Browsing category

Zwanger

#Momlife, Persoonlijk, Zwanger,

Terugblik – Mijn bevallingsverhaal

Het is inmiddels alweer bijna een jaar geleden dat ik mama werd. Destijds heb ik wel een blog geschreven over de eerste week, met daarin in het kort hoe de bevalling ging. Toch wil ik graag nog mijn volledige bevallingsverhaal met jullie delen. Mocht je zelf binnenkort moeten bevallen: lezen op eigen risico. 😉

Mijn bevallingsverhaal

Ik was 41 weken en 6 dagen zwanger toen ik zou worden ingeleid. 2 dagen daarvoor waren we in het ziekenhuis voor een controle en toen werd er aan mij gevraagd of ik al een datum wilde prikken. Ik liep al vanaf 41 weken met 3 cm ontsluiting maar er gebeurde verder niks en omdat ik er helemaal klaar mee was en stiekem toch een januaribaby wilde – 9 maanden naar toegeleefd, duh – werd er een datum geprikt: 31 januari.

Om 7:30 moesten we ons melden en mijn opa zou ons rond 7:00 ophalen en bij het ziekenhuis afzetten. Om 7:15 – veel te vroeg – liepen we de afdeling op en moesten bij de balie wachten. Na ongeveer een kwartier te hebben gewacht kregen we een kamer toegewezen: nr 16. Het was voor een ziekenhuiskamer redelijk huiselijk ingericht met een bank, tv en een privé badkamer. Kort nadat we op de bank waren gaan zitten kwam er iemand langs met koffie en thee.

Inleiden & vliezen breken

Yannick was inmiddels op van de zenuwen en ook ik werd steeds zenuwachtiger. Om de tijd te doden zette ik de tv aan. Na bijna 45 minuten te hebben gewacht kwam er eindelijk een verloskundige – tenminste, ik denk dat het een verloskundige was – een hele waslijst aan dingen doornemen. Toevallig was er de week ervoor in het nieuws geweest dat er veel teveel met een tang of pomp werd ingegrepen terwijl dit medisch helemaal niet nodig was, maar puur voor de tijdsdruk. Ik had een geboorteplan klaarliggen en deze overhandigde ik aan de verloskundige. Hij moest lachen om mijn ‘eisen’ en zei: “we grijpen alleen in als het echt niet meer gaat” en “over pijnbestrijding kun je pas iets zeggen als je daadwerkelijk weeën hebt”. Ook kreeg ik een heel verhaal over incontinentie als het hoofdje te lang staat, maar ik hield voet bij stuk. In eerste instantie wilde hij mijn plan niet eens aan de gynaecoloog laten zien, maar toen ik duidelijk liet merken dat deze 3 A4tjes echt naar de gynaecoloog moesten ging hij dat toch maar even doen.

Ondertussen kreeg ik een CTG om te kijken hoe het met Sophie ging. Alles was goed en we gingen beginnen. De gynaecoloog kwam binnen, Kaat heette ze. Kaat hield nog even een praatje en rond 9:45 brak ze mijn vliezen. Na zo’n 45 minuten – op de valreep, want langer wilden ze het niet aankijken – kreeg ik de eerste wee, wat de spanning voor mij wat deed afnemen want dit betekende dat ik in eerste instantie geen infuus met weeënopwekkers hoefde. #halleluja 🙂

Persdrang

Voor mij voelden de (rug)weeën hetzelfde als de voorweeën/krampen die ik thuis ook regelmatig had gehad en waren in eerste instantie prima te doen. Geen pretje, maar niet zo erg als wat je op tv vaak ziet. Na een uurtje werden de weeën steeds pijnlijker en kwamen steeds korter op elkaar. Ik besloot om onder de douche te gaan, maar kon geen fijne houding vinden. De verloskundige had me zo’n fitnessbal gegeven, dus Yannick rolde die de badkamer in en ik besloot er op te leunen. Uiteindelijk trok ik het niet meer en riep dat er iemand moest komen kijken omdat ik persdrang had.

Na voor mijn gevoel een eeuwigheid kwam Kaat rond 12:00 eindelijk kijken. Ik zat midden in een wee, dus ze moest eventjes wachten. Toen de wee weg was klom ik op bed en werd er gekeken wat de stand van zaken was: 5cm ontsluiting. De reden dat ik al persdrang had was volgens haar heel simpel. Sophie lag met haar gezicht naar boven i.p.v. naar beneden en was een sterrenkijker. Ondanks de persdrang mocht ik hier absoluut niet aan toegeven zei ze. #fijn

Ruggenprik

Een uurtje later, 13:00, zat ik inmiddels aan mijn taks. Ik trok het niet meer. De persdrang tegenhouden was too much en slurpte de energie uit mij. Voor mijn gevoel moest ik ondertussen echt wel op 10cm zitten, maar toen Kaat weer kwam kijken bleek ik ‘pas’ op 7cm te zitten. Shit.

Ondertussen was ik al 600x van het bed naar de douche gerold en weer terug, maar wist niet meer hoe ik de weeën moest opvangen. In mijn hoofd duurde het allemaal veel te lang en ik raakte in paniek. Door de paniek was ik uiteraard verre van ontspannen, waardoor ik de pijn helemaal niet meer trok. “IK MOET NU EEN RUGGENPRIK” galmde door de kamer. Het interesseerde me niet meer dat ik die ruggenprik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik trok het niet meer en wilde die pijnbestrijding à la minute hebben. Na – weer voor m’n gevoel – een eeuw te hebben gesmeekt kwam Kaat weer langs om het pijnstilling-praatje te houden. Consequenties, nadelen, bla bla – het ging allemaal langs me heen. Geef me die prik!

“Daan”, zei ze, “jij wil helemaal geen prik”. Jawel, zei ik. “Nee hoor, die wil jij niet. Je bent nu in paniek en bent de controle kwijt. We gaan nu even rustig ademhalen en dan komt het allemaal goed.” Ik zat precies tussen 2 weeën in en keek haar aan. Oké, maar als het niet werkt wil ik die prik. “Dat is goed”.

Eindelijk persen

Ik deed precies wat ze zei en wonder boven wonder ontspande ik me en kon ik de weeën weer goed aan. Ik zat inmiddels op handen en knieën, want de houding die ze mij adviseerde – linkerzij – trok ik echt niet. Op handen en knieën ging het prima en samen met de verloskundige pufte en zuchtte ik de persdrang weg. Ook Yannick deed mee en hij deed het zo goed dat de verloskundige zei “goed zo, je kan het”, waarop hij zei “dat was ik”. 😛

Het was inmiddels 15:00 geweest en ik was het zat. Kaat kwam weer kijken en eindelijk was het zover: ik zat op 10cm. Ik mocht eindelijk gaan persen! ’s Ochtends had ik aangegeven dat ik niet op mijn rug wilde bevallen maar o.a. de baarkruk wilde proberen, dus deze werd tevoorschijn getoverd. Het was totaal niet wat ik er van had verwacht; een klein houten krukje, formaat kabouter en in de vorm van een halve maan. Het zat werkelijk waar voor geen meter en als kers op de taart werd er ook nog een spiegel onder gelegd zodat ik kon meekijken. Thanks, but no thanks. Na 2x persen was ik er klaar mee en ging weer op handen en knieën op bed zitten.

Afgescheurde navelstreng en liters bloed

In deze houding ging het persen perfect en na een tijdje kwam het hoofdje tevoorschijn. Yannick stond naast me en werd geroepen om te kijken – goodbye sexlife – en om 16:07 werd Sophie Elizabeth geboren. Puntgaaf en geen vernix te bekennen. Is zo’n olifantendracht toch nog ergens goed voor, haha! Ik kreeg haar tussen mijn benen door aangereikt en ik riep: “wat ben je mooi!”. Ook riep ik dat ik haar ging laten vallen, omdat ze glibberig was. Kaat hielp me om haar goed vast te pakken terwijl ik achter me hoorde “Kaat, hier komen”.

Voor ik het wist moest ik op mijn rug gaan liggen en stond de kamer opeens vol met medisch personeel. De navelstreng bleek volledig te zijn afgescheurd en ik bloedde als een rund. Iemand probeerde een infuus te prikken voor de weeënopwekkers en 4 mensen waren druk in de weer om de placenta eruit te krijgen en het bloeden te stoppen, maar dat lukte in eerste instantie niet. Er werd hard op mijn buik geduwd en nadat er eerst een hele golf met bloed uitkwam, kwam toen eindelijk de placenta. Het voelde alsof ik was bevallen van een slak.

Apgar score

Sophie lang ondertussen op mijn borst en deed het prima. Zij had een Apgar score van 9-10 en in ieder geval geen complicaties, dus dat maakte het voor mij een stuk minder erg. Na een tijdje werd Sophie meegenomen om te worden gewogen en werd daarna aangekleed. Ze was 53 cm lang en 3890 gram zwaar. Yannick stond een beetje hulpeloos aan de zijlijn en was door alle commotie een beetje de weg kwijt, waardoor hij niet meer wist waar de kleertjes waren. Tussen alle bedrijven door wees ik naar de weekendtas in de hoek.

Het bloeden was ondertussen gestopt en Sophie lag tevreden in Yannicks armen. Mijn minischeurtje werd gehecht en toen dat klaar was werd ik op een ander bed gelegd. Ik werd gewassen en kreeg schone kleding aangereikt, en ondertussen kwam er iemand langs met de vraag wat we wilden eten. Ik belde vervolgens mijn opa om hem te vertellen dat zijn achterkleinkind geboren was. Hij was zo emotioneel dat hij niet eens doorhad dat Sophie vernoemd was naar mijn oma, dat begreep hij later pas.

Hotel ziekenhuis

Sophie werd weer op mijn borst gelegd en ik werd naar de kraamsuite gereden: kamer 8. Ik was bijna 2 liter bloed verloren, dus moest minimaal 1 nachtje blijven. Etenstijd was net geweest en het eten wat ons stond op te wachten was inmiddels koud. Yannick warmde het op in de magnetron, maar het was echt niet te eten. Mijn opa kwam langs om Sophie te bewonderen en nadat hij weg was ging Yannick beneden nog even 2 flesjes cola en wat te eten scoren, en zijn ouders bellen. Hij kwam een half uurtje later terug met een appelflap – love him -, die ik meteen verorberde.

Yannick mocht gelukkig blijven slapen en Sophie sliep de eerste nacht meteen van 00:00 tot 6:00, en ook alleen maar omdat de verpleging haar wakker maakte om te temperaturen. Na 2 nachten ziekenhuis mochten we eindelijk naar huis. Ik kijk terug op een goede en snelle bevalling van ruim 5 uurtjes met slechte nasleep en ben heel erg blij dat Sophie zo lang in mijn buik is blijven zitten. Ik wilde namelijk oorspronkelijk thuis bevallen en als ze eerder was gekomen dan had ik dat ook gedaan. Wie weet hoe het dan gelopen was…


Dit was mijn bevallingsverhaal. Hoe ging jouw bevalling? Snel of langzaam? In het ziekenhuis of thuis? Ik lees het graag in de comments. 🙂

025 comments
Tips, Zwanger,

Series voor tijdens je verlof

Sinds ik moeder ben geworden ben ik met hele andere criteria naar series gaan zoeken. Hieronder lees je welke series perfect zijn om tijdens je verlof te kijken, wanneer je de helft van de tijd verliefd naar je baby ligt te staren. Of door het slaaptekort je ogen amper open kan houden, maar tijdens de voedingen wel iets wilt kijken. 🙂

Series voor tijdens je (bevallings)verlof

  1. Met stip op nr. 1: How I Met Your Mother. Ik denk dat ik deze serie ondertussen al 25 keer van voor naar achter heb bekeken. Zin in iets vrolijks? Zin om iets te kijken, maar geen tijd voor een aflevering van 40 minuten?  How I Met Your Mother is de perfectie tv serie. Verveelt nooit en is ondanks de rode draad die door het verhaal heen loopt makkelijk te volgen, ook al wordt je afgeleid door een huilende baby of als je soms even een pauze moet inlassen voor een voeding en/of vieze luier.
  2. Nog zo’n kijkt-lekker-weg-serie: Modern Family. Zelfde criteria als How I Met Your Mother. Wel iets andere humor, maar een heerlijke serie vol herkenbare situaties.
  3. New Girl. Ook weer zo’n lekker vrolijke serie. Deze humor moet je liggen, Yannick vindt er bijvoorbeeld geen hol aan, maar als het je ding is dan kijk je zo een heel seizoen weg. Of 5. 🙂
  4. That 70’s Show. Grappige serie die zo’n dunne rode draad heeft dat je ‘m desnoods van achter naar voren kan kijken. Stuk gemist? Geen probleem. Ideaal voor als je je door slaaptekort niet volledig kan concentreren.
  5. Gossip Girl. Deze serie heb ik een aantal jaren geleden proberen te kijken, maar zonder succes. Ik vond het echt nergens over gaan. Tijdens de eerste weken van mijn bevallingsverlof ben ik er weer aan begonnen. Het gaat namelijk echt nergens over, dus als je wordt afgeleid of je baby plotseling aandacht nodig heeft: de pauze knop heb je niet nodig. 😉

Series voor als je weer toe bent aan iets met meer inhoud

  1. Orange Is the New Black. Totaaaal ander genre, maar heerlijke serie. Ik moest er heel even aan wennen want voor een Amerikaanse productie is deze serie verre van preuts (lees: vol met blote borsten en lesbische seks), maar na 2 afleveringen was ik verkocht. Overigens ook een stuk beter dan de Nederlandse re-make Celblok H. Daar kon ik namelijk echt he-le-maal niks mee. Nadeel: 1 aflevering van Orange Is the New Black duurt maar liefst 60 minuten en is niet zo geschikt om te kijken als je kinderen mee koekeloeren.
  2. Breaking Bad. No explanation needed, gewoon kijken.
  3. The Bridge. Steengoede Scandinavische serie. Het moet je ding zijn, maar als je van dit genre houdt dan is dit echt een must-see. Nadeel: Hier moet je echt naar kijken, want van de taal kan je echt niks maken en er gebeurt zoveel dat je geen moment kan missen. Smartphone – en baby – wegleggen, dus.
  4. Suits. Dikste/vetste/coolste advocatenserie ooit. Harvey Specter is al reden genoeg om te gaan kijken. *kwijl*. Alleen wel jammer dat nog niet alle seizoenen op Netflix staan.
  5. Orphan Black. Sci-Fi, dus ook dit moet je ding zijn. Een meisje ontdekt dat ze een dubbelganger heeft en neemt haar leven over. Daarna duiken er steeds meer dubbelgangers op. Ik vind het een heerlijke serie met een goede verhaallijn en het zit vol spanning.

 

Vele die mij kennen zullen nu denken: “en Gilmore Girls dan?”. Tja, smaken veranderen. Vorig jaar was ik helemaal happy dat alle seizoenen op Netflix werden geplaatst en dat er ook een nieuw seizoen aankwam, maar na 3 afleveringen ben ik afgehaakt. Hoe heb ik daar vroeger in vredesnaam naar kunnen kijken? Ik vraag het me nog steeds af. 🙂

Wat zijn jouw favoriete series? Of heb je een aanvulling op het bovenste lijstje? Ik lees het graag in de comments.

020 comments
Zwanger,

Nog één dag

Morgen is het zover: ik word ingeleid. We worden om 7:30 in het ziekenhuis verwacht. Ik zal eerst weer een CTG krijgen en vervolgens zullen mijn vliezen worden gebroken.

Nog één dag

Nog één dag met z’n tweetjes. Gek idee eigenlijk, dat we nu weten wanneer Baby G. komt. Nu het echt zover is word ik toch wel zenuwachtig. 9 maanden lang stond ik er nuchter in en was ik van plan om alles gewoon over me heen te laten komen (nou ja, soort van aangezien ik wel een geboorteplan heb), maar nu het moment daar is en het ook nog een inleiding betreft krijg ik toch wel lichte hartkloppingen en zweethandjes.

Bij een thuisbevalling is de kraamzorg al aanwezig. Na de bevalling ben je dus niet alleen. Bij een ziekenhuisbevalling is dat anders. De kans bestaat dat bij thuiskomst de kraamzorg er nog niet is en we alleen zijn met de baby. Help! Wat als ik in de kreukels lig, niks kan en Yannick spontaan in paniek raakt? Wat als de baby huilt en we niet weten wat we moeten doen? Hele nachtmerries krijg ik ervan. Nog één dag en dan zijn we papa en mama, maar of we er na al die maanden klaar voor zijn? Geen idee.

Na de bevalling

Na de bevalling zal naaste familie en eventueel wat vrienden een belletje of een berichtje ontvangen. Ben jij een van de uitverkorene? Hou het dan wel even voor jezelf. Ik las laatst een berichtje op een Facebook-pagina van iemand waarin ze gefeliciteerd werd met de geboorte van haar dochtertje. Iedereen kon dus meteen lezen dat ze bevallen was én een dochtertje had gekregen, terwijl ze het zelf nog niet met de buitenwereld had gedeeld. Beetje lullig.

Nu ben ik zelf altijd vrij snel met dingen posten, maar mocht iemand mij dit flikken dan nodig ik hem/haar uit om een kop thee te komen drinken waar ik hem/haar persoonlijk met blote handen in verzuip. 🙂

Nog één dag te gaan. Vanavond maar op m’n gemak de ziekenhuistas opnieuw inpakken, aangezien het nu gepland is en ik meer kan meenemen. Daarna nog even lekker ontspannen in bad en gezellig voor de laatste keer met z’n tweetjes bankhangen. Het aftellen is nu écht begonnen…

0no comment
Zwanger,

Weeën of geen weeën?

Gisteren moest ik voor de derde keer op controle in het ziekenhuis. Zoals gewoonlijk moest ik eerst een half uur plat voor de CTG en zou ik daarna naar de gynaecoloog gaan.

Strippen

Eenmaal bij de gynaecoloog werd duidelijk dat ik nog steeds op 3 centimeter ontsluiting zat. Balen! Ik werd weer gestript en stelde vervolgens wat vragen over de inleiding. Deze werd meteen ingepland en ik kreeg een folder mee met wat informatie over wat mij dan te wachten staat. Joepie…

Maar goed, ik was weer gestript. Holadijee! Nog voordat we het ziekenhuis uit waren kreeg ik krampen. ‘Zo, da’s snel!’, dacht ik. We gingen snel naar huis en na een half uurtje werden de krampen steeds erger. Zo erg had ik ze tot nu toe nog niet gehad dus ik kreeg weer wat hoop. Zou dit het dan zijn?

Weeën

Na ruim een uur timen waren de krampen steeds sterker geworden en kwamen vrij regelmatig (2-4 minuten) terug. Ik stuiterde inmiddels rond op m’n fitnessball om ze op te vangen en liep af en toe een rondje. Uiteindelijk toch maar even de verloskundige gebeld en omdat ze het toch vrij serieus vond klinken zou ze na een half uur even langskomen om te checken wat de status was.

Ondertussen ging ik even in bad om te ontspannen. Na ongeveer een half uur stond de verloskundige op de stoep en na een kort gesprekje tussen het puffen door takelde Yannick mij uit bad om vervolgens weer onderzocht te worden. Nog steeds 3 centimeter. Verdomme! Zoveel pijn gehad voor niks. Vooral de pijn in m’n rug was echt niet te doen, dit moesten wel weeën zijn. Toch?

Valse start #2

De verloskundige zei dat ik de hoop niet moest opgeven, maar dat ik misschien het beste naar het ziekenhuis kon gaan om daar met pijnstilling te kunnen slapen. Dit vond ik vanwege mijn ziekenhuis-fobie geen goed plan dus gaf aan het nog even aan te kijken. Ze vond het prima en zei dat ik over een paar uurtjes maar weer even moest bellen en dat we dan zouden kijken wat het beste was.

Toen ze weg was probeerde ik wat te ontspannen. Ik merkte dat de krampen/weeën qua intensiteit gelijk bleven, maar minder snel kwamen. Dit gaf mij wat ademruimte, maar betekende ook dat het waarschijnlijk geen ontsluitingsweeën waren. Na een paar uur belde ik de verloskundige weer voor een statusupdate. Ze zou weer binnen een half uur langskomen om te kijken van hoe en wat.

Na onderzoek bleek dat het inderdaad geen ontsluitingsweeën waren, maar een reactie op het strippen. Ik had dus de halve dag voor Jan Lul liggen puffen. Omdat er dus nog geen bevalling gaande was leek het mij het fijnste om gewoon thuis te blijven en in mijn eigen bed te slapen. Toen ik vanochtend wakker werd voelde ik helemaal niks meer. Na ongeveer een uurtje kreeg ik weer wat krampen, maar ik durf het beestje geen naam meer te geven. We wachten het maar weer af…

0no comment
Zwanger,

Strippen, weeën & inleiden

Vorige week schreef ik dat ik nog steeds geen ontsluiting had en dat strippen niet mogelijk was. Sinds maandag moet ik om de dag op controle in het ziekenhuis omdat ik ruim overtijd ben. Afgelopen woensdag was ik 41 weken en moest ik weer op controle. Tot mijn verbazing was het eindelijk zover: ik had ontsluiting!

Strippen

Omdat ik al had aangegeven graag gestript te worden werd dat meteen gedaan. Yes! Ondanks de teleurstelling van het halen van de 41-weken-‘mijlpaal’, had ik 2 tot 3 cm ontsluiting en ik was gestript. Mijn dag kon niet meer stuk.

Rond 10:30u was ik weer thuis en kon het wachten beginnen. In plaats van op de bank te ploffen besloot ik een beetje actief te blijven door de was op te vouwen en regelmatig even de trap op en af te lopen. Dit wierp z’n vruchten af en rond half 12 begon het weer in m’n buik te rommelen. Ondanks dat dit al weken aan de gang was merkte ik dat het dit keer toch iets anders was en ging er vanuit dat het door het strippen kwam. Zou het dan toch eindelijk gaan beginnen?

Weeën

Ik besloot een tijdje te gaan timen en wat bleek: de krampen/weeën kwamen regelmatig terug en hielden lang aan. Omdat ik een paar weken geleden tijdens de valse start als tip had gekregen om te gaan douchen besloot ik dat eerst te doen in plaats van meteen de verloskundige te bellen. Tijdens het douchen merkte ik dat de krampen erger werden dus ik besloot om daarna toch even te bellen.

Zij raadde mij aan om het nog even aan te kijken en aan het einde van de middag weer even contact te hebben. Rond 17u belde ze zelf even terug en vroeg hoe het ging. De krampen waren nog steeds hetzelfde, afwisselend in buik en rug, en kwamen nog steeds om de 3 a 4 minuten. We spraken af dat haar collega rond 19u langs zou komen om even te peilen.

De verloskundige kwam, deed onderzoek en kwam tot de conclusie dat ik inmiddels op iets meer dan 3 cm zat. Er was dus iets meer ontsluiting dan tijdens het strippen en dat gaf ons beide hoop. We spraken af dat ik even lekker in bad zou gaan en dat ze rond 22u weer even zou komen buurten. Zodra ik in bad stapte merkte ik dat de krampen erger werden en gaf me er aan over. Na zo’n 40 minuten besloot ik er weer uit te gaan en ben ik weer gaan stuiteren op m’n fitnessbal om de krampen/weeën op te vangen.

Geen vooruitgang

Rond 22u stond de verloskundige weer op de stoep en deed weer inwendig onderzoek. Wat bleek: ondanks dat de krampen/weeën sterker waren geworden had het weinig effect. Ik zat nog steeds op 3 cm. Kut! 🙁 Omdat er geen vooruitgang was en mijn baarmoedermond nog steeds vrij naar achteren lag wilde de verloskundige mijn vliezen nog niet breken. Ze adviseerde mij om in bed te gaan liggen en te slapen voor het geval het uiteindelijk alsnog zou doorzetten. Na ongeveer een half uur weeën wegpuffen ben ik tot mijn verbazing gewoon in slaap gevallen. Toen ik ’s ochtends wakker werd waren alle krampen/weeën weg en zakte de moed me weer in m’n schoenen. Weer niks… 🙁

Inleiden

Gisteren heb ik, op een paar krampen na, weinig gevoeld. Baby G. is wel nog steeds lekker actief. Vanmiddag moet ik weer op controle in het ziekenhuis en ik hoop dat er ondertussen toch stiekem wat meer ontsluiting is. Ik verwacht dat ze me sowieso nog een keer gaan strippen, maar we gaan het ook hebben over inleiden en dat is iets wat ik niet zie zitten.

Ik heb me 9 maanden lang gefocust op een thuisbevalling en wil alles zo natuurlijk mogelijk doen. Een inleiding in het ziekenhuis is echt compleet het tegenovergestelde. Wat mij het meest tegenstaat is het infuus en dat ik tijdens de bevalling niet wordt ondersteund door mijn eigen verloskundige maar door een van de vele verloskundigen in het ziekenhuis. Mijn geboorteplan kan dan ook wel in de prullenbak en de kans op een kunstverlossing (pomp, tang, keizersnede) is bij een inleiding 20% groter dan bij een natuurlijke bevalling. 🙁 Laten we hopen dat het strippen vanmiddag lukt en het mijn lichaam en Baby G . straks het laatste zetje geeft…

0no comment
Zwanger,

Overtijd

23 januari. Ik had verwacht nu ondertussen wel een baby te hebben, maar nee. Wij hebben een eigenwijs kind. 🙂 Omdat ik inmiddels 40 weken en 5 dagen zwanger ben, kreeg ik vandaag een ‘overtijd controle’ in het ziekenhuis.

Overtijd

Om half 10 had ik een afspraak bij de gynaecoloog. Grappig detail: dezelfde gynaecoloog die mijn moeder had tijdens haar bevalling. Anyway, half 10 moest ik daar dus zijn. Yannick en ik waren ruim op tijd dus kregen we nog wat te drinken. Stipt half 10 werd ik geroepen en mochten we naar binnen. Eerst werd mijn bloeddruk en gewicht gecheckt en vervolgens moest ik op bed gaan liggen om het hartfilmpje te maken.

Ik had verwacht tijdens de CTG in gesprek te gaan met de gynaecoloog, maar in plaats daarvan werd ik geholpen door een assistente en moesten Yannick en ik al die tijd samen in dat kamertje doorbrengen. Heel saai. Vooral omdat het normaal gesproken ongeveer een half uurtje duurt, maar omdat wij natuurlijk weer een eigenwijs kind hebben duurde het bij ons twee keer zo lang.

De uitslag van de CTG was gelukkig goed. Baby G. is nog steeds lekker actief en heeft een uitstekende hartslag. Na de CTG moesten we weer even plaatsnemen in de wachtruimte en werden vervolgens bij de gynaecoloog geroepen.

Inleiden

Bij de gynaecoloog bleek dat ik nog steeds op 0 centimeter ontsluiting zit. NUL. Ik kon wel janken. Omdat Baby G. het nog hartstikke goed heeft daarbinnen en er ook met het vruchtwater geen problemen zijn, heb ik besloten om me nog niet te laten inleiden. Ik kon hier al wel voor kiezen, ik zou dan a.s. woensdag worden opgenomen. Omdat dit toch wel ingrijpend is en ik het liefst gewoon thuis wil bevallen, wil ik het eerst nog even aankijken.

Woensdag moet ik terug voor weer een CTG, echo en inwendig onderzoek. Mocht er dan nog steeds geen vooruitgang in zitten ga ik met de arts in overleg wat nu het beste is. Ik word hier in ieder geval erg onrustig van. Hopelijk laat Baby G. snel wat van zich horen… 🙂

0no comment
Zwanger,

Geboorteplan

D-day is voorbij. Het is 19 januari en nog steeds geen baby. Mijn buddy daarentegen is vannacht bevallen (yay!), dus ik heb hoop dat het voor mij ook niet heel lang meer duurt.

Geboorteplan

Wat iedereen ondertussen wel weet, is dat ik graag de touwtjes in handen heb. Nu is dat bij een bevalling heel lastig omdat je van te voren niet kan voorspellen hoe het zal verlopen, maar een geboorteplan maken om je wensen kenbaar te maken kan geen kwaad. Zo heb ik er in opgenomen dat ik graag thuis in bad wil bevallen en de weeën graag wil opvangen op de fitnessbal of onder de douche. Verder wil ik absoluut géén knip of kunstverlossing, tenzij Baby G. bijna het loodje legt.

Ook na de bevalling heb ik zo mijn wensen. Ik wil Baby G. het eerste uur op mijn borst voor optimaal huid-op-huid contact en hechting, en dat de navelstreng pas na een minuut of 5 wordt doorgeknipt. Betreft voeding heb ik ook zo mijn voorkeur. Ik wil bijvoorbeeld best borstvoeding geven, maar wel zonder kunst- en vliegwerk. Als het lukt dan is het mooi meegenomen, zo niet dan vind ik kunstvoeding ook prima. Zowel de zoogcompressen als flesjes liggen in ieder geval klaar. 🙂

Pijnbestrijding

Ongeacht of ik uiteindelijk thuis of in het ziekenhuis beval, een ruggenprik staat niet op mijn lijstje. Omdat dit thuis niet eens mogelijk is heb ik me verdiept in ‘natuurlijke’ pijnbestrijding. Ik wil zoveel mogelijk gebruik maken van ontspanning- en ademhalingstechnieken, en warm water (douche/bad).

Ik las ook dat er wellicht bepaalde houdingen zijn waarin het opvangen van de weeën beter gaat, maar daar kan ik pas tijdens de bevalling over oordelen. Mijn buddy is ook thuis bevallen en haar bevallingsverhaal geeft mij in ieder geval hoop en moed dat het allemaal prima gaat lukken. Let’s do this!

Kraamvisite

Zodra Baby G. geboren is zullen een aantal mensen meteen bericht ontvangen. Tevens zal er binnen een dag een bericht op social media worden geplaatst, zodat de rest ook meteen op de hoogte is. De geboortekaartjes en kraamvisite zullen een tijdje moeten wachten. De kaartjes versturen we waarschijnlijk pas na 1 week en we willen sowieso dat iedereen(!) een afspraak maakt om naar ons schatje te komen kijken.

De kans is groot dat we de eerste kraamvisite pas in week 3 zullen ontvangen, omdat we eerst zelf aan alles willen wennen en we ook niet weten hoe ik me na de bevalling voel. Mocht het zo zijn dat ik na 1 dag alweer vrolijk boodschappen ga doen, wat ik niet verwacht, dan zullen we de kaartjes eerder versturen en de kraamvisite uiteraard ook eerder ontvangen.

Maar goed, eerst nog even bevallen. 🙂 M’n geboorteplan is af, alle spullen staan klaar en mentaal ben ik er klaar voor. Baby, waar blijf je nou? 

 

0no comment
Zwanger,

40 weken zwanger

Vandaag ben ik 40 weken zwanger. Mijlpaal! Ik had gehoopt ondertussen al wel een baby te hebben, maar onze kleine meid heeft nog geen zin om te komen.

Strippen

Gisteren was ik weer op controle bij de verloskundige. We hadden vorige week al besproken dat ik weer een inwendig onderzoek zou krijgen en, indien er ontsluiting zou zijn, meteen gestript zou worden. Helaas bleek ik nog steeds geen ontsluiting te hebben. De baby ligt al wel heel diep, maar dat ligt ze al weken dus dat zegt blijkbaar niks.

Maandag heb ik een afspraak in het ziekenhuis. Ik ben dan 40 weken en 5 dagen zwanger en krijg dan een ‘overtijd’ controle. Er wordt dan een hartfilmpje gemaakt van een half uur, vervolgens krijg ik een echo om te kijken hoeveel vruchtwater ik nog heb en er wordt weer een inwendig onderzoek gedaan om te kijken of er dan al ontsluiting is. Ook wordt er eventueel een poging gedaan om te strippen.

Teleurgesteld

Ik ben wel een beetje teleurgesteld dat er nog steeds geen ontsluiting is en dat Baby G. op zich laat wachten. 9 maanden lang was ik gefocust op dé datum: 18 januari 2017. Ik ging er dan ook vanuit dat ik op die datum een baby zou hebben. Ondanks dat een baby tussen de 37 en 42 weken geboren kan worden, was ik er heilig van overtuigd voor de uitgerekende datum te bevallen. Nou, mooi niet. 🙁

Nu is het afwachten. Hopelijk komt ze voor maandag zodat ik niet naar het ziekenhuis hoef, maar ik heb me er bij neergelegd dat het ook zomaar tot een inleiding kan komen bij 42 weken. We zullen zien. Ik vind het in ieder geval mega spannend. 🙂

 

 

Note: voor de mensen die niet weten wat strippen is of er (net als Yannick 😛 haha) andere associaties bij hebben, klik hier voor informatie.

0no comment
Zwanger,

Help, ik lek!

Vanochtend ging ik gezellig bij m’n zwangerschapsbuddy in Langerak op bezoek. Na een lekkere kop thee en een appelflap (onze verslaving) besloten we om lekker een stukje te gaan wandelen.

Help, ik lek!

M’n buddy en ik zijn precies een week na elkaar uitgerekend. Zij de 11de, ik de 18de. Onze baby’s maken voorlopig nog geen aanstalten om geboren te worden, ook al staan wij zelf al weken te springen. We hebben dan ook zo’n beetje alle fabeltjes om weeën op te wekken al geprobeerd, maar helaas. Door in beweging te blijven hopen we dat de bevalling op gang komt, dus liepen we (in slakkentempo) een rondje van zo’n 3km.

Toen we op ¾ van het rondje waren voelde ik opeens wat vocht. Afscheiding is tijdens een zwangerschap heel normaal en is vaak veel wateriger dan wanneer je niet zwanger bent, maar dit had ik nog niet meegemaakt. Ik vertelde m’n buddy dat ik lekte en bleef vertwijfeld staan. Na een tijdje toch weer doorgelopen en weer voelde ik water lopen. “Help, ik lek!”.

Gaat het?

Een stukje verderop stond een vrouwtje op haar oprit en ze had ons gehoord. “Gaat het? Moet ik je ergens heen brengen?” Ik vraag me af wat het vrouwtje moet hebben gedacht. Twee hoogzwangere meiden die door de straat waggelen terwijl er eentje roept dat d’r vliezen misschien wel gebroken zijn. Daarnaast had ik al het hele rondje last van traanogen door de kou, waardoor het net leek alsof ik huilde. Het plaatje was compleet.

Eenmaal weer terug bij het huis kwam ik erachter dat het niet m’n vliezen waren (helaas), maar dat het inderdaad een waterval van afscheiding was. We namen nog een kop thee en moesten er hard om lachen. Wat een drama. 😀 Het was even spannend, nu maar weer afwachten wanneer het begint… 🙂

0no comment