn lichaam meteen weer in de 40 weken stand is gesprongen, want het voelde voor mij al snel hetzelfde als toen ik met Sophie met de laatste loodjes liep. Gelukkig heb ik er alleen last van als ik teveel heb gedaan. Goed excuus om lekker op de bank te hangen. 😉

Naast bekkenpijn heb ik ook last van de geijkte bandenpijn en stemmingswisselingen. Ook heb ik ontzettend last van pukkels en jeuk, om gek van te worden! Dit had ik trouwens wel weer verwacht, want dit had ik bij Sophie ook. Wat dat betreft is deze zwangerschap identiek aan de vorige. Het enige verschil is dat ik al vanaf week 5 ontzettend moe ben. Zo moe ben ik in heel m’n leven nog niet geweest. De oorzaak is een combinatie van een lage bloeddruk, gebrek aan vitamine D en een rondspringende peuter. Gelukkig doet ze af en toe nog een middagdutje.

Positiekleding

Toen ik zwanger was van Sophie liep ik met 9 weken al met positiebroeken rond. Mijn normale broeken zaten gewoon niet meer lekker en waarom moeilijk doen als je het jezelf ook makkelijk kan maken? Deze zwangerschap was het zelfs nog een weekje eerder. Met 8 weken wilde ik al overstappen op positiekleding, maar helaas voor mij paste ik al mijn positiekleding niet meer. Iets met afvallen en streefgewicht bereiken. 🙂

Al mijn positiebroeken waren 2 maten te groot, maar omdat ik het zonde vond om nieuwe te kopen besloot ik om mijn pre-weightloss jeans weer even uit de kast te trekken en wat vaker een rok te dragen. Uiteindelijk kon ik er met 10 weken niet meer onderuit en besloot alsnog een aantal broeken te bestellen. Maat 34 mensen, 34. Dat is XS. Wie had dat ooit gedacht, haha!

20 weken echo

De 20 weken echo hebben we afgelopen maandag al gehad. Alles zag er goed uit, behalve dat het kindje wat aan de kleine kant is. Wel binnen de marges dus de verloskundige maakt zich geen zorgen, maar ik vind het toch wel een beetje vreemd gezien de groeicurve van Sophie. Ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn maar dat lukt niet helemaal. Gelukkig hoor ik van velen dat dat inschatten van gewicht heel vaak niet klopt, dus ik wacht de groeiecho nog maar even af.

Chocolade en pindasaus

Zoals vrijwel elke zwangere vrouw kreeg ik voorkeur voor bepaald voedsel. Toen ik zwanger was van Sophie was dat vanaf het begin chocolade. Vooral Kinderbueno was niet aan te slepen. Dit keer begonnen mijn cravings met pindasaus. Normaal hou ik daar helemaal niet zo van – vind het niet vies, maar is niet mijn favo saus – maar nu moest ik het overal bij. Het liefst at ik 3x per week friet met pindasaus en op de dagen dat ik dat niet at wilde ik rijst met pindasaus en kroepoek.

Om deze reden dacht ik: oké, dit is anders. Zou het een jongen zijn? Maar toen ik rond de 8 weken was kreeg ik opeens weer enorme trek in chocolade en was ik de pindasaus alweer vergeten. Dus, toch een meid? Wie weet. 🙂 Sindsdien heb ik weer een ontzettende drang naar zoetigheid en naast chocolade snoep ik nu ook graag de perzikjes van Haribo. Zo lekker!

Gewichtstoename

Tijdens mijn vorige zwangerschap kwam ik in totaal 16kg aan. Als ik foto’s terugkijk besef ik me dat ik er op het einde echt niet meer uitzag. Ik hield vocht vast, zat onder de pukkels en was voor iemand van mijn lengte gewoon veel te zwaar. Nu is 16kg niet zo schokkend, maar ik zat voor mijn zwangerschap al op het randje van overgewicht. Ik was dan ook blij dat ik vrijwel alle kilo’s er 2 weken na de bevalling weer af had.

Dit keer hoop ik niet zoveel aan te komen, maar dat heb ik natuurlijk niet helemaal zelf in de hand. Gelukkig woog ik nu aan het begin 8 kg minder dan aan het begin van mijn vorige zwangerschap, dus als ik met 40 weken op de weegschaal ga staan zal ik die 80 dit keer hopelijk niet te zien krijgen.

Anyway, wat ben ik tot nu toe aangekomen? Tromgeroffel… Er zit tot nu toe 4kg bij, dus het valt mee. Wel was het telkens een kwestie van of helemaal niks of meteen 1kg per week erbij. Iets met vakantie, Oud&Nieuw en Sophie’s verjaardag.

Normaal zou ik een week erna het bijgekomen gewicht weer kwijt zijn maar nu blijft het plakken. Ik probeer het verder los te laten door niet meer elke week te wegen, maar wil ook niet teveel te snoepen. Al vind ik dat best wel lastig want die chocolade is toch wel erg lekker… 😉

015 comments
Reviews, Trending, Zwanger,

Invulboek zwangerschap – “Ik Ben Zwanger” van Studio Ins & Outs

invulboek zwangerschap

Toen ik zwanger was van Sophie hield ik het “9 maanden boek” van Pauline Oud bij. Deze had ik uitgekozen vanwege de andere invulboeken in dezelfde serie, zoals bijvoorbeeld “Baby’s eerste jaar” en “Mijn opgroeiboek”. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was van baby Harvey ging ik weer op zoek naar een soortgelijk invulboek. Die van Pauline Oud wilde ik dit keer niet, want de boeken die ik al heb zijn qua uiterlijk best oubollig en eigenlijk niet echt mijn smaak.

Studio Ins & Outs

Na een rondje Google had ik al wel een paar boeken gevonden, maar was nog niet overtuigd. Zodoende gooide ik onder het mom van “ik ga een blog schrijven over invulboeken” (want ik was pas 4 weken zwanger, dus niemand mocht het nog weten) een poll op mijn Instagram Stories en daar kreeg ik een hele berg tips. Onder andere die van Irene van Studio Ins & Outs kwam vaak voorbij, dus ik besloot een kijkje te gaan nemen op haar website.

Het eerste wat ik dacht was: wat een toffe boeken! Het design is helemaal mijn ding en er is een hele reeks aan verschillende boeken binnen dezelfde serie beschikbaar, dus de autist in mij kan haar hart ophalen: de komende jaren kan ik lekker aan de slag! 🙂

invulboek zwangerschap

Invulboek zwangerschap

Naast het invulboek heb ik ook het bijhorende setje “mijlpaalkaarten zwangerschap” in huis. Deze kaarten zijn in dezelfde stijl van het boek en maakt het helemaal af. Eerst maak ik een foto van een mijlpaalkaart met bijhorende gebeurtenis en deze plak ik vervolgens in het boek. Deze kaarten zijn ook ideaal om in te plakken bij mijlpalen of weken waar je geen foto’s van hebt gemaakt.

invulboek zwangerschap

Het “Ik ben zwanger boek” van Studio Ins & Outs is alles wat ik wilde. De kans is aanwezig dat ik het boek van Sophie helemaal over ga doen, want er is in deze boeken zoveel meer ruimte voor eigen inbreng en foto’s. Het enige nadeel wat ik tot nu toe heb gevonden is dat het maar tot 40 weken gaat, terwijl mijn vorige zwangerschap 41 weken en 6 dagen duurde en ik verwacht dat ik dit keer ook sowieso de 41 weken ga aantikken. Maar hé, als dat het enige is… 😉

invulboek zwangerschap

Waar te koop

De volledige collectie van Studio Ins & Outs shop je hier. Je kan op haar website ook de volledige inhoud van alle boeken zien. Zo weet je precies wat je koopt. Tip: Irene verkoopt ook toffe accessoires zoals stickers en paperbacks om je invulboeken helemaal in stijl te pimpen!


Heb jij een boek bijgehouden tijdens je zwangerschap? Of hou je boeken bij met daarin alle mijlpalen van je kind(eren)? Ik lees het graag in de comments. 🙂

PS: Mijn foto’s bestel ik via de app LALALAB. Wil jij dat ook? Je kan €5,- korting krijgen op je eerste bestelling door de kortingscode PG5X5MQW te gebruiken. #tipvanflip

08 comments
Persoonlijk, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – 20 weken echo

20 weken echo

Voor mijn gevoel duurde het een eeuw, maar vandaag was het dan eindelijk zover: de 20 weken echo! Ik ben vandaag 19w1d zwanger en ging vol moed naar de verloskundige. Omdat mijn verloskundige ook echoscopiste is kan zij ook de 20 weken echo doen. Ontzettend handig, want dat is hier 2 straten verderop. In tegenstelling tot het ziekenhuis, wat toch al gauw 15 minuten met de auto is + nog eens de bijhorende parkeerkosten.

De 20 weken echo

We waren keurig op tijd en mochten na 5 minuutjes wachten naar binnen. Ik ging liggen met Sophie naast mij zodat ze alles goed kon zien en de verloskundige begon met de echo. Vanwege mijn twijfels werd er meteen even naar het geslacht gekeken en de dromen die ik had gehad bleken niet te kloppen. Het geslacht is nog steeds hetzelfde als een paar weken geleden en we kunnen met een gerust hart alle kaartjes van de nieuw gekochte kleertjes afknippen. Ook kan ik nu écht alle babykleertjes van Sophie gaan uitzoeken, zodat we weten wat we nog moeten bijkopen. Weer een winterbaby was wat handiger geweest. 😉

Het serieuze werk

Daarna was het tijd voor het serieuze werk. Baby Harvey werd goed bekeken en onderzocht. Tijdens een 20 weken echo, ook wel Structureel Echoscopisch Onderzoek (SEO) genoemd, wordt er onder meer gekeken of er sprake is van:

  • hartafwijkingen
  • open ruggetje
  • waterhoofd
  • open schedeltje
  • ontbreken of afwijken van armpjes, beentjes en niertjes
  • afwijkingen aan de darmpjes
  • gat of breuk in de buikwand en het middenrif

Er wordt ook gekeken of de baby goed groeit, of de navelstreng goed functioneert en of er voldoende vruchtwater is.

Kleine baby

Het duurde even voordat de verloskundige alles had kunnen bekijken, want de baby lag continu met zijn armpjes voor zijn gezichtje. Uiteindelijk zag alles er keurig uit. Het was een echo uit het boekje, zei de verloskundige. Maar toen we naar de grootte van de baby gingen kijken bleek dat baby Harvey wel een beetje aan de kleine kant is. “Niks om zorgen over te maken, jij bent ook niet groot”.

Eh, nee ik ben niet groot, maar Sophie was toch wel bovengemiddeld. Tijdens de echo dacht ik me te herinneren dat Sophie destijds ook eerst aan de kleine kant was, maar dit na week 30 nog eventjes had ingehaald. Maar toen ik eenmaal thuis haar 20 weken echo en groeiecho’s tevoorschijn haalde bleek dat zij vanaf het begin op het gemiddelde zat en met week 34 daar zelfs ruim boven kwam.

Groeiecho

Baby Harvey zit nog wel binnen de marges, dus voorlopig hoeven we ons geen zorgen te maken. Toch vind ik het wel een beetje gek. Een tweede kindje is toch vaak groter? Voorlopig klopt dit voor mij dus niet. Ergens in april krijg ik een groeiecho, dus voor nu wachten we maar af. Al vind ik het stiekem toch wel een beetje spannend.


Wat zijn jouw ervaringen met de 20 weken echo? Was jouw kindje ook te groot of te klein? Ik lees alle ervaringen graag in de comments. 🙂

06 comments
Reviews, Trending, Zwanger,

De Ouders van Nu Zwangerbox – Wat zit er in?

ouders van nu zwangerbox

Toen ik de magische 12 weken grens gepasseerd was besloot ik om net als bij mijn vorige zwangerschap een aantal zwangerboxen aan te vragen. Ik kreeg de bevestigingsmail van de Ouders van nu Zwangerbox al vrij snel binnen, maar vergat de box op te halen, haha! Ik gooi het maar op #zwangerschapsdementie. 😛

Resultaat: ik wilde vorige week de box (weer) aanvragen, maar kreeg toen de melding dat ik dat al had gedaan en ging op zoek naar de ophaalkaart die ergens in mijn mail rondzweefde. Op Facebook las ik dat de box vanaf 1 januari niet meer op te halen is bij Etos, maar dat je nu naar Blokker moet. Voor mij heel handig, want hier op het dorp zit geen Etos maar wel een blokker. 🙂

Ouders van Nu Zwangerbox

Afgelopen zaterdag gingen we met z’n drietjes even naar het winkelcentrum en haalde ik meteen de box op. Bij thuiskomst maakte ik het meteen open en bekeek de inhoud.

zwangerbox inhoud

De inhoud van mijn Ouders van Nu Zwangerbox:

  • Twee tijdschriften van Ouders van Nu
  • Een flesje Jillz 0%
  • Proefpakketje Pampers maat 1
  • Difrax newborn speentje
  • Proefpakketje Davitamon Mama Compleet
  • VSM billenzalf
  • Opbergdoosje
  • Washandje

Die laatste twee zitten er pas sinds 1 januari in, aangezien dit toevoegingen zijn van Blokker. Op zich handige spulletjes, maar mijn kast puilt uit van de bakjes en doosjes, en ook aan washandjes geen gebrek. Etos stopte er destijds een mama en babyboek in, wat ik persoonlijk leuker vond. Maar goed, wie het kleine niet eert… 😉

Er is wel wat veranderd sinds de vorige keer dat ik deze box kreeg. Zo zaten er toen twee verschillende tijdschriften in, één Ouders van Nu zwanger editie en één waarvan ik de naam niet meer weet. Nu kreeg ik er twee van Ouders van Nu waarvan ik er één als abonnee al heb ontvangen. Dat vind ik persoonlijk jammer, maar voor niet-abonnees natuurlijk hartstikke leuk.

Ook zat er destijds buikbalsem in (wat mij ook logischer lijkt dan billenzalf, die ik dan weer in de babybox zou stoppen) en Heineken 0.0. Ik kan je vertellen dat ik een stuk blijer ben met de Jillz. 😀

Heb jij tijdens je zwangerschap(pen) één of meerdere zwangerboxen aangevraagd? Zo ja, welke is jouw favoriet? Ik lees het graag in de reacties. 🙂

01 comment
#Momlife, Persoonlijk, Zwanger,

Terugblik – Mijn bevallingsverhaal

Het is inmiddels alweer bijna een jaar geleden dat ik mama werd. Destijds heb ik wel een blog geschreven over de eerste week, met daarin in het kort hoe de bevalling ging. Toch wil ik graag nog mijn volledige bevallingsverhaal met jullie delen. Mocht je zelf binnenkort moeten bevallen: lezen op eigen risico. 😉

Mijn bevallingsverhaal

Ik was 41 weken en 6 dagen zwanger toen ik zou worden ingeleid. 2 dagen daarvoor waren we in het ziekenhuis voor een controle en toen werd er aan mij gevraagd of ik al een datum wilde prikken. Ik liep al vanaf 41 weken met 3 cm ontsluiting maar er gebeurde verder niks en omdat ik er helemaal klaar mee was en stiekem toch een januaribaby wilde – 9 maanden naar toegeleefd, duh – werd er een datum geprikt: 31 januari.

Om 7:30 moesten we ons melden en mijn opa zou ons rond 7:00 ophalen en bij het ziekenhuis afzetten. Om 7:15 – veel te vroeg – liepen we de afdeling op en moesten bij de balie wachten. Na ongeveer een kwartier te hebben gewacht kregen we een kamer toegewezen: nr 16. Het was voor een ziekenhuiskamer redelijk huiselijk ingericht met een bank, tv en een privé badkamer. Kort nadat we op de bank waren gaan zitten kwam er iemand langs met koffie en thee.

Inleiden & vliezen breken

Yannick was inmiddels op van de zenuwen en ook ik werd steeds zenuwachtiger. Om de tijd te doden zette ik de tv aan. Na bijna 45 minuten te hebben gewacht kwam er eindelijk een verloskundige – tenminste, ik denk dat het een verloskundige was – een hele waslijst aan dingen doornemen. Toevallig was er de week ervoor in het nieuws geweest dat er veel teveel met een tang of pomp werd ingegrepen terwijl dit medisch helemaal niet nodig was, maar puur voor de tijdsdruk. Ik had een geboorteplan klaarliggen en deze overhandigde ik aan de verloskundige. Hij moest lachen om mijn ‘eisen’ en zei: “we grijpen alleen in als het echt niet meer gaat” en “over pijnbestrijding kun je pas iets zeggen als je daadwerkelijk weeën hebt”. Ook kreeg ik een heel verhaal over incontinentie als het hoofdje te lang staat, maar ik hield voet bij stuk. In eerste instantie wilde hij mijn plan niet eens aan de gynaecoloog laten zien, maar toen ik duidelijk liet merken dat deze 3 A4tjes echt naar de gynaecoloog moesten ging hij dat toch maar even doen.

Ondertussen kreeg ik een CTG om te kijken hoe het met Sophie ging. Alles was goed en we gingen beginnen. De gynaecoloog kwam binnen, Kaat heette ze. Kaat hield nog even een praatje en rond 9:45 brak ze mijn vliezen. Na zo’n 45 minuten – op de valreep, want langer wilden ze het niet aankijken – kreeg ik de eerste wee, wat de spanning voor mij wat deed afnemen want dit betekende dat ik in eerste instantie geen infuus met weeënopwekkers hoefde. #halleluja 🙂

Persdrang

Voor mij voelden de (rug)weeën hetzelfde als de voorweeën/krampen die ik thuis ook regelmatig had gehad en waren in eerste instantie prima te doen. Geen pretje, maar niet zo erg als wat je op tv vaak ziet. Na een uurtje werden de weeën steeds pijnlijker en kwamen steeds korter op elkaar. Ik besloot om onder de douche te gaan, maar kon geen fijne houding vinden. De verloskundige had me zo’n fitnessbal gegeven, dus Yannick rolde die de badkamer in en ik besloot er op te leunen. Uiteindelijk trok ik het niet meer en riep dat er iemand moest komen kijken omdat ik persdrang had.

Na voor mijn gevoel een eeuwigheid kwam Kaat rond 12:00 eindelijk kijken. Ik zat midden in een wee, dus ze moest eventjes wachten. Toen de wee weg was klom ik op bed en werd er gekeken wat de stand van zaken was: 5cm ontsluiting. De reden dat ik al persdrang had was volgens haar heel simpel. Sophie lag met haar gezicht naar boven i.p.v. naar beneden en was een sterrenkijker. Ondanks de persdrang mocht ik hier absoluut niet aan toegeven zei ze. #fijn

Ruggenprik

Een uurtje later, 13:00, zat ik inmiddels aan mijn taks. Ik trok het niet meer. De persdrang tegenhouden was too much en slurpte de energie uit mij. Voor mijn gevoel moest ik ondertussen echt wel op 10cm zitten, maar toen Kaat weer kwam kijken bleek ik ‘pas’ op 7cm te zitten. Shit.

Ondertussen was ik al 600x van het bed naar de douche gerold en weer terug, maar wist niet meer hoe ik de weeën moest opvangen. In mijn hoofd duurde het allemaal veel te lang en ik raakte in paniek. Door de paniek was ik uiteraard verre van ontspannen, waardoor ik de pijn helemaal niet meer trok. “IK MOET NU EEN RUGGENPRIK” galmde door de kamer. Het interesseerde me niet meer dat ik die ruggenprik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik trok het niet meer en wilde die pijnbestrijding à la minute hebben. Na – weer voor m’n gevoel – een eeuw te hebben gesmeekt kwam Kaat weer langs om het pijnstilling-praatje te houden. Consequenties, nadelen, bla bla – het ging allemaal langs me heen. Geef me die prik!

“Daan”, zei ze, “jij wil helemaal geen prik”. Jawel, zei ik. “Nee hoor, die wil jij niet. Je bent nu in paniek en bent de controle kwijt. We gaan nu even rustig ademhalen en dan komt het allemaal goed.” Ik zat precies tussen 2 weeën in en keek haar aan. Oké, maar als het niet werkt wil ik die prik. “Dat is goed”.

Eindelijk persen

Ik deed precies wat ze zei en wonder boven wonder ontspande ik me en kon ik de weeën weer goed aan. Ik zat inmiddels op handen en knieën, want de houding die ze mij adviseerde – linkerzij – trok ik echt niet. Op handen en knieën ging het prima en samen met de verloskundige pufte en zuchtte ik de persdrang weg. Ook Yannick deed mee en hij deed het zo goed dat de verloskundige zei “goed zo, je kan het”, waarop hij zei “dat was ik”. 😛

Het was inmiddels 15:00 geweest en ik was het zat. Kaat kwam weer kijken en eindelijk was het zover: ik zat op 10cm. Ik mocht eindelijk gaan persen! ’s Ochtends had ik aangegeven dat ik niet op mijn rug wilde bevallen maar o.a. de baarkruk wilde proberen, dus deze werd tevoorschijn getoverd. Het was totaal niet wat ik er van had verwacht; een klein houten krukje, formaat kabouter en in de vorm van een halve maan. Het zat werkelijk waar voor geen meter en als kers op de taart werd er ook nog een spiegel onder gelegd zodat ik kon meekijken. Thanks, but no thanks. Na 2x persen was ik er klaar mee en ging weer op handen en knieën op bed zitten.

Afgescheurde navelstreng en liters bloed

In deze houding ging het persen perfect en na een tijdje kwam het hoofdje tevoorschijn. Yannick stond naast me en werd geroepen om te kijken – goodbye sexlife – en om 16:07 werd Sophie Elizabeth geboren. Puntgaaf en geen vernix te bekennen. Is zo’n olifantendracht toch nog ergens goed voor, haha! Ik kreeg haar tussen mijn benen door aangereikt en ik riep: “wat ben je mooi!”. Ook riep ik dat ik haar ging laten vallen, omdat ze glibberig was. Kaat hielp me om haar goed vast te pakken terwijl ik achter me hoorde “Kaat, hier komen”.

Voor ik het wist moest ik op mijn rug gaan liggen en stond de kamer opeens vol met medisch personeel. De navelstreng bleek volledig te zijn afgescheurd en ik bloedde als een rund. Iemand probeerde een infuus te prikken voor de weeënopwekkers en 4 mensen waren druk in de weer om de placenta eruit te krijgen en het bloeden te stoppen, maar dat lukte in eerste instantie niet. Er werd hard op mijn buik geduwd en nadat er eerst een hele golf met bloed uitkwam, kwam toen eindelijk de placenta. Het voelde alsof ik was bevallen van een slak.

Apgar score

Sophie lang ondertussen op mijn borst en deed het prima. Zij had een Apgar score van 9-10 en in ieder geval geen complicaties, dus dat maakte het voor mij een stuk minder erg. Na een tijdje werd Sophie meegenomen om te worden gewogen en werd daarna aangekleed. Ze was 53 cm lang en 3890 gram zwaar. Yannick stond een beetje hulpeloos aan de zijlijn en was door alle commotie een beetje de weg kwijt, waardoor hij niet meer wist waar de kleertjes waren. Tussen alle bedrijven door wees ik naar de weekendtas in de hoek.

Het bloeden was ondertussen gestopt en Sophie lag tevreden in Yannicks armen. Mijn minischeurtje werd gehecht en toen dat klaar was werd ik op een ander bed gelegd. Ik werd gewassen en kreeg schone kleding aangereikt, en ondertussen kwam er iemand langs met de vraag wat we wilden eten. Ik belde vervolgens mijn opa om hem te vertellen dat zijn achterkleinkind geboren was. Hij was zo emotioneel dat hij niet eens doorhad dat Sophie vernoemd was naar mijn oma, dat begreep hij later pas.

Hotel ziekenhuis

Sophie werd weer op mijn borst gelegd en ik werd naar de kraamsuite gereden: kamer 8. Ik was bijna 2 liter bloed verloren, dus moest minimaal 1 nachtje blijven. Etenstijd was net geweest en het eten wat ons stond op te wachten was inmiddels koud. Yannick warmde het op in de magnetron, maar het was echt niet te eten. Mijn opa kwam langs om Sophie te bewonderen en nadat hij weg was ging Yannick beneden nog even 2 flesjes cola en wat te eten scoren, en zijn ouders bellen. Hij kwam een half uurtje later terug met een appelflap – love him -, die ik meteen verorberde.

Yannick mocht gelukkig blijven slapen en Sophie sliep de eerste nacht meteen van 00:00 tot 6:00, en ook alleen maar omdat de verpleging haar wakker maakte om te temperaturen. Na 2 nachten ziekenhuis mochten we eindelijk naar huis. Ik kijk terug op een goede en snelle bevalling van ruim 5 uurtjes met slechte nasleep en ben heel erg blij dat Sophie zo lang in mijn buik is blijven zitten. Ik wilde namelijk oorspronkelijk thuis bevallen en als ze eerder was gekomen dan had ik dat ook gedaan. Wie weet hoe het dan gelopen was…


Dit was mijn bevallingsverhaal. Hoe ging jouw bevalling? Snel of langzaam? In het ziekenhuis of thuis? Ik lees het graag in de comments. 🙂

025 comments
#Momlife, Zwanger,

6 x waarom zwanger zijn leuk is

Aan het einde van mijn zwangerschap was ik er wel een beetje klaar mee. Vooral omdat ik een zwangerschap van bijna 42 weken heb gehad, was ik na de bevalling blij dat ik er eindelijk van af was. Sophie is nu ruim 10 maanden en als ik er op terugkijk besef ik me toch wel dat zwanger zijn op zich ook voordelen heeft. 🙂

1. De schopjes

Uiteraard met stip op 1: de schopjes. Dat was wel zo’n fijn gevoel! Het scheelt dat ik nooit bont en blauw ben geschopt, dus ik mis de bewegingen echt. Dat ze af en toe op m’n blaas aan het dansen was vergeten we maar even.

2. Niet ongesteld worden

Geen uitleg nodig, toch?

3. Buik niet hoeven inhouden

Normaliter hou je automatisch toch wel even je buik in, vooral als je een feestje hebt en je jezelf in dat mooie strakke jurkje hebt gehesen. Als je zwanger bent doe je juist het tegenovergestelde. Iedereen moet die buik zien! En als je nog niet ver genoeg bent, maar al wel dikker wordt, dan zet je je buik nog even extra uit + hand eronder. Kijk mij eens zwanger zijn! 😉

4. De hormonen de schuld kunnen geven

Wanneer je vent weer eens iets doet waarvan je vindt dat het echt niet kan en je helemaal los gaat, of juist zelf rare dingen doet; Blame it on the hormones. Overigens doe ik dat nog steeds, ook al ben ik grotendeels al ontzwangerd.

5. Veel eten snoepen

Voordat ik zwanger was at ik sporadisch een keertje chocolade. Tijdens mijn zwangerschap at ik daarentegen hele zakken leeg. Twix, Bounty, Kinderbueno; ik kon er geen genoeg van krijgen. Toen brak de Sinterklaas-periode aan en heb ik me helemaal volgepropt met chocolade kruidnoten. Ik kwam in totaal 16 kg aan en ondanks dat ik het 3 weken na de bevalling allemaal weer kwijt was, weet ik niet of ik me de volgende keer weer zo zou laten gaan. Toch mis ik die ongegeneerde vreetbuien stiekem wel.

6. Zonder schaamte dutjes doen

Als je zwanger bent kun je overdag gewoon een dutje doen. Of twee, en niemand die erover praat. Maar als ik dat nu zou doen… “heb je niks beter te doen?”, “moet je niet werken?”. Gelukkig slaapt mijn baby goed en pak ik zo’n 8 a 9 uur slaap per nacht. (en nee, ik ga niet al om 20:30 naar bed. 😉 )

Ben jij wel eens zwanger geweest? Zo ja, wat vond jij het leukst? 🙂 Ik lees het graag in de comments.

09 comments
Tips, Zwanger,

Series voor tijdens je verlof

Sinds ik moeder ben geworden ben ik met hele andere criteria naar series gaan zoeken. Hieronder lees je welke series perfect zijn om tijdens je verlof te kijken, wanneer je de helft van de tijd verliefd naar je baby ligt te staren. Of door het slaaptekort je ogen amper open kan houden, maar tijdens de voedingen wel iets wilt kijken. 🙂

Series voor tijdens je (bevallings)verlof

  1. Met stip op nr. 1: How I Met Your Mother. Ik denk dat ik deze serie ondertussen al 25 keer van voor naar achter heb bekeken. Zin in iets vrolijks? Zin om iets te kijken, maar geen tijd voor een aflevering van 40 minuten?  How I Met Your Mother is de perfectie tv serie. Verveelt nooit en is ondanks de rode draad die door het verhaal heen loopt makkelijk te volgen, ook al wordt je afgeleid door een huilende baby of als je soms even een pauze moet inlassen voor een voeding en/of vieze luier.
  2. Nog zo’n kijkt-lekker-weg-serie: Modern Family. Zelfde criteria als How I Met Your Mother. Wel iets andere humor, maar een heerlijke serie vol herkenbare situaties.
  3. New Girl. Ook weer zo’n lekker vrolijke serie. Deze humor moet je liggen, Yannick vindt er bijvoorbeeld geen hol aan, maar als het je ding is dan kijk je zo een heel seizoen weg. Of 5. 🙂
  4. That 70’s Show. Grappige serie die zo’n dunne rode draad heeft dat je ‘m desnoods van achter naar voren kan kijken. Stuk gemist? Geen probleem. Ideaal voor als je je door slaaptekort niet volledig kan concentreren.
  5. Gossip Girl. Deze serie heb ik een aantal jaren geleden proberen te kijken, maar zonder succes. Ik vond het echt nergens over gaan. Tijdens de eerste weken van mijn bevallingsverlof ben ik er weer aan begonnen. Het gaat namelijk echt nergens over, dus als je wordt afgeleid of je baby plotseling aandacht nodig heeft: de pauze knop heb je niet nodig. 😉

Series voor als je weer toe bent aan iets met meer inhoud

  1. Orange Is the New Black. Totaaaal ander genre, maar heerlijke serie. Ik moest er heel even aan wennen want voor een Amerikaanse productie is deze serie verre van preuts (lees: vol met blote borsten en lesbische seks), maar na 2 afleveringen was ik verkocht. Overigens ook een stuk beter dan de Nederlandse re-make Celblok H. Daar kon ik namelijk echt he-le-maal niks mee. Nadeel: 1 aflevering van Orange Is the New Black duurt maar liefst 60 minuten en is niet zo geschikt om te kijken als je kinderen mee koekeloeren.
  2. Breaking Bad. No explanation needed, gewoon kijken.
  3. The Bridge. Steengoede Scandinavische serie. Het moet je ding zijn, maar als je van dit genre houdt dan is dit echt een must-see. Nadeel: Hier moet je echt naar kijken, want van de taal kan je echt niks maken en er gebeurt zoveel dat je geen moment kan missen. Smartphone – en baby – wegleggen, dus.
  4. Suits. Dikste/vetste/coolste advocatenserie ooit. Harvey Specter is al reden genoeg om te gaan kijken. *kwijl*. Alleen wel jammer dat nog niet alle seizoenen op Netflix staan.
  5. Orphan Black. Sci-Fi, dus ook dit moet je ding zijn. Een meisje ontdekt dat ze een dubbelganger heeft en neemt haar leven over. Daarna duiken er steeds meer dubbelgangers op. Ik vind het een heerlijke serie met een goede verhaallijn en het zit vol spanning.

 

Vele die mij kennen zullen nu denken: “en Gilmore Girls dan?”. Tja, smaken veranderen. Vorig jaar was ik helemaal happy dat alle seizoenen op Netflix werden geplaatst en dat er ook een nieuw seizoen aankwam, maar na 3 afleveringen ben ik afgehaakt. Hoe heb ik daar vroeger in vredesnaam naar kunnen kijken? Ik vraag het me nog steeds af. 🙂

Wat zijn jouw favoriete series? Of heb je een aanvulling op het bovenste lijstje? Ik lees het graag in de comments.

020 comments
Zwanger,

Nog één dag

Morgen is het zover: ik word ingeleid. We worden om 7:30 in het ziekenhuis verwacht. Ik zal eerst weer een CTG krijgen en vervolgens zullen mijn vliezen worden gebroken.

Nog één dag

Nog één dag met z’n tweetjes. Gek idee eigenlijk, dat we nu weten wanneer Baby G. komt. Nu het echt zover is word ik toch wel zenuwachtig. 9 maanden lang stond ik er nuchter in en was ik van plan om alles gewoon over me heen te laten komen (nou ja, soort van aangezien ik wel een geboorteplan heb), maar nu het moment daar is en het ook nog een inleiding betreft krijg ik toch wel lichte hartkloppingen en zweethandjes.

Bij een thuisbevalling is de kraamzorg al aanwezig. Na de bevalling ben je dus niet alleen. Bij een ziekenhuisbevalling is dat anders. De kans bestaat dat bij thuiskomst de kraamzorg er nog niet is en we alleen zijn met de baby. Help! Wat als ik in de kreukels lig, niks kan en Yannick spontaan in paniek raakt? Wat als de baby huilt en we niet weten wat we moeten doen? Hele nachtmerries krijg ik ervan. Nog één dag en dan zijn we papa en mama, maar of we er na al die maanden klaar voor zijn? Geen idee.

Na de bevalling

Na de bevalling zal naaste familie en eventueel wat vrienden een belletje of een berichtje ontvangen. Ben jij een van de uitverkorene? Hou het dan wel even voor jezelf. Ik las laatst een berichtje op een Facebook-pagina van iemand waarin ze gefeliciteerd werd met de geboorte van haar dochtertje. Iedereen kon dus meteen lezen dat ze bevallen was én een dochtertje had gekregen, terwijl ze het zelf nog niet met de buitenwereld had gedeeld. Beetje lullig.

Nu ben ik zelf altijd vrij snel met dingen posten, maar mocht iemand mij dit flikken dan nodig ik hem/haar uit om een kop thee te komen drinken waar ik hem/haar persoonlijk met blote handen in verzuip. 🙂

Nog één dag te gaan. Vanavond maar op m’n gemak de ziekenhuistas opnieuw inpakken, aangezien het nu gepland is en ik meer kan meenemen. Daarna nog even lekker ontspannen in bad en gezellig voor de laatste keer met z’n tweetjes bankhangen. Het aftellen is nu écht begonnen…

0no comment