Blog Archives

Persoonlijk, Uitgelicht, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – Week 21 t/m 24

24 weken zwanger

Afgelopen zondag tikte ik de 25 weken aan, dus het is weer tijd voor een nieuwe zwangerschapsupdate. 🙂 Zijn er nog kwaaltjes bijgekomen, hebben we al een naam en hoe staat het eigenlijk met mijn gewicht? En is baby Harvey nou een jongen of een meisje? Je leest het allemaal in deze update.

Controle

Dinsdag 26 februari had ik weer een controle bij de verloskundige. Ik was 22w2d zwanger en de controle ging op de automatische piloot. Bloeddruk was prima (100/50) en baby Harvey’s hartje klonk goed. Mijn gewicht was wel in 2 weken met bijna 3kg toegenomen, waarop de verloskundige adviseerde minder te snoepen. Nou, dat bepaal ik zelf wel. 😉

Zoveel snoep ik overigens niet. Ik heb gewoon heel de dag door trek of honger en dan neem ik een boterham of broodje. Dus ja, qua kcal krijg ik op een dag wel aardig wat binnen – zeker vergeleken met voordat ik zwanger was – maar mijn lichaam vraagt erom dus ik ga er geen probleem van maken. Baby Harvey zal wel een groeispurt hebben gehad – wat aan mijn buik ook wel te zien is overigens – en ik hou ook al wat vocht vast, dus ik maak me er niet zo druk om.

Zwangerschapskwaaltjes

Er zijn inmiddels wat kwaaltjes bijgekomen. Ik had al regelmatig last van bekken- en bandenpijn en was vaak moe, en nu heb ik ook elke dag last van brandend maagzuur. Dit komt doordat ik nu elke dag Floradix drink op advies van de verloskundige en huisarts van de HAP in het ziekenhuis, aangezien mijn ijzer op het randje is. Dat het drankje niet heel lekker is kan ik mee leven, maar op een of andere manier krijg ik er maagzuur van. Het moet eigenlijk ’s ochtends en ’s avonds ingenomen worden, maar omdat ik dan met maagzuur naar bed moet drink ik het nu ’s ochtends en ’s middags.

Naast maagzuur heb ik de laatste tijd ook last van pukkels en puistjes. Deze had ik de afgelopen maanden ook al wel, maar het wordt nu een stuk erger. Gelukkig zitten – net als toen ik destijds zwanger was van Sophie – de meeste niet in mijn gezicht maar op mijn rug. Ook heb ik last van striae. Tijdens mijn vorige zwangerschap is dit ontstaan maar was al een stuk vervaagd. Zoals verwacht zijn ze nu weer goed zichtbaar en ik hoop dat er niet al te veel striemen bijkomen. Meer dan hopen kan ik niet doen, want ik heb het niet zelf in de hand. Voor de vorm smeer ik met speciale “mama buik balsem”, maar we weten allemaal dat dát eigenlijk geen hol helpt. 😉

Gewichtstoename

Tja, hier kan ik heel kort over zijn. Ik ben met 24 weken in totaal 7,1kg aangekomen en mijn buik is in omvang 15,5cm gegroeid. Dit is gemiddeld en dus prima. Mijn gewichtstoename is redelijk vergelijkbaar met mijn vorige zwangerschap. Toen kwam ik in totaal 16kg aan, waarvan +-8kg vanaf week 24 tot week 42.

Als ik dat nu weer heb dan kom ik deze zwangerschap in totaal 15kg aan. Dit is meer dan ik zou willen, maar het kan altijd erger. Zolang ik niet elke dag een zak chips leegvreet komt het vast wel goed. 🙂

Babykamer

Project babykamer is indirect begonnen. Mijn werkkamer is leeg en de eerste klussen zijn gedaan, dus Sophie’s nieuwe grote meidenkamer komt in zicht. Zodra deze af is kan Sophie doorschuiven en kunnen we aan de slag met de babykamer.

Wat we precies gaan doen is afhankelijk van hoeveel tijd we hebben, maar het liefst geef ik de kamer een ander kleurtje – ik ben namelijk een beetje uitgekeken op mintgroen – en schilder ik een leuk patroontje op de muur. Mochten we bijna geen tijd over hebben dan wordt gewoon één muur een andere kleur en blijft verder alles hetzelfde.

Babynaam verzinnen

We hebben een naam! Uiteraard houden we deze ook nog even geheim, maar ik ben in ieder geval heel blij dat we eruit zijn. We zaten de eerste paar maanden totaal niet op één lijn en waren het over geen enkele naam eens, totdat Yannick een paar weken geleden terugkwam van de tafeltennis – en dus een paar biertjes op had – en heel emotioneel een naam voorstelde waar ik spontaan blij van werd. De tweede naam heb ik ook al uitgekozen, maar Yannick is daar nog niet over uit dus die kan nog veranderen.

Jongen of meisje?

23 weken zwangerIn de 24ste week maakte ik een foto van mijn buik. Ik deed dit in precies dezelfde setting als 2,5 jaar geleden, om eventuele verschillen goed te kunnen zien.

Afgezien van korter haar en 8kg minder qua gewicht zie ik op de foto’s niet veel verschil. Toch waren een aantal mensen er dankzij deze foto’s van overtuigd dat wij dit keer een jongen verwachten. Wie weet. 🙂


Wat denk jij; is baby Harvey een jongen of een meisje? Waren jouw zwangerschappen erg verschillend? En heb je kindjes van hetzelfde geslacht of juist niet? Ik lees het graag hieronder.

0no comment
Persoonlijk, Zwanger,

En toen zat ik opeens in het ziekenhuis

Zaterdagavond voelde ik me ineens niet zo lekker. Ondanks dat ik El Clásico aan het kijken was besloot ik deze niet af te kijken en naar bed te gaan. Een paar uur later werd ik wakker door pijn in mijn lichaam en een hoge hartslag, en na lang twijfelen belde ik uiteindelijk toch maar de verloskundige.

Zwangerschapsvergiftiging?

Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik zowat alles gelezen wat er over zwangerschappen te lezen valt en ook zwangerschapsvergiftiging kwam regelmatig voorbij. Toen ik me zaterdagnacht zo voelde was ik dan ook meteen alert, want een aantal symptomen kon ik namelijk meteen afvinken.

Ondertussen had ik het gevoel alsof ik elk moment het loodje ging leggen en maakte Yannick wakker om te vragen of hij de thermometer wilde pakken. Terwijl ik mijn temperatuur aan het meten was hoopte ik dat ik koorts had, want dan was de kans op zwangerschapsvergiftiging een stuk kleiner. Koorts hoort daar namelijk niet bij en aangezien de griep heel erg heerst, ging ik er vanuit dat ik het dan gewoon flink te pakken had.

Verloskundige op bezoek

Maar helaas, geen koorts. Ik keek op mijn Fitbit; 03:15 uur en een hartslag van 139. Ik twijfelde maar besloot toch maar de verloskundige te bellen. Nadat ze wat vragen gesteld had stelde ze voor om 2 paracetamol te nemen en nog wat te slapen, en dat ze in de loop van de ochtend langs zou komen. Ik nam 2 paracetamol maar het hielp helaas geen reet. Slapen lukte ook niet en heb de rest van de nacht in m’n bed liggen draaien.

Aan het einde van de ochtend kwam de verloskundige langs, precies toen ik eindelijk even sliep. Zul je net zien. 😉 Mijn bloeddruk bleek prima (100/55), buik voelde goed en baby Harvey was een feestje aan het bouwen. 🙂 De verloskundige checkte ook nog even mijn hartslag en volgens haar was deze 105. Iets hoger dan normaal, maar ze was van mening dat ik waarschijnlijk gewoon een griepje onder de leden had en een iets verhoogde hartslag kan daar bij horen, dus niks aan de hand. Wel moest ik het even in de gaten houden en indien de hartslag weer zou stijgen even contact opnemen met de HAP.

Naar het ziekenhuis

Mijn hartslag was volgens de Fitbit 125 ipv 105, maar een apparaatje kan het ook mis hebben, dacht ik. Ik was te moe om er tegenin te gaan en besloot weer 2 paracetamol te nemen tegen de hoofdpijn en mijn bed in te duiken. Het lukte me om wat te slapen en sliep verspreid over de middag een paar uurtjes, maar toen ik rond 18u mijn bed uit wilde merkte ik dat het allemaal nog erger was geworden. Mijn hartslag bonkte weer in mijn hoofd, mijn hele lichaam deed pijn en had ook steken in mijn buik. Ik keek weer op mijn Fitbit: 142. Ik had volgens dat ding bijna 4000 calorieën verbrand terwijl ik bijna heel de dag in mijn bed had gelegen. Fitbit dacht dus dat ik aan het sporten was.

Terwijl ik beneden wat soep at belde ik ondertussen de HAP. Ik trok het niet meer en wilde gewoon duidelijkheid waar die hoge hartslag vandaan kwam. De vrouw aan de telefoon stelde een paar vragen maar zei al snel dat ik kon komen. Ik belde mijn vader of hij mij naar het ziekenhuis wilde brengen – Yannick heeft immers geen rijbewijs en er moest ook iemand bij Sophie blijven – en hij stapte meteen in de auto.

HAP

Bij binnenkomst kreeg ik een potje om urine in te leveren. Ik had een uur daarvoor nog geplast dus had er een hard hoofd in, maar nam het potje mee. Na een minuut of 10 werd ik binnengeroepen, toevallig door dezelfde arts die 2 jaar geleden tijdens mijn kraamweek langskwam toen ik met 39 graden koorts in mijn bed lag. Ook hij stelde weer wat vragen, nam mijn temperatuur op en checkte mijn bloeddruk. Dit was allemaal nog steeds prima. Daarna deed hij een apparaatje op mijn vinger waarmee mijn hartslag gemeten werd en deze gaf 138 aan. Ik keek op mijn Fitbit en deze gaf hetzelfde aan. De arts keek me aan en zei meteen dat hij me ging doorverwijzen naar de gynaecoloog.

Ik knikte en gaf verder geen kick, maar van binnen schrok ik hier wel een beetje van. Volgens de verloskundige was dit hele gebeuren niet gerelateerd aan de zwangerschap, maar nu ik werd doorverwezen naar de behandelunit in het ziekenhuis werd ik daar toch wel een beetje onzeker van. Mijn vader ging even de auto verzetten en ik liep alvast in een een slakkentempo naar de afdeling. Met een leeg potje, want ik had nog steeds niet hoeven plassen.

Gynaecoloog

Mijn vader had mij inmiddels ingehaald en we liepen samen de afdeling op. Ik hoorde een stem en dacht: o nee hé. En ja hoor, mijn grootste nachtmerrie zat daar achter de balie. Voor de mensen die het niet weten: nadat Sophie geboren was verloor ik veel bloed en moesten we 2 dagen in het ziekenhuis blijven. Eigenlijk maar één dag, maar de dag na de bevalling werd ik door een verpleegkundige heel erg gepusht dat ik perse moest douchen en uit bed moest terwijl ik zelf aangaf dat ik dat helemaal niet kon. Dit ging uiteindelijk helemaal fout waardoor ik flauwviel en dus alsnog een nachtje extra moest blijven. Ik heb daar na afloop een klacht over ingediend, dat er beter naar de patiënt moet worden geluisterd.

Maar goed, deze verpleegkundige zat daar dus en ik wilde spontaan naar huis. We mochten een kamertje in en daar moesten we wachten op een gynaecoloog. Ook weer toevallig; hetzelfde kamertje als waar ik 2 jaar geleden aardig wat uurtjes heb doorgebracht toen ik om de dag op controle moest omdat ik de 41 weken gepasseerd was. De gynaecoloog kwam en we mochten naar een andere kamer waar ik een echo kreeg. Er werd in eerste instantie vanuit gegaan dat mijn vader mijn partner was, waardoor mijn vader een beetje ongemakkelijk in z’n stoel zat. Ik moest er wel om lachen, haha. Blijkbaar lijken wij dus niet zo op elkaar.

Echo en bloedprikken

Met baby Harvey was gelukkig alles goed. Deze bouwde nog steeds een feestje en was dus lekker bewegelijk. Er werd even naar het maagje, blaasje en vruchtwater gekeken en alles zag er goed uit. Uiteraard werd het hartje ook even goed bekeken en beluisterd, en ook dit was goed. Oké, check. Met de baby gelukkig niks aan de hand.

Er werd voorgesteld om even wat bloed te prikken, want ijzertekort kan ook voor een hogere hartslag zorgen. Mijn grote vriend mocht het doen en O M G wat deed het zeer. Ik vind bloedprikken sowieso niet fijn, maar dit had ik echt nog nooit gevoeld. Alsof hij naast m’n ader zat ofzo, ik weet het niet. Na het bloedprikken werd ik doorgestuurd naar de cardioloog voor een hartfilmpje en omdat alle specialisten op de SEH zaten moest ik daar naartoe.

Hartfilmpje

Daar eenmaal aangekomen werd ik meteen geroepen. Ik mocht op een bed gaan liggen en kreeg een aantal plakkers op mijn borst en buik, en werd aan de monitor gelegd. Ik kreeg ook weer zo’n apparaatje op mijn vinger geklemd. Hartslag was nog steeds hoog: 130. Ik keek op mijn Fitbit en ook deze gaf 130 aan. Die klopt dus gewoon.

Na bijna 2 uur daar te hebben gelegen moest ik eindelijk plassen, maar ik lag nog steeds aan de monitor en kon dus niet weg. Na op het knopje te hebben gedrukt en voor m’n gevoel 100 jaar te moeten wachten werd ik eindelijk ontkoppeld en kon ik gaan plassen. Ik nam het potje mee en toen ik terugkwam was daar eindelijk de specialist met de uitslag van zowel het hartfilmpje als het bloedprikken.

Conclusie: niks gevonden. Alle bloedwaardes waren goed en ook het hartfilmpje was prima. Ik had geen hartkloppingen en de hartslag was ondanks de hoogte wel gewoon regelmatig. Ze hadden ook nog naar mijn schildklier gekeken maar ook deze werkt goed. Het potje hoefde ik uiteindelijk niet meer in te leveren en ik mocht na bijna 4 uur onderzoek weer naar huis.

Hoe gaat het nu?

Er zijn inmiddels 2 dagen verstreken en het gaat iets beter, maar nog steeds niet super. Heb er een flinke verkoudheid bijgekregen waardoor ademhalen moeilijk gaat, wat niet bevorderlijk is voor mijn pogingen tot slapen. Mijn hartslag is iets gedaald, waardoor mijn hoofdpijn ook gezakt is, dus dat is wel fijn. Toch is mijn hartslag nog niet stabiel, dus ik moet donderdag naar de cardioloog voor een echo en wellicht krijg ik ook 24 uur een kastje om.

Verder kost alles wat ik doe heel veel energie. Zo ben ik na het typen van een alinea al moe – ik heb dan ook ruim een dag over deze blog gedaan. Yannick kon gisteren gelukkig bijna heel de dag thuis zijn om te helpen met Sophie, maar vandaag is ze naar de opvang dus ben ik alleen thuis. Ik doe rustig aan maar ben van de kleinste dingen moe. Ik voel me ook slap en heb heel vaak het gevoel dat ik ga flauwvallen, terwijl dit niet zo is.

De komende dagen zal ik dan ook voornamelijk in bed of op de bank doorbrengen met een tijdschrift of Netflix. Ik ga in ieder geval echt rust pakken en niet met mijn laptop in bed of op de bank aan het werk, wat ik in het verleden wel zou hebben gedaan. Het is nu tijd om echt even rust te pakken en voor mezelf te kiezen. En voor baby Harvey, want die moet nog eventjes groeien. 🙂

012 comments
Persoonlijk, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – 20 weken zwanger: Op de helft!

20 weken zwanger

Whoop whoop! Vandaag ben ik precies 20 weken zwanger. In theorie dus op de helft, al verwacht ik dat ook deze zwangerschap een stuk langer zal duren dan 40 weken. 🙂

Vanaf nu zal ik regelmatig een zwangerschapsupdate posten, met vandaag dus de aftrap: 20 weken zwanger. Ben ik de eerste maanden misselijk geweest, heb ik bepaalde zwangerschapscravings en hoeveel ben ik tot nu toe aangekomen? En voel ik de baby al? Je leest het allemaal in deze update.

20 weken zwanger – op de helft

Echt, hoe dan? Voor mijn gevoel zijn we er net een paar weken achter dat Sophie een broertje of zusje krijgt, maar ‘opeens’ ben ik al op de helft. Ik vind het werkelijk waar bizar dat het zo snel gaat. Mijn eerste zwangerschap vond ik al voorbij vliegen en deze gaat gewoon nóg sneller. Stop de tijd.

Wat nu o.a. veel sneller gaat is het voelen van de baby. Sophie voelde ik met 18 weken precies maar deze baby vond het met 13 weken al wel tijd om zich kenbaar te maken. Heel bijzonder, want dit gebeurde op de sterfdag van mijn oma. Sinds afgelopen woensdag voel ik de baby ook aan de buitenkant en ondanks dat het ons tweede kindje is, blijft het toch wel iets speciaals.

Zwangerschapskwaaltjes

Wat kwaaltjes betreft mag ik echt niet klagen. Bij mijn vorige zwangerschap had ik geen last van misselijkheid en dit keer ook niet. Ik ben één keer ’s ochtends misselijk wakker geworden en dat was voor mij een teken dat ik een zwangerschapstest moest gaan halen. Daarna ben ik niet meer misselijk geweest. Gelukkig maar, want ik lees soms echt horrorverhalen van 9 maanden met de wc pot knuffelen. Respect voor de vrouwen die dat moeten doorstaan!

Wel heb ik al vanaf het begin last van mijn bekken. Ook dat was een van mijn eerste zwangerschapssymptomen. Het lijkt wel alsof mijn lichaam meteen weer in de 40 weken stand is gesprongen, want het voelde voor mij al snel hetzelfde als toen ik met Sophie met de laatste loodjes liep. Gelukkig heb ik er alleen last van als ik teveel heb gedaan. Goed excuus om lekker op de bank te hangen. 😉

Naast bekkenpijn heb ik ook last van de geijkte bandenpijn en stemmingswisselingen. Ook heb ik ontzettend last van pukkels en jeuk, om gek van te worden! Dit had ik trouwens wel weer verwacht, want dit had ik bij Sophie ook. Wat dat betreft is deze zwangerschap identiek aan de vorige. Het enige verschil is dat ik al vanaf week 5 ontzettend moe ben. Zo moe ben ik in heel m’n leven nog niet geweest. De oorzaak is een combinatie van een lage bloeddruk, gebrek aan vitamine D en een rondspringende peuter. Gelukkig doet ze af en toe nog een middagdutje.

Positiekleding

Toen ik zwanger was van Sophie liep ik met 9 weken al met positiebroeken rond. Mijn normale broeken zaten gewoon niet meer lekker en waarom moeilijk doen als je het jezelf ook makkelijk kan maken? Deze zwangerschap was het zelfs nog een weekje eerder. Met 8 weken wilde ik al overstappen op positiekleding, maar helaas voor mij paste ik al mijn positiekleding niet meer. Iets met afvallen en streefgewicht bereiken. 🙂

Al mijn positiebroeken waren 2 maten te groot, maar omdat ik het zonde vond om nieuwe te kopen besloot ik om mijn pre-weightloss jeans weer even uit de kast te trekken en wat vaker een rok te dragen. Uiteindelijk kon ik er met 10 weken niet meer onderuit en besloot alsnog een aantal broeken te bestellen. Maat 34 mensen, 34. Dat is XS. Wie had dat ooit gedacht, haha!

20 weken echo

De 20 weken echo hebben we afgelopen maandag al gehad. Alles zag er goed uit, behalve dat het kindje wat aan de kleine kant is. Wel binnen de marges dus de verloskundige maakt zich geen zorgen, maar ik vind het toch wel een beetje vreemd gezien de groeicurve van Sophie. Ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn maar dat lukt niet helemaal. Gelukkig hoor ik van velen dat dat inschatten van gewicht heel vaak niet klopt, dus ik wacht de groeiecho nog maar even af.

Chocolade en pindasaus

Zoals vrijwel elke zwangere vrouw kreeg ik voorkeur voor bepaald voedsel. Toen ik zwanger was van Sophie was dat vanaf het begin chocolade. Vooral Kinderbueno was niet aan te slepen. Dit keer begonnen mijn cravings met pindasaus. Normaal hou ik daar helemaal niet zo van – vind het niet vies, maar is niet mijn favo saus – maar nu moest ik het overal bij. Het liefst at ik 3x per week friet met pindasaus en op de dagen dat ik dat niet at wilde ik rijst met pindasaus en kroepoek.

Om deze reden dacht ik: oké, dit is anders. Zou het een jongen zijn? Maar toen ik rond de 8 weken was kreeg ik opeens weer enorme trek in chocolade en was ik de pindasaus alweer vergeten. Dus, toch een meid? Wie weet. 🙂 Sindsdien heb ik weer een ontzettende drang naar zoetigheid en naast chocolade snoep ik nu ook graag de perzikjes van Haribo. Zo lekker!

Gewichtstoename

Tijdens mijn vorige zwangerschap kwam ik in totaal 16kg aan. Als ik foto’s terugkijk besef ik me dat ik er op het einde echt niet meer uitzag. Ik hield vocht vast, zat onder de pukkels en was voor iemand van mijn lengte gewoon veel te zwaar. Nu is 16kg niet zo schokkend, maar ik zat voor mijn zwangerschap al op het randje van overgewicht. Ik was dan ook blij dat ik vrijwel alle kilo’s er 2 weken na de bevalling weer af had.

Dit keer hoop ik niet zoveel aan te komen, maar dat heb ik natuurlijk niet helemaal zelf in de hand. Gelukkig woog ik nu aan het begin 8 kg minder dan aan het begin van mijn vorige zwangerschap, dus als ik met 40 weken op de weegschaal ga staan zal ik die 80 dit keer hopelijk niet te zien krijgen.

Anyway, wat ben ik tot nu toe aangekomen? Tromgeroffel… Er zit tot nu toe 4kg bij, dus het valt mee. Wel was het telkens een kwestie van of helemaal niks of meteen 1kg per week erbij. Iets met vakantie, Oud&Nieuw en Sophie’s verjaardag.

Normaal zou ik een week erna het bijgekomen gewicht weer kwijt zijn maar nu blijft het plakken. Ik probeer het verder los te laten door niet meer elke week te wegen, maar wil ook niet teveel te snoepen. Al vind ik dat best wel lastig want die chocolade is toch wel erg lekker… 😉

015 comments
Reviews, Trending, Zwanger,

Invulboek zwangerschap – “Ik Ben Zwanger” van Studio Ins & Outs

invulboek zwangerschap

Toen ik zwanger was van Sophie hield ik het “9 maanden boek” van Pauline Oud bij. Deze had ik uitgekozen vanwege de andere invulboeken in dezelfde serie, zoals bijvoorbeeld “Baby’s eerste jaar” en “Mijn opgroeiboek”. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was van baby Harvey ging ik weer op zoek naar een soortgelijk invulboek. Die van Pauline Oud wilde ik dit keer niet, want de boeken die ik al heb zijn qua uiterlijk best oubollig en eigenlijk niet echt mijn smaak.

Studio Ins & Outs

Na een rondje Google had ik al wel een paar boeken gevonden, maar was nog niet overtuigd. Zodoende gooide ik onder het mom van “ik ga een blog schrijven over invulboeken” (want ik was pas 4 weken zwanger, dus niemand mocht het nog weten) een poll op mijn Instagram Stories en daar kreeg ik een hele berg tips. Onder andere die van Irene van Studio Ins & Outs kwam vaak voorbij, dus ik besloot een kijkje te gaan nemen op haar website.

Het eerste wat ik dacht was: wat een toffe boeken! Het design is helemaal mijn ding en er is een hele reeks aan verschillende boeken binnen dezelfde serie beschikbaar, dus de autist in mij kan haar hart ophalen: de komende jaren kan ik lekker aan de slag! 🙂

invulboek zwangerschap

Invulboek zwangerschap

Naast het invulboek heb ik ook het bijhorende setje “mijlpaalkaarten zwangerschap” in huis. Deze kaarten zijn in dezelfde stijl van het boek en maakt het helemaal af. Eerst maak ik een foto van een mijlpaalkaart met bijhorende gebeurtenis en deze plak ik vervolgens in het boek. Deze kaarten zijn ook ideaal om in te plakken bij mijlpalen of weken waar je geen foto’s van hebt gemaakt.

invulboek zwangerschap

Het “Ik ben zwanger boek” van Studio Ins & Outs is alles wat ik wilde. De kans is aanwezig dat ik het boek van Sophie helemaal over ga doen, want er is in deze boeken zoveel meer ruimte voor eigen inbreng en foto’s. Het enige nadeel wat ik tot nu toe heb gevonden is dat het maar tot 40 weken gaat, terwijl mijn vorige zwangerschap 41 weken en 6 dagen duurde en ik verwacht dat ik dit keer ook sowieso de 41 weken ga aantikken. Maar hé, als dat het enige is… 😉

invulboek zwangerschap

Waar te koop

De volledige collectie van Studio Ins & Outs shop je hier. Je kan op haar website ook de volledige inhoud van alle boeken zien. Zo weet je precies wat je koopt. Tip: Irene verkoopt ook toffe accessoires zoals stickers en paperbacks om je invulboeken helemaal in stijl te pimpen!


Heb jij een boek bijgehouden tijdens je zwangerschap? Of hou je boeken bij met daarin alle mijlpalen van je kind(eren)? Ik lees het graag in de comments. 🙂

PS: Mijn foto’s bestel ik via de app LALALAB. Wil jij dat ook? Je kan €5,- korting krijgen op je eerste bestelling door de kortingscode PG5X5MQW te gebruiken. #tipvanflip

07 comments
Persoonlijk, Trending, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – 20 weken echo

20 weken echo

Voor mijn gevoel duurde het een eeuw, maar vandaag was het dan eindelijk zover: de 20 weken echo! Ik ben vandaag 19w1d zwanger en ging vol moed naar de verloskundige. Omdat mijn verloskundige ook echoscopiste is kan zij ook de 20 weken echo doen. Ontzettend handig, want dat is hier 2 straten verderop. In tegenstelling tot het ziekenhuis, wat toch al gauw 15 minuten met de auto is + nog eens de bijhorende parkeerkosten.

De 20 weken echo

We waren keurig op tijd en mochten na 5 minuutjes wachten naar binnen. Ik ging liggen met Sophie naast mij zodat ze alles goed kon zien en de verloskundige begon met de echo. Vanwege mijn twijfels werd er meteen even naar het geslacht gekeken en de dromen die ik had gehad bleken niet te kloppen. Het geslacht is nog steeds hetzelfde als een paar weken geleden en we kunnen met een gerust hart alle kaartjes van de nieuw gekochte kleertjes afknippen. Ook kan ik nu écht alle babykleertjes van Sophie gaan uitzoeken, zodat we weten wat we nog moeten bijkopen. Weer een winterbaby was wat handiger geweest. 😉

Het serieuze werk

Daarna was het tijd voor het serieuze werk. Baby Harvey werd goed bekeken en onderzocht. Tijdens een 20 weken echo, ook wel Structureel Echoscopisch Onderzoek (SEO) genoemd, wordt er onder meer gekeken of er sprake is van:

  • hartafwijkingen
  • open ruggetje
  • waterhoofd
  • open schedeltje
  • ontbreken of afwijken van armpjes, beentjes en niertjes
  • afwijkingen aan de darmpjes
  • gat of breuk in de buikwand en het middenrif

Er wordt ook gekeken of de baby goed groeit, of de navelstreng goed functioneert en of er voldoende vruchtwater is.

Kleine baby

Het duurde even voordat de verloskundige alles had kunnen bekijken, want de baby lag continu met zijn armpjes voor zijn gezichtje. Uiteindelijk zag alles er keurig uit. Het was een echo uit het boekje, zei de verloskundige. Maar toen we naar de grootte van de baby gingen kijken bleek dat baby Harvey wel een beetje aan de kleine kant is. “Niks om zorgen over te maken, jij bent ook niet groot”.

Eh, nee ik ben niet groot, maar Sophie was toch wel bovengemiddeld. Tijdens de echo dacht ik me te herinneren dat Sophie destijds ook eerst aan de kleine kant was, maar dit na week 30 nog eventjes had ingehaald. Maar toen ik eenmaal thuis haar 20 weken echo en groeiecho’s tevoorschijn haalde bleek dat zij vanaf het begin op het gemiddelde zat en met week 34 daar zelfs ruim boven kwam.

Groeiecho

Baby Harvey zit nog wel binnen de marges, dus voorlopig hoeven we ons geen zorgen te maken. Toch vind ik het wel een beetje gek. Een tweede kindje is toch vaak groter? Voorlopig klopt dit voor mij dus niet. Ergens in april krijg ik een groeiecho, dus voor nu wachten we maar af. Al vind ik het stiekem toch wel een beetje spannend.


Wat zijn jouw ervaringen met de 20 weken echo? Was jouw kindje ook te groot of te klein? Ik lees alle ervaringen graag in de comments. 🙂

06 comments
#Momlife,

Dilemma: Wel of geen tweede kind?

Nu Sophie 1 jaar is krijgen we regelmatig de vraag of er bij ons nog een tweede komt. In januari kregen wij er weer een buurmeisje bij, vrienden van ons zijn vorige maand voor de tweede keer ouders geworden, ik word over ongeveer een half jaar voor het eerst tante en toevallig begon mijn schoonzus er laatst over. “Willen jullie nog een tweede?” Ondanks dat ik nooit kinderen wilde ben ik onwijs blij met Sophie en ben ik er stiekem wel over gaan nadenken… Wel of geen tweede kind?

Tegenvallen

Waar ik een beetje mee zit is het volgende: Sophie is een droomkind. Ze sliep vanaf dag 1 door, lust vrijwel alles en is bijna altijd vrolijk. We kunnen haar makkelijk overal mee naartoe nemen en als we uit eten gaan dan merken de overige gasten 9 van de 10 keer niet eens dat er een baby – inmiddels dreumes – in het restaurant aanwezig is.

Dus, dit kan bij een tweede eigenlijk alleen tegenvallen. Toch? Hoe groot is de kans dat een baby meteen doorslaapt? 1%? Dus hoe groot is de kans dat een tweede kind ook meteen doorslaapt? Ondanks dat ik én mijn zusjes ook allemaal meteen doorsliepen ben ik toch een beetje bang dat wanneer wij voor een tweede kind gaan wij een leven met chronisch slaaptekort tegemoet gaan. En als ik ergens echt niet zonder kan – dat heb ik nu al wel gemerkt met die 3 gebroken nachten die we tot nu toe hebben gehad – dan is het slaap. I. Need. Sleep.

Huilbaby

Daarnaast ben ik ontzettend bang voor een huilbaby. Sophie huilde in het eerste jaar bijna nooit – nog steeds niet overigens -, maar de keren dat ze huilde was ik al heel snel de wanhoop nabij. Ik weet dan ook niet of ik een huilbaby wel zou trekken. Of ik er wel voor gemaakt ben.

Ik lees vaak genoeg verhalen van moeders waarvan hun eerste kind zo makkelijk was dat ze zonder aarzelen voor een tweede gingen en dat de tweede een huilbaby bleek te zijn. En wat dacht je van afwijkingen? We hebben een gezond kind, waarom het lot tarten en kiezen voor een tweede die misschien wel een zorgenkindje blijkt?

Overige nadelen

Naast bovenstaande redenen lijkt het me ook lastig om met twee kids nog me-time te hebben. Nu kan ik zeggen: “ik ga zaterdag uiteten”, en dan is er niks aan de hand. Yannick eet samen met Sophie en legt haar ’s avonds op bed. Maar dat zie ik met twee kinderen toch niet echt gebeuren. Dan zal je ook net zien dat ze geen van beide gaat slapen en ik na een uur een berichtje krijg: “hoe laat ben je thuis?”, oftewel “help”.

Oppas regelen is een beetje hetzelfde verhaal. Sophie kan ik nu makkelijk ergens (last minute) droppen, maar twee kids wegbrengen is toch wel wat lastiger. Althans, dat denk ik. En met werk zal het er voor mij ook niet makkelijker op worden. Nu werk ik gewoon thuis terwijl Sophie slaapt of zelfstandig speelt, maar met twee kids waarvan de ritmes hoogstwaarschijnlijk niet synchroon zullen lopen zal dat ook wel een uitdaging worden. En ze naar de opvang brengen wil ik ook niet, want dat is juist de reden dat ik vanuit huis werk…

Waarom ik een tweede kind wil

Maar ondanks al die ‘beren’ op de weg, rammelen mijn eierstokken zo hard dat ze het aan de andere kant van het dorp kunnen horen. Ten eerste lijkt het me heel fijn om weer zwanger te zijn en te genieten van zo’n klein hummeltje in mijn buik. Ook lijkt het mij fijn om een zwangerschap mee te maken waarin we er wél 100% samen voor kiezen. Echt samen voor een kindje gaan. Van het proberen zwanger te raken tot samen wachten tot de test is opgedroogd en daarna een paar weken lang samen dat geheim bewaren. Dat is iets wat ik bij mijn eerste zwangerschap wel heb gemist.

Ik ben onwijs dol op Sophie. Zij is mijn zonnetje als het regent, het gouden randje om de grijze wolk.  Ik had niet verwacht dit ooit te zeggen, maar doe mij er nog maar (minstens) één. 😀 Daarnaast lijkt het me ook ontzettend leuk voor haar om een broertje of zusje te hebben. Niet dat een kind zielig is als hij/zij geen broertje of zusje heeft, maar ik heb zelf 3 zusjes en dat is toch wel erg leuk. Als kind had ik er niet heel veel aan, want daarvoor is het leeftijdsverschil te groot, maar nu ze 17, 18 en 20 zijn heb ik er spontaan 3 vriendinnen bij waarmee ik alles kan bespreken. Dit wil ik voor Sophie ook, en dan wel met een leuk leeftijdsverschil zodat ze gezellig samen kunnen spelen. 🙂

Wel of geen tweede kind

Maar ja, dan is de vraag: welk leeftijdsverschil is het meest ideaal? 2 jaar? 3 jaar? Voor een leeftijdsverschil van 2 jaar mogen we wel gaan opschieten… Ik weet het nog niet. Denk dat ik voorlopig nog eventjes van Sophie ga genieten. En ondertussen Yannick maar eens overtuigen dat een tweede ook heel leuk is, want hij vindt één kind wel genoeg.


Zou jij meerdere kinderen willen? Of heb je er meerdere? Wat zijn jouw ervaringen? Ik lees het graag in de comments. 🙂

034 comments
#Momlife, Persoonlijk, Zwanger,

Terugblik – Mijn bevallingsverhaal

Het is inmiddels alweer bijna een jaar geleden dat ik mama werd. Destijds heb ik wel een blog geschreven over de eerste week, met daarin in het kort hoe de bevalling ging. Toch wil ik graag nog mijn volledige bevallingsverhaal met jullie delen. Mocht je zelf binnenkort moeten bevallen: lezen op eigen risico. 😉

Mijn bevallingsverhaal

Ik was 41 weken en 6 dagen zwanger toen ik zou worden ingeleid. 2 dagen daarvoor waren we in het ziekenhuis voor een controle en toen werd er aan mij gevraagd of ik al een datum wilde prikken. Ik liep al vanaf 41 weken met 3 cm ontsluiting maar er gebeurde verder niks en omdat ik er helemaal klaar mee was en stiekem toch een januaribaby wilde – 9 maanden naar toegeleefd, duh – werd er een datum geprikt: 31 januari.

Om 7:30 moesten we ons melden en mijn opa zou ons rond 7:00 ophalen en bij het ziekenhuis afzetten. Om 7:15 – veel te vroeg – liepen we de afdeling op en moesten bij de balie wachten. Na ongeveer een kwartier te hebben gewacht kregen we een kamer toegewezen: nr 16. Het was voor een ziekenhuiskamer redelijk huiselijk ingericht met een bank, tv en een privé badkamer. Kort nadat we op de bank waren gaan zitten kwam er iemand langs met koffie en thee.

Inleiden & vliezen breken

Yannick was inmiddels op van de zenuwen en ook ik werd steeds zenuwachtiger. Om de tijd te doden zette ik de tv aan. Na bijna 45 minuten te hebben gewacht kwam er eindelijk een verloskundige – tenminste, ik denk dat het een verloskundige was – een hele waslijst aan dingen doornemen. Toevallig was er de week ervoor in het nieuws geweest dat er veel teveel met een tang of pomp werd ingegrepen terwijl dit medisch helemaal niet nodig was, maar puur voor de tijdsdruk. Ik had een geboorteplan klaarliggen en deze overhandigde ik aan de verloskundige. Hij moest lachen om mijn ‘eisen’ en zei: “we grijpen alleen in als het echt niet meer gaat” en “over pijnbestrijding kun je pas iets zeggen als je daadwerkelijk weeën hebt”. Ook kreeg ik een heel verhaal over incontinentie als het hoofdje te lang staat, maar ik hield voet bij stuk. In eerste instantie wilde hij mijn plan niet eens aan de gynaecoloog laten zien, maar toen ik duidelijk liet merken dat deze 3 A4tjes echt naar de gynaecoloog moesten ging hij dat toch maar even doen.

Ondertussen kreeg ik een CTG om te kijken hoe het met Sophie ging. Alles was goed en we gingen beginnen. De gynaecoloog kwam binnen, Kaat heette ze. Kaat hield nog even een praatje en rond 9:45 brak ze mijn vliezen. Na zo’n 45 minuten – op de valreep, want langer wilden ze het niet aankijken – kreeg ik de eerste wee, wat de spanning voor mij wat deed afnemen want dit betekende dat ik in eerste instantie geen infuus met weeënopwekkers hoefde. #halleluja 🙂

Persdrang

Voor mij voelden de (rug)weeën hetzelfde als de voorweeën/krampen die ik thuis ook regelmatig had gehad en waren in eerste instantie prima te doen. Geen pretje, maar niet zo erg als wat je op tv vaak ziet. Na een uurtje werden de weeën steeds pijnlijker en kwamen steeds korter op elkaar. Ik besloot om onder de douche te gaan, maar kon geen fijne houding vinden. De verloskundige had me zo’n fitnessbal gegeven, dus Yannick rolde die de badkamer in en ik besloot er op te leunen. Uiteindelijk trok ik het niet meer en riep dat er iemand moest komen kijken omdat ik persdrang had.

Na voor mijn gevoel een eeuwigheid kwam Kaat rond 12:00 eindelijk kijken. Ik zat midden in een wee, dus ze moest eventjes wachten. Toen de wee weg was klom ik op bed en werd er gekeken wat de stand van zaken was: 5cm ontsluiting. De reden dat ik al persdrang had was volgens haar heel simpel. Sophie lag met haar gezicht naar boven i.p.v. naar beneden en was een sterrenkijker. Ondanks de persdrang mocht ik hier absoluut niet aan toegeven zei ze. #fijn

Ruggenprik

Een uurtje later, 13:00, zat ik inmiddels aan mijn taks. Ik trok het niet meer. De persdrang tegenhouden was too much en slurpte de energie uit mij. Voor mijn gevoel moest ik ondertussen echt wel op 10cm zitten, maar toen Kaat weer kwam kijken bleek ik ‘pas’ op 7cm te zitten. Shit.

Ondertussen was ik al 600x van het bed naar de douche gerold en weer terug, maar wist niet meer hoe ik de weeën moest opvangen. In mijn hoofd duurde het allemaal veel te lang en ik raakte in paniek. Door de paniek was ik uiteraard verre van ontspannen, waardoor ik de pijn helemaal niet meer trok. “IK MOET NU EEN RUGGENPRIK” galmde door de kamer. Het interesseerde me niet meer dat ik die ruggenprik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik trok het niet meer en wilde die pijnbestrijding à la minute hebben. Na – weer voor m’n gevoel – een eeuw te hebben gesmeekt kwam Kaat weer langs om het pijnstilling-praatje te houden. Consequenties, nadelen, bla bla – het ging allemaal langs me heen. Geef me die prik!

“Daan”, zei ze, “jij wil helemaal geen prik”. Jawel, zei ik. “Nee hoor, die wil jij niet. Je bent nu in paniek en bent de controle kwijt. We gaan nu even rustig ademhalen en dan komt het allemaal goed.” Ik zat precies tussen 2 weeën in en keek haar aan. Oké, maar als het niet werkt wil ik die prik. “Dat is goed”.

Eindelijk persen

Ik deed precies wat ze zei en wonder boven wonder ontspande ik me en kon ik de weeën weer goed aan. Ik zat inmiddels op handen en knieën, want de houding die ze mij adviseerde – linkerzij – trok ik echt niet. Op handen en knieën ging het prima en samen met de verloskundige pufte en zuchtte ik de persdrang weg. Ook Yannick deed mee en hij deed het zo goed dat de verloskundige zei “goed zo, je kan het”, waarop hij zei “dat was ik”. 😛

Het was inmiddels 15:00 geweest en ik was het zat. Kaat kwam weer kijken en eindelijk was het zover: ik zat op 10cm. Ik mocht eindelijk gaan persen! ’s Ochtends had ik aangegeven dat ik niet op mijn rug wilde bevallen maar o.a. de baarkruk wilde proberen, dus deze werd tevoorschijn getoverd. Het was totaal niet wat ik er van had verwacht; een klein houten krukje, formaat kabouter en in de vorm van een halve maan. Het zat werkelijk waar voor geen meter en als kers op de taart werd er ook nog een spiegel onder gelegd zodat ik kon meekijken. Thanks, but no thanks. Na 2x persen was ik er klaar mee en ging weer op handen en knieën op bed zitten.

Afgescheurde navelstreng en liters bloed

In deze houding ging het persen perfect en na een tijdje kwam het hoofdje tevoorschijn. Yannick stond naast me en werd geroepen om te kijken – goodbye sexlife – en om 16:07 werd Sophie Elizabeth geboren. Puntgaaf en geen vernix te bekennen. Is zo’n olifantendracht toch nog ergens goed voor, haha! Ik kreeg haar tussen mijn benen door aangereikt en ik riep: “wat ben je mooi!”. Ook riep ik dat ik haar ging laten vallen, omdat ze glibberig was. Kaat hielp me om haar goed vast te pakken terwijl ik achter me hoorde “Kaat, hier komen”.

Voor ik het wist moest ik op mijn rug gaan liggen en stond de kamer opeens vol met medisch personeel. De navelstreng bleek volledig te zijn afgescheurd en ik bloedde als een rund. Iemand probeerde een infuus te prikken voor de weeënopwekkers en 4 mensen waren druk in de weer om de placenta eruit te krijgen en het bloeden te stoppen, maar dat lukte in eerste instantie niet. Er werd hard op mijn buik geduwd en nadat er eerst een hele golf met bloed uitkwam, kwam toen eindelijk de placenta. Het voelde alsof ik was bevallen van een slak.

Apgar score

Sophie lang ondertussen op mijn borst en deed het prima. Zij had een Apgar score van 9-10 en in ieder geval geen complicaties, dus dat maakte het voor mij een stuk minder erg. Na een tijdje werd Sophie meegenomen om te worden gewogen en werd daarna aangekleed. Ze was 53 cm lang en 3890 gram zwaar. Yannick stond een beetje hulpeloos aan de zijlijn en was door alle commotie een beetje de weg kwijt, waardoor hij niet meer wist waar de kleertjes waren. Tussen alle bedrijven door wees ik naar de weekendtas in de hoek.

Het bloeden was ondertussen gestopt en Sophie lag tevreden in Yannicks armen. Mijn minischeurtje werd gehecht en toen dat klaar was werd ik op een ander bed gelegd. Ik werd gewassen en kreeg schone kleding aangereikt, en ondertussen kwam er iemand langs met de vraag wat we wilden eten. Ik belde vervolgens mijn opa om hem te vertellen dat zijn achterkleinkind geboren was. Hij was zo emotioneel dat hij niet eens doorhad dat Sophie vernoemd was naar mijn oma, dat begreep hij later pas.

Hotel ziekenhuis

Sophie werd weer op mijn borst gelegd en ik werd naar de kraamsuite gereden: kamer 8. Ik was bijna 2 liter bloed verloren, dus moest minimaal 1 nachtje blijven. Etenstijd was net geweest en het eten wat ons stond op te wachten was inmiddels koud. Yannick warmde het op in de magnetron, maar het was echt niet te eten. Mijn opa kwam langs om Sophie te bewonderen en nadat hij weg was ging Yannick beneden nog even 2 flesjes cola en wat te eten scoren, en zijn ouders bellen. Hij kwam een half uurtje later terug met een appelflap – love him -, die ik meteen verorberde.

Yannick mocht gelukkig blijven slapen en Sophie sliep de eerste nacht meteen van 00:00 tot 6:00, en ook alleen maar omdat de verpleging haar wakker maakte om te temperaturen. Na 2 nachten ziekenhuis mochten we eindelijk naar huis. Ik kijk terug op een goede en snelle bevalling van ruim 5 uurtjes met slechte nasleep en ben heel erg blij dat Sophie zo lang in mijn buik is blijven zitten. Ik wilde namelijk oorspronkelijk thuis bevallen en als ze eerder was gekomen dan had ik dat ook gedaan. Wie weet hoe het dan gelopen was…


Dit was mijn bevallingsverhaal. Hoe ging jouw bevalling? Snel of langzaam? In het ziekenhuis of thuis? Ik lees het graag in de comments. 🙂

025 comments
#Momlife, Zwanger,

6 x waarom zwanger zijn leuk is

Aan het einde van mijn zwangerschap was ik er wel een beetje klaar mee. Vooral omdat ik een zwangerschap van bijna 42 weken heb gehad, was ik na de bevalling blij dat ik er eindelijk van af was. Sophie is nu ruim 10 maanden en als ik er op terugkijk besef ik me toch wel dat zwanger zijn op zich ook voordelen heeft. 🙂

1. De schopjes

Uiteraard met stip op 1: de schopjes. Dat was wel zo’n fijn gevoel! Het scheelt dat ik nooit bont en blauw ben geschopt, dus ik mis de bewegingen echt. Dat ze af en toe op m’n blaas aan het dansen was vergeten we maar even.

2. Niet ongesteld worden

Geen uitleg nodig, toch?

3. Buik niet hoeven inhouden

Normaliter hou je automatisch toch wel even je buik in, vooral als je een feestje hebt en je jezelf in dat mooie strakke jurkje hebt gehesen. Als je zwanger bent doe je juist het tegenovergestelde. Iedereen moet die buik zien! En als je nog niet ver genoeg bent, maar al wel dikker wordt, dan zet je je buik nog even extra uit + hand eronder. Kijk mij eens zwanger zijn! 😉

4. De hormonen de schuld kunnen geven

Wanneer je vent weer eens iets doet waarvan je vindt dat het echt niet kan en je helemaal los gaat, of juist zelf rare dingen doet; Blame it on the hormones. Overigens doe ik dat nog steeds, ook al ben ik grotendeels al ontzwangerd.

5. Veel eten snoepen

Voordat ik zwanger was at ik sporadisch een keertje chocolade. Tijdens mijn zwangerschap at ik daarentegen hele zakken leeg. Twix, Bounty, Kinderbueno; ik kon er geen genoeg van krijgen. Toen brak de Sinterklaas-periode aan en heb ik me helemaal volgepropt met chocolade kruidnoten. Ik kwam in totaal 16 kg aan en ondanks dat ik het 3 weken na de bevalling allemaal weer kwijt was, weet ik niet of ik me de volgende keer weer zo zou laten gaan. Toch mis ik die ongegeneerde vreetbuien stiekem wel.

6. Zonder schaamte dutjes doen

Als je zwanger bent kun je overdag gewoon een dutje doen. Of twee, en niemand die erover praat. Maar als ik dat nu zou doen… “heb je niks beter te doen?”, “moet je niet werken?”. Gelukkig slaapt mijn baby goed en pak ik zo’n 8 a 9 uur slaap per nacht. (en nee, ik ga niet al om 20:30 naar bed. 😉 )

Ben jij wel eens zwanger geweest? Zo ja, wat vond jij het leukst? 🙂 Ik lees het graag in de comments.

09 comments