Browsing category

Zwanger

Zwanger,

Strippen, weeën & inleiden

Vorige week schreef ik dat ik nog steeds geen ontsluiting had en dat strippen niet mogelijk was. Sinds maandag moet ik om de dag op controle in het ziekenhuis omdat ik ruim overtijd ben. Afgelopen woensdag was ik 41 weken en moest ik weer op controle. Tot mijn verbazing was het eindelijk zover: ik had ontsluiting!

Strippen

Omdat ik al had aangegeven graag gestript te worden werd dat meteen gedaan. Yes! Ondanks de teleurstelling van het halen van de 41-weken-‘mijlpaal’, had ik 2 tot 3 cm ontsluiting en ik was gestript. Mijn dag kon niet meer stuk.

Rond 10:30u was ik weer thuis en kon het wachten beginnen. In plaats van op de bank te ploffen besloot ik een beetje actief te blijven door de was op te vouwen en regelmatig even de trap op en af te lopen. Dit wierp z’n vruchten af en rond half 12 begon het weer in m’n buik te rommelen. Ondanks dat dit al weken aan de gang was merkte ik dat het dit keer toch iets anders was en ging er vanuit dat het door het strippen kwam. Zou het dan toch eindelijk gaan beginnen?

Weeën

Ik besloot een tijdje te gaan timen en wat bleek: de krampen/weeën kwamen regelmatig terug en hielden lang aan. Omdat ik een paar weken geleden tijdens de valse start als tip had gekregen om te gaan douchen besloot ik dat eerst te doen in plaats van meteen de verloskundige te bellen. Tijdens het douchen merkte ik dat de krampen erger werden dus ik besloot om daarna toch even te bellen.

Zij raadde mij aan om het nog even aan te kijken en aan het einde van de middag weer even contact te hebben. Rond 17u belde ze zelf even terug en vroeg hoe het ging. De krampen waren nog steeds hetzelfde, afwisselend in buik en rug, en kwamen nog steeds om de 3 a 4 minuten. We spraken af dat haar collega rond 19u langs zou komen om even te peilen.

De verloskundige kwam, deed onderzoek en kwam tot de conclusie dat ik inmiddels op iets meer dan 3 cm zat. Er was dus iets meer ontsluiting dan tijdens het strippen en dat gaf ons beide hoop. We spraken af dat ik even lekker in bad zou gaan en dat ze rond 22u weer even zou komen buurten. Zodra ik in bad stapte merkte ik dat de krampen erger werden en gaf me er aan over. Na zo’n 40 minuten besloot ik er weer uit te gaan en ben ik weer gaan stuiteren op m’n fitnessbal om de krampen/weeën op te vangen.

Geen vooruitgang

Rond 22u stond de verloskundige weer op de stoep en deed weer inwendig onderzoek. Wat bleek: ondanks dat de krampen/weeën sterker waren geworden had het weinig effect. Ik zat nog steeds op 3 cm. Kut! 🙁 Omdat er geen vooruitgang was en mijn baarmoedermond nog steeds vrij naar achteren lag wilde de verloskundige mijn vliezen nog niet breken. Ze adviseerde mij om in bed te gaan liggen en te slapen voor het geval het uiteindelijk alsnog zou doorzetten. Na ongeveer een half uur weeën wegpuffen ben ik tot mijn verbazing gewoon in slaap gevallen. Toen ik ’s ochtends wakker werd waren alle krampen/weeën weg en zakte de moed me weer in m’n schoenen. Weer niks… 🙁

Inleiden

Gisteren heb ik, op een paar krampen na, weinig gevoeld. Baby G. is wel nog steeds lekker actief. Vanmiddag moet ik weer op controle in het ziekenhuis en ik hoop dat er ondertussen toch stiekem wat meer ontsluiting is. Ik verwacht dat ze me sowieso nog een keer gaan strippen, maar we gaan het ook hebben over inleiden en dat is iets wat ik niet zie zitten.

Ik heb me 9 maanden lang gefocust op een thuisbevalling en wil alles zo natuurlijk mogelijk doen. Een inleiding in het ziekenhuis is echt compleet het tegenovergestelde. Wat mij het meest tegenstaat is het infuus en dat ik tijdens de bevalling niet wordt ondersteund door mijn eigen verloskundige maar door een van de vele verloskundigen in het ziekenhuis. Mijn geboorteplan kan dan ook wel in de prullenbak en de kans op een kunstverlossing (pomp, tang, keizersnede) is bij een inleiding 20% groter dan bij een natuurlijke bevalling. 🙁 Laten we hopen dat het strippen vanmiddag lukt en het mijn lichaam en Baby G . straks het laatste zetje geeft…

0no comment
Zwanger,

Overtijd

23 januari. Ik had verwacht nu ondertussen wel een baby te hebben, maar nee. Wij hebben een eigenwijs kind. 🙂 Omdat ik inmiddels 40 weken en 5 dagen zwanger ben, kreeg ik vandaag een ‘overtijd controle’ in het ziekenhuis.

Overtijd

Om half 10 had ik een afspraak bij de gynaecoloog. Grappig detail: dezelfde gynaecoloog die mijn moeder had tijdens haar bevalling. Anyway, half 10 moest ik daar dus zijn. Yannick en ik waren ruim op tijd dus kregen we nog wat te drinken. Stipt half 10 werd ik geroepen en mochten we naar binnen. Eerst werd mijn bloeddruk en gewicht gecheckt en vervolgens moest ik op bed gaan liggen om het hartfilmpje te maken.

Ik had verwacht tijdens de CTG in gesprek te gaan met de gynaecoloog, maar in plaats daarvan werd ik geholpen door een assistente en moesten Yannick en ik al die tijd samen in dat kamertje doorbrengen. Heel saai. Vooral omdat het normaal gesproken ongeveer een half uurtje duurt, maar omdat wij natuurlijk weer een eigenwijs kind hebben duurde het bij ons twee keer zo lang.

De uitslag van de CTG was gelukkig goed. Baby G. is nog steeds lekker actief en heeft een uitstekende hartslag. Na de CTG moesten we weer even plaatsnemen in de wachtruimte en werden vervolgens bij de gynaecoloog geroepen.

Inleiden

Bij de gynaecoloog bleek dat ik nog steeds op 0 centimeter ontsluiting zit. NUL. Ik kon wel janken. Omdat Baby G. het nog hartstikke goed heeft daarbinnen en er ook met het vruchtwater geen problemen zijn, heb ik besloten om me nog niet te laten inleiden. Ik kon hier al wel voor kiezen, ik zou dan a.s. woensdag worden opgenomen. Omdat dit toch wel ingrijpend is en ik het liefst gewoon thuis wil bevallen, wil ik het eerst nog even aankijken.

Woensdag moet ik terug voor weer een CTG, echo en inwendig onderzoek. Mocht er dan nog steeds geen vooruitgang in zitten ga ik met de arts in overleg wat nu het beste is. Ik word hier in ieder geval erg onrustig van. Hopelijk laat Baby G. snel wat van zich horen… 🙂

0no comment
Zwanger,

Geboorteplan

D-day is voorbij. Het is 19 januari en nog steeds geen baby. Mijn buddy daarentegen is vannacht bevallen (yay!), dus ik heb hoop dat het voor mij ook niet heel lang meer duurt.

Geboorteplan

Wat iedereen ondertussen wel weet, is dat ik graag de touwtjes in handen heb. Nu is dat bij een bevalling heel lastig omdat je van te voren niet kan voorspellen hoe het zal verlopen, maar een geboorteplan maken om je wensen kenbaar te maken kan geen kwaad. Zo heb ik er in opgenomen dat ik graag thuis in bad wil bevallen en de weeën graag wil opvangen op de fitnessbal of onder de douche. Verder wil ik absoluut géén knip of kunstverlossing, tenzij Baby G. bijna het loodje legt.

Ook na de bevalling heb ik zo mijn wensen. Ik wil Baby G. het eerste uur op mijn borst voor optimaal huid-op-huid contact en hechting, en dat de navelstreng pas na een minuut of 5 wordt doorgeknipt. Betreft voeding heb ik ook zo mijn voorkeur. Ik wil bijvoorbeeld best borstvoeding geven, maar wel zonder kunst- en vliegwerk. Als het lukt dan is het mooi meegenomen, zo niet dan vind ik kunstvoeding ook prima. Zowel de zoogcompressen als flesjes liggen in ieder geval klaar. 🙂

Pijnbestrijding

Ongeacht of ik uiteindelijk thuis of in het ziekenhuis beval, een ruggenprik staat niet op mijn lijstje. Omdat dit thuis niet eens mogelijk is heb ik me verdiept in ‘natuurlijke’ pijnbestrijding. Ik wil zoveel mogelijk gebruik maken van ontspanning- en ademhalingstechnieken, en warm water (douche/bad).

Ik las ook dat er wellicht bepaalde houdingen zijn waarin het opvangen van de weeën beter gaat, maar daar kan ik pas tijdens de bevalling over oordelen. Mijn buddy is ook thuis bevallen en haar bevallingsverhaal geeft mij in ieder geval hoop en moed dat het allemaal prima gaat lukken. Let’s do this!

Kraamvisite

Zodra Baby G. geboren is zullen een aantal mensen meteen bericht ontvangen. Tevens zal er binnen een dag een bericht op social media worden geplaatst, zodat de rest ook meteen op de hoogte is. De geboortekaartjes en kraamvisite zullen een tijdje moeten wachten. De kaartjes versturen we waarschijnlijk pas na 1 week en we willen sowieso dat iedereen(!) een afspraak maakt om naar ons schatje te komen kijken.

De kans is groot dat we de eerste kraamvisite pas in week 3 zullen ontvangen, omdat we eerst zelf aan alles willen wennen en we ook niet weten hoe ik me na de bevalling voel. Mocht het zo zijn dat ik na 1 dag alweer vrolijk boodschappen ga doen, wat ik niet verwacht, dan zullen we de kaartjes eerder versturen en de kraamvisite uiteraard ook eerder ontvangen.

Maar goed, eerst nog even bevallen. 🙂 M’n geboorteplan is af, alle spullen staan klaar en mentaal ben ik er klaar voor. Baby, waar blijf je nou? 

 

0no comment
Zwanger,

40 weken zwanger

Vandaag ben ik 40 weken zwanger. Mijlpaal! Ik had gehoopt ondertussen al wel een baby te hebben, maar onze kleine meid heeft nog geen zin om te komen.

Strippen

Gisteren was ik weer op controle bij de verloskundige. We hadden vorige week al besproken dat ik weer een inwendig onderzoek zou krijgen en, indien er ontsluiting zou zijn, meteen gestript zou worden. Helaas bleek ik nog steeds geen ontsluiting te hebben. De baby ligt al wel heel diep, maar dat ligt ze al weken dus dat zegt blijkbaar niks.

Maandag heb ik een afspraak in het ziekenhuis. Ik ben dan 40 weken en 5 dagen zwanger en krijg dan een ‘overtijd’ controle. Er wordt dan een hartfilmpje gemaakt van een half uur, vervolgens krijg ik een echo om te kijken hoeveel vruchtwater ik nog heb en er wordt weer een inwendig onderzoek gedaan om te kijken of er dan al ontsluiting is. Ook wordt er eventueel een poging gedaan om te strippen.

Teleurgesteld

Ik ben wel een beetje teleurgesteld dat er nog steeds geen ontsluiting is en dat Baby G. op zich laat wachten. 9 maanden lang was ik gefocust op dé datum: 18 januari 2017. Ik ging er dan ook vanuit dat ik op die datum een baby zou hebben. Ondanks dat een baby tussen de 37 en 42 weken geboren kan worden, was ik er heilig van overtuigd voor de uitgerekende datum te bevallen. Nou, mooi niet. 🙁

Nu is het afwachten. Hopelijk komt ze voor maandag zodat ik niet naar het ziekenhuis hoef, maar ik heb me er bij neergelegd dat het ook zomaar tot een inleiding kan komen bij 42 weken. We zullen zien. Ik vind het in ieder geval mega spannend. 🙂

 

 

Note: voor de mensen die niet weten wat strippen is of er (net als Yannick 😛 haha) andere associaties bij hebben, klik hier voor informatie.

0no comment
Zwanger,

Help, ik lek!

Vanochtend ging ik gezellig bij m’n zwangerschapsbuddy in Langerak op bezoek. Na een lekkere kop thee en een appelflap (onze verslaving) besloten we om lekker een stukje te gaan wandelen.

Help, ik lek!

M’n buddy en ik zijn precies een week na elkaar uitgerekend. Zij de 11de, ik de 18de. Onze baby’s maken voorlopig nog geen aanstalten om geboren te worden, ook al staan wij zelf al weken te springen. We hebben dan ook zo’n beetje alle fabeltjes om weeën op te wekken al geprobeerd, maar helaas. Door in beweging te blijven hopen we dat de bevalling op gang komt, dus liepen we (in slakkentempo) een rondje van zo’n 3km.

Toen we op ¾ van het rondje waren voelde ik opeens wat vocht. Afscheiding is tijdens een zwangerschap heel normaal en is vaak veel wateriger dan wanneer je niet zwanger bent, maar dit had ik nog niet meegemaakt. Ik vertelde m’n buddy dat ik lekte en bleef vertwijfeld staan. Na een tijdje toch weer doorgelopen en weer voelde ik water lopen. “Help, ik lek!”.

Gaat het?

Een stukje verderop stond een vrouwtje op haar oprit en ze had ons gehoord. “Gaat het? Moet ik je ergens heen brengen?” Ik vraag me af wat het vrouwtje moet hebben gedacht. Twee hoogzwangere meiden die door de straat waggelen terwijl er eentje roept dat d’r vliezen misschien wel gebroken zijn. Daarnaast had ik al het hele rondje last van traanogen door de kou, waardoor het net leek alsof ik huilde. Het plaatje was compleet.

Eenmaal weer terug bij het huis kwam ik erachter dat het niet m’n vliezen waren (helaas), maar dat het inderdaad een waterval van afscheiding was. We namen nog een kop thee en moesten er hard om lachen. Wat een drama. 😀 Het was even spannend, nu maar weer afwachten wanneer het begint… 🙂

0no comment
Zwanger,

Vol verwachting – en spanning – klopt ons hart

Het is inmiddels een week geleden sinds de valse start en er is tot op heden niks meer gebeurd. Uiteraard wel de gebruikelijke krampjes gevoeld, maar ik durf ondertussen nergens meer een label aan te hangen. Wel zijn we allebei extra alert en ’s nachts hoor ik regelmatig naast me: ‘gaat het?’.

Vol verwachting

Maar nog steeds geen baby, dus. Vandaag heb ik voor de zoveelste keer de ziekenhuistas ingepakt en het eerste outfitje van Baby G. opnieuw uitgezocht. Heb er twee geselecteerd, een in maat 50 en een in maat 56. 🙂 Heb ook alle andere kleertjes maar weer een keer opgevouwen en een half uur naar het naamshirtje zitten staren. Zucht.

Verder heb ik vandaag de rekbare draagdoek gewassen die ik van mijn nicht heb gekregen. Dat ding is ongeveer 100 meter lang en het wordt een hele uitdaging om de doek te knopen, dus ik ga vanavond of morgen nog even op zoek naar instructiefilmpjes.

Ongeduldig

De meeste mensen die mij kennen weten dat ik een controlfreak ben en 0% geduld heb. Als ik iets wil, dan moet het meteen. Jammer genoeg werkt dat met een bevalling niet zo. Nog 3 dagen tot de uitgerekende datum; woensdag 18 januari. Zal ze voor die datum komen?

Dinsdag heb ik weer controle bij de verloskundige om te kijken wat de status is. Indien ik ontsluiting heb kan er eventueel worden gestript, iets waar ik best naar uit kijk want wie weet is het net dat laatste zetje wat mijn lichaam nodig heeft om de bevalling in gang te zetten.

Tot die tijd maar proberen om aan andere dingen te denken en leuke dingen te doen. Morgen ga ik, tenzij een van ons plotseling aan het puffen is, gezellig met mijn zwangerschapsbuddy op pad en theetjes drinken. Wie weet wat de wandeling in gang zet… 🙂

 

0no comment
Zwanger,

Valse start

Tot nu toe heb ik regelmatig last gehad van irritante en pijnlijke voorweeën in m’n rug. Toen ik gisteren voor het eerst een vreemd gevoel had in m’n buik kon ik het niet echt plaatsen, maar omdat het iedere keer terugkwam besloot ik om het te gaan timen. Wat bleek: het gevoel kwam elke 4 minuten terug.

Weeën

Ik heb een speciale zwangerschaps-app waarmee je weeën kunt timen en na een paar keer kunt zien in welke fase je zit. Na ongeveer een uur timen en wat twijfelen besloot ik om toch maar de verloskundige te bellen. Na de situatie te hebben uitgelegd stelde ze voor om te gaan douchen en te kijken of het gevoel wat ik had (ik durfde het geen weeën te noemen want het deed niet echt pijn) dan sterker of juist minder zou worden. Ik moest ongeacht het resultaat om 22:30 terugbellen.

Tijdens het douchen werd het gevoel steeds krachtiger en de timing bleef ongeveer gelijk. Toen ik de verloskundige weer belde besloot ze om toch nog maar even langs te komen om te kijken of er al iets gaande was. Ik had de telefoon nog niet neergelegd of ik kreeg weer last van de pijn in m’n rug en ik begon het nu toch wel spannend te vinden. Na een tijdje ijsberen door de woonkamer ging eindelijk de bel. De verloskundige was gearriveerd.

Valse start

Nadat ze aan mijn buik had gevoeld en naar het hartje had geluisterd ging ze voelen of ik al ontsluiting had. Helaas, ik had 0cm. Nul. Noppes. Nada. Wel was de baarmoedermond al helemaal verweekt en verstreken. De verloskundige zei dat het gevoel wat ik had waarschijnlijk voor- of beginweeën waren, wat er dus voor heeft gezorgd dat m’n baarmoedermond nu ready-to-go is. Klaar voor de ontsluiting.

Ondanks het verweken en verstrijken van m’n baarmoedermond ben ik wel een beetje teleurgesteld. Zeker omdat de weeën elke 4 minuten terugkwamen en gemiddeld ruim een minuut aanhielden hoopte ik stiekem dat het begonnen was. Vannacht heb ik nog wel een paar weeën gehad (zowel rug als buik) die een stuk krachtiger waren maar zonder enige regelmaat. Sinds ik vanochtend ben opgestaan heb ik vrijwel niks meer gevoeld… Valse start. 🙁

0no comment
Zwanger,

38 weken zwanger

Ik ben inmiddels 38 weken zwanger. 38 weken en 1 dag om precies te zijn, en ik moet eerlijk zeggen dat ze van mij nu echt wel mag komen.

38 weken

De feestdagen zijn voorbij en mijn zusje is inmiddels jarig geweest (toch vervelend als ze op die dag geboren zou worden, haha). Het is tijd. Tijd om te bevallen. Ten eerste begint de vermoeidheid z’n tol te eisen. ’s Nachts word ik regelmatig wakker van de pijn in m’n pols (tunnelsyndroom) of buik, of ik moet uit bed om te plassen. Dat laatste was voorheen niet zo erg (hoef gelukkig niet vaak, meestal maar 1 a 2 keer) maar sinds dat het bed verhoogd is en ik de grootste moeite heb om weer in bed te komen vind ik het echt een drama. Vaak ben ik daarna klaarwakker en kan ik niet meer in slaap komen.

Weeën

Ten tweede word ik echt gek van de voorweeën. Elke keer denk ik: “He he, het gaat beginnen”. Nope! De weeën zijn onregelmatig en ik kan er echt helemaal niks mee. Het enige wat nog een beetje helpt is een warm bad, maar om nou heel de dag in bad te gaan liggen…

Ik moest vanmiddag weer op controle. Alles was keurig. Ik weeg 82kg, bloeddruk was 110/60 en Baby Geerlings ligt muurvast in de bekken. Ze ligt ook heel diep, wat ook weer ongemak veroorzaakt. Tijdens het lopen bijvoorbeeld, of als ik plotseling even opsta. Dan voelt het net alsof er iemand met een breinaald m’n vajizzle aan ’t bewerken is, heel fijn! #not.

Mentaal voorbereid

Van mij mag ze echt wel komen. Ik merk ook dat ik er mentaal helemaal klaar voor ben. Ik ben er klaar voor om te gaan bevallen, om m’n mini-me op de wereld te zetten. 🙂 Ik wil ons frummeltje in m’n armen houden, samen met haar knuffelen en met haar in de kinderwagen wandelen. Ik wil die kleine sokjes om haar kleine voetjes doen en haar al die té leuke outfitjes aantrekken die ik voor haar heb gekocht.

Ik wil haar aan de wereld laten zien. Bekendmaken hoe onze kleine meid heet. Laten we hopen dat ze snel komt en niet zo koppig is om nog tot week 42 in mijn buik te blijven. Ik wil m’n baby. Nu! 😀

0no comment
Zwanger,

Voorbereiding is het halve werk

Allereerst: Gelukkig nieuwjaar allemaal! 2016 is voorbij gevlogen en het is al 1 januari. JANUARI! De maand waarin ik ben uitgerekend. De maand waarin Baby Geerlings geboren gaat worden. 🙂

Voorbereiding

Nog 17 nachtjes slapen en dan is mijn uitgerekende datum aangebroken. De afgelopen weken zijn we druk bezig geweest met de voorbereiding en het in orde maken van het kamertje. De meubels staan, alle kleertjes zijn gewassen en de luiers liggen klaar. Het enige wat er nog moet gebeuren is het schakelmateriaal monteren en een paar fotolijstjes ophangen, wat we aankomende woensdag gaan doen.

Afgelopen week hebben we, a la Tiny & Lau, de box gemonteerd en neergezet (en nee, dit keer was ik niet Lau 😉 ) en de ziekenhuistas ingepakt. Ook hebben we de laatste paar dingen aangeschaft voor de verloskundige/kraamzorg en hebben we vanmiddag het bed op verhogers gezet. Deze konden we gratis lenen van de kraamzorg, maar volgens mij zijn ze de takelwagen vergeten. Ik kom het bed namelijk amper meer op, eh in. Ik gebruik nu dus een keukentrapje (niet lachen!).

Spannend

Onze kleine meid is tot nu toe gelukkig blijven zitten, maar ik hoop nu de feestdagen voorbij zijn wel dat ze snel komt. Omdat de uitgerekende datum steeds dichterbij komt ben ik extra alert en denk ik bij elk krampje: ‘zou het?’, maar helaas. Vanaf gisterenavond rommelt het een beetje maar verder blijft het stil.

Ik kijk heel erg uit naar de bevalling. Om me er op voor te bereiden lees ik veel bevallingsverhalen en artikelen, en kijk ik naar bevallingsprogramma’s. Dat het lichamelijk zwaar kan zijn ben ik inmiddels wel achter, maar daar maak ik me niet zo druk om. Dat ik thuis geen pijnstilling heb boeit me ook niet zoveel. Wat me wel zenuwachtig maakt is dat ik niet weet wanneer het begint. Ik heb graag de touwtjes in handen en dat heb ik nu niet. Die heeft Baby Geerlings… 🙂

0no comment