Blog Archives

#Momlife, Persoonlijk, Zwanger,

Terugblik – Mijn bevallingsverhaal

Het is inmiddels alweer bijna een jaar geleden dat ik mama werd. Destijds heb ik wel een blog geschreven over de eerste week, met daarin in het kort hoe de bevalling ging. Toch wil ik graag nog mijn volledige bevallingsverhaal met jullie delen. Mocht je zelf binnenkort moeten bevallen: lezen op eigen risico. 😉

Mijn bevallingsverhaal

Ik was 41 weken en 6 dagen zwanger toen ik zou worden ingeleid. 2 dagen daarvoor waren we in het ziekenhuis voor een controle en toen werd er aan mij gevraagd of ik al een datum wilde prikken. Ik liep al vanaf 41 weken met 3 cm ontsluiting maar er gebeurde verder niks en omdat ik er helemaal klaar mee was en stiekem toch een januaribaby wilde – 9 maanden naar toegeleefd, duh – werd er een datum geprikt: 31 januari.

Om 7:30 moesten we ons melden en mijn opa zou ons rond 7:00 ophalen en bij het ziekenhuis afzetten. Om 7:15 – veel te vroeg – liepen we de afdeling op en moesten bij de balie wachten. Na ongeveer een kwartier te hebben gewacht kregen we een kamer toegewezen: nr 16. Het was voor een ziekenhuiskamer redelijk huiselijk ingericht met een bank, tv en een privé badkamer. Kort nadat we op de bank waren gaan zitten kwam er iemand langs met koffie en thee.

Inleiden & vliezen breken

Yannick was inmiddels op van de zenuwen en ook ik werd steeds zenuwachtiger. Om de tijd te doden zette ik de tv aan. Na bijna 45 minuten te hebben gewacht kwam er eindelijk een verloskundige – tenminste, ik denk dat het een verloskundige was – een hele waslijst aan dingen doornemen. Toevallig was er de week ervoor in het nieuws geweest dat er veel teveel met een tang of pomp werd ingegrepen terwijl dit medisch helemaal niet nodig was, maar puur voor de tijdsdruk. Ik had een geboorteplan klaarliggen en deze overhandigde ik aan de verloskundige. Hij moest lachen om mijn ‘eisen’ en zei: “we grijpen alleen in als het echt niet meer gaat” en “over pijnbestrijding kun je pas iets zeggen als je daadwerkelijk weeën hebt”. Ook kreeg ik een heel verhaal over incontinentie als het hoofdje te lang staat, maar ik hield voet bij stuk. In eerste instantie wilde hij mijn plan niet eens aan de gynaecoloog laten zien, maar toen ik duidelijk liet merken dat deze 3 A4tjes echt naar de gynaecoloog moesten ging hij dat toch maar even doen.

Ondertussen kreeg ik een CTG om te kijken hoe het met Sophie ging. Alles was goed en we gingen beginnen. De gynaecoloog kwam binnen, Kaat heette ze. Kaat hield nog even een praatje en rond 9:45 brak ze mijn vliezen. Na zo’n 45 minuten – op de valreep, want langer wilden ze het niet aankijken – kreeg ik de eerste wee, wat de spanning voor mij wat deed afnemen want dit betekende dat ik in eerste instantie geen infuus met weeënopwekkers hoefde. #halleluja 🙂

Persdrang

Voor mij voelden de (rug)weeën hetzelfde als de voorweeën/krampen die ik thuis ook regelmatig had gehad en waren in eerste instantie prima te doen. Geen pretje, maar niet zo erg als wat je op tv vaak ziet. Na een uurtje werden de weeën steeds pijnlijker en kwamen steeds korter op elkaar. Ik besloot om onder de douche te gaan, maar kon geen fijne houding vinden. De verloskundige had me zo’n fitnessbal gegeven, dus Yannick rolde die de badkamer in en ik besloot er op te leunen. Uiteindelijk trok ik het niet meer en riep dat er iemand moest komen kijken omdat ik persdrang had.

Na voor mijn gevoel een eeuwigheid kwam Kaat rond 12:00 eindelijk kijken. Ik zat midden in een wee, dus ze moest eventjes wachten. Toen de wee weg was klom ik op bed en werd er gekeken wat de stand van zaken was: 5cm ontsluiting. De reden dat ik al persdrang had was volgens haar heel simpel. Sophie lag met haar gezicht naar boven i.p.v. naar beneden en was een sterrenkijker. Ondanks de persdrang mocht ik hier absoluut niet aan toegeven zei ze. #fijn

Ruggenprik

Een uurtje later, 13:00, zat ik inmiddels aan mijn taks. Ik trok het niet meer. De persdrang tegenhouden was too much en slurpte de energie uit mij. Voor mijn gevoel moest ik ondertussen echt wel op 10cm zitten, maar toen Kaat weer kwam kijken bleek ik ‘pas’ op 7cm te zitten. Shit.

Ondertussen was ik al 600x van het bed naar de douche gerold en weer terug, maar wist niet meer hoe ik de weeën moest opvangen. In mijn hoofd duurde het allemaal veel te lang en ik raakte in paniek. Door de paniek was ik uiteraard verre van ontspannen, waardoor ik de pijn helemaal niet meer trok. “IK MOET NU EEN RUGGENPRIK” galmde door de kamer. Het interesseerde me niet meer dat ik die ruggenprik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik trok het niet meer en wilde die pijnbestrijding à la minute hebben. Na – weer voor m’n gevoel – een eeuw te hebben gesmeekt kwam Kaat weer langs om het pijnstilling-praatje te houden. Consequenties, nadelen, bla bla – het ging allemaal langs me heen. Geef me die prik!

“Daan”, zei ze, “jij wil helemaal geen prik”. Jawel, zei ik. “Nee hoor, die wil jij niet. Je bent nu in paniek en bent de controle kwijt. We gaan nu even rustig ademhalen en dan komt het allemaal goed.” Ik zat precies tussen 2 weeën in en keek haar aan. Oké, maar als het niet werkt wil ik die prik. “Dat is goed”.

Eindelijk persen

Ik deed precies wat ze zei en wonder boven wonder ontspande ik me en kon ik de weeën weer goed aan. Ik zat inmiddels op handen en knieën, want de houding die ze mij adviseerde – linkerzij – trok ik echt niet. Op handen en knieën ging het prima en samen met de verloskundige pufte en zuchtte ik de persdrang weg. Ook Yannick deed mee en hij deed het zo goed dat de verloskundige zei “goed zo, je kan het”, waarop hij zei “dat was ik”. 😛

Het was inmiddels 15:00 geweest en ik was het zat. Kaat kwam weer kijken en eindelijk was het zover: ik zat op 10cm. Ik mocht eindelijk gaan persen! ’s Ochtends had ik aangegeven dat ik niet op mijn rug wilde bevallen maar o.a. de baarkruk wilde proberen, dus deze werd tevoorschijn getoverd. Het was totaal niet wat ik er van had verwacht; een klein houten krukje, formaat kabouter en in de vorm van een halve maan. Het zat werkelijk waar voor geen meter en als kers op de taart werd er ook nog een spiegel onder gelegd zodat ik kon meekijken. Thanks, but no thanks. Na 2x persen was ik er klaar mee en ging weer op handen en knieën op bed zitten.

Afgescheurde navelstreng en liters bloed

In deze houding ging het persen perfect en na een tijdje kwam het hoofdje tevoorschijn. Yannick stond naast me en werd geroepen om te kijken – goodbye sexlife – en om 16:07 werd Sophie Elizabeth geboren. Puntgaaf en geen vernix te bekennen. Is zo’n olifantendracht toch nog ergens goed voor, haha! Ik kreeg haar tussen mijn benen door aangereikt en ik riep: “wat ben je mooi!”. Ook riep ik dat ik haar ging laten vallen, omdat ze glibberig was. Kaat hielp me om haar goed vast te pakken terwijl ik achter me hoorde “Kaat, hier komen”.

Voor ik het wist moest ik op mijn rug gaan liggen en stond de kamer opeens vol met medisch personeel. De navelstreng bleek volledig te zijn afgescheurd en ik bloedde als een rund. Iemand probeerde een infuus te prikken voor de weeënopwekkers en 4 mensen waren druk in de weer om de placenta eruit te krijgen en het bloeden te stoppen, maar dat lukte in eerste instantie niet. Er werd hard op mijn buik geduwd en nadat er eerst een hele golf met bloed uitkwam, kwam toen eindelijk de placenta. Het voelde alsof ik was bevallen van een slak.

Apgar score

Sophie lang ondertussen op mijn borst en deed het prima. Zij had een Apgar score van 9-10 en in ieder geval geen complicaties, dus dat maakte het voor mij een stuk minder erg. Na een tijdje werd Sophie meegenomen om te worden gewogen en werd daarna aangekleed. Ze was 53 cm lang en 3890 gram zwaar. Yannick stond een beetje hulpeloos aan de zijlijn en was door alle commotie een beetje de weg kwijt, waardoor hij niet meer wist waar de kleertjes waren. Tussen alle bedrijven door wees ik naar de weekendtas in de hoek.

Het bloeden was ondertussen gestopt en Sophie lag tevreden in Yannicks armen. Mijn minischeurtje werd gehecht en toen dat klaar was werd ik op een ander bed gelegd. Ik werd gewassen en kreeg schone kleding aangereikt, en ondertussen kwam er iemand langs met de vraag wat we wilden eten. Ik belde vervolgens mijn opa om hem te vertellen dat zijn achterkleinkind geboren was. Hij was zo emotioneel dat hij niet eens doorhad dat Sophie vernoemd was naar mijn oma, dat begreep hij later pas.

Hotel ziekenhuis

Sophie werd weer op mijn borst gelegd en ik werd naar de kraamsuite gereden: kamer 8. Ik was bijna 2 liter bloed verloren, dus moest minimaal 1 nachtje blijven. Etenstijd was net geweest en het eten wat ons stond op te wachten was inmiddels koud. Yannick warmde het op in de magnetron, maar het was echt niet te eten. Mijn opa kwam langs om Sophie te bewonderen en nadat hij weg was ging Yannick beneden nog even 2 flesjes cola en wat te eten scoren, en zijn ouders bellen. Hij kwam een half uurtje later terug met een appelflap – love him -, die ik meteen verorberde.

Yannick mocht gelukkig blijven slapen en Sophie sliep de eerste nacht meteen van 00:00 tot 6:00, en ook alleen maar omdat de verpleging haar wakker maakte om te temperaturen. Na 2 nachten ziekenhuis mochten we eindelijk naar huis. Ik kijk terug op een goede en snelle bevalling van ruim 5 uurtjes met slechte nasleep en ben heel erg blij dat Sophie zo lang in mijn buik is blijven zitten. Ik wilde namelijk oorspronkelijk thuis bevallen en als ze eerder was gekomen dan had ik dat ook gedaan. Wie weet hoe het dan gelopen was…


Dit was mijn bevallingsverhaal. Hoe ging jouw bevalling? Snel of langzaam? In het ziekenhuis of thuis? Ik lees het graag in de comments. 🙂

025 comments
Tips, Zwanger,

Series voor tijdens je verlof

Sinds ik moeder ben geworden ben ik met hele andere criteria naar series gaan zoeken. Hieronder lees je welke series perfect zijn om tijdens je verlof te kijken, wanneer je de helft van de tijd verliefd naar je baby ligt te staren. Of door het slaaptekort je ogen amper open kan houden, maar tijdens de voedingen wel iets wilt kijken. 🙂

Series voor tijdens je (bevallings)verlof

  1. Met stip op nr. 1: How I Met Your Mother. Ik denk dat ik deze serie ondertussen al 25 keer van voor naar achter heb bekeken. Zin in iets vrolijks? Zin om iets te kijken, maar geen tijd voor een aflevering van 40 minuten?  How I Met Your Mother is de perfectie tv serie. Verveelt nooit en is ondanks de rode draad die door het verhaal heen loopt makkelijk te volgen, ook al wordt je afgeleid door een huilende baby of als je soms even een pauze moet inlassen voor een voeding en/of vieze luier.
  2. Nog zo’n kijkt-lekker-weg-serie: Modern Family. Zelfde criteria als How I Met Your Mother. Wel iets andere humor, maar een heerlijke serie vol herkenbare situaties.
  3. New Girl. Ook weer zo’n lekker vrolijke serie. Deze humor moet je liggen, Yannick vindt er bijvoorbeeld geen hol aan, maar als het je ding is dan kijk je zo een heel seizoen weg. Of 5. 🙂
  4. That 70’s Show. Grappige serie die zo’n dunne rode draad heeft dat je ‘m desnoods van achter naar voren kan kijken. Stuk gemist? Geen probleem. Ideaal voor als je je door slaaptekort niet volledig kan concentreren.
  5. Gossip Girl. Deze serie heb ik een aantal jaren geleden proberen te kijken, maar zonder succes. Ik vond het echt nergens over gaan. Tijdens de eerste weken van mijn bevallingsverlof ben ik er weer aan begonnen. Het gaat namelijk echt nergens over, dus als je wordt afgeleid of je baby plotseling aandacht nodig heeft: de pauze knop heb je niet nodig. 😉

Series voor als je weer toe bent aan iets met meer inhoud

  1. Orange Is the New Black. Totaaaal ander genre, maar heerlijke serie. Ik moest er heel even aan wennen want voor een Amerikaanse productie is deze serie verre van preuts (lees: vol met blote borsten en lesbische seks), maar na 2 afleveringen was ik verkocht. Overigens ook een stuk beter dan de Nederlandse re-make Celblok H. Daar kon ik namelijk echt he-le-maal niks mee. Nadeel: 1 aflevering van Orange Is the New Black duurt maar liefst 60 minuten en is niet zo geschikt om te kijken als je kinderen mee koekeloeren.
  2. Breaking Bad. No explanation needed, gewoon kijken.
  3. The Bridge. Steengoede Scandinavische serie. Het moet je ding zijn, maar als je van dit genre houdt dan is dit echt een must-see. Nadeel: Hier moet je echt naar kijken, want van de taal kan je echt niks maken en er gebeurt zoveel dat je geen moment kan missen. Smartphone – en baby – wegleggen, dus.
  4. Suits. Dikste/vetste/coolste advocatenserie ooit. Harvey Specter is al reden genoeg om te gaan kijken. *kwijl*. Alleen wel jammer dat nog niet alle seizoenen op Netflix staan.
  5. Orphan Black. Sci-Fi, dus ook dit moet je ding zijn. Een meisje ontdekt dat ze een dubbelganger heeft en neemt haar leven over. Daarna duiken er steeds meer dubbelgangers op. Ik vind het een heerlijke serie met een goede verhaallijn en het zit vol spanning.

 

Vele die mij kennen zullen nu denken: “en Gilmore Girls dan?”. Tja, smaken veranderen. Vorig jaar was ik helemaal happy dat alle seizoenen op Netflix werden geplaatst en dat er ook een nieuw seizoen aankwam, maar na 3 afleveringen ben ik afgehaakt. Hoe heb ik daar vroeger in vredesnaam naar kunnen kijken? Ik vraag het me nog steeds af. 🙂

Wat zijn jouw favoriete series? Of heb je een aanvulling op het bovenste lijstje? Ik lees het graag in de comments.

020 comments
#Momlife,

9 maanden op, 9 maanden af

Holy shit. Sophie is al ruim 9 maanden! Het is zo cliché, maar o zo waar: de tijd vliegt met zo’n kleintje. 🙂

Kleine, grote reus

Alhoewel, kleintje… 🙂 Sophie is nog steeds in verhouding erg lang. Ze heeft sinds september maand maat 74/80 bovenkleding en 80/86 onderkleding. Hangt overigens wel van het merk af, want bij Primark wil ik voor de bovenkleding ook nog wel eens 86 uit het rek pakken. Gelukkig kloppen de maten naar mate ze groter worden steeds meer. Dat is wel zo handig. 🙂

Wat ook handig is, is dat haar groei nu de laatste paar weken wat trager gaat. Er komt nu in verhouding wat meer gewicht bij dan lengte, waardoor ze nu (eindelijk) wat langer in de dezelfde kledingmaat zit. Heb laatst ook wat “duurdere” kleding gekocht (voorheen kocht ik vrijwel alles bij de HEMA outlet of Primark) en ze moest ook een nieuwe winterjas. Haar vorige jas komt bij Primark vandaan (€10,-), maar haar stoere winterjas heb ik bij H&M (€29,99,-) gescoord.

Ontwikkeling

Qua ontwikkeling doet Sophie het hartstikke goed. Ze brabbelt er op los, zegt ‘wawa’ en ‘baba’ en heeft één keer (per toeval) ‘papa’ gezegd. Verder is ze eind september begonnen met lopen. Opeens ging ze uit zichzelf staan en liep ze zo langs mijn been van de bank naar de hocker. #hoedan #trotsemama 🙂

Sindsdien wil ze alleen maar staan en lopen. Ze heeft nu ontdekt dat ze zelf achter de loopstoel kan gaan staan en daarmee naar de keuken kan lopen en weer terug. Ook loopt ze graag voor me uit terwijl ik haar handjes vasthoud. Ik vraag me af wanneer ze haar eerste stapjes gaat zetten zonder houvast. Haar kennende duurt dat niet lang meer.

Herstellen

Ze zeggen wel eens: 9 maanden op, 9 maanden af. Lichamelijk was ik gelukkig al heel snel hersteld. Na 3 weken was ik alle zwangerschapskilo’s al kwijt en mijn lichaam zag er, afgezien van wat striae, weer vrijwel hetzelfde uit als voorheen. 3 dagen na de bevalling zei de kraamverzorgster: “OMG, je hebt je taille alweer terug!”. Ik moet weer lachen als ik er aan terugdenk.

Tijdens de bevalling verloor ik bijna 2 liter bloed en daarvan heb ik nog wel een week of 5 last gehad. In het begin zag ik regelmatig sterretjes en was iets sneller moe dan normaal. Die 2 liter bloed heeft ook zo z’n voordelen gehad. Tijdens mijn zwangerschap hoorde ik verhalen over 6 weken nabloeden en stolsels zo groot als Free Willy, maar daar heb ik gelukkig helemaal geen last van gehad. Nog voordat de kraamzorg weg was had ik al geen maandverband of inlegkruisjes meer nodig.

Lichamelijk dus weinig klachten gehad. Mentaal daarentegen… Blegh.

Hormonen

Wat. Een. Drama. Hormonen zijn echt niet oké. Het ene moment was ik dolgelukkig, het andere moment kon ik wel janken omdat ik mijn leven kut vond en ik helemaal geen moeder wilde zijn. Het liefst pakte ik dan mijn spullen om weg te gaan en niet meer terug te komen. Gelukkig kwamen de positieve gedachten vaker dan de negatieve, maar ik had ze wel…

Toen Sophie ongeveer 2 maanden was is dit een stuk minder geworden. Toen ze een maand of 4 was maakte het zelfs plaats voor een grote roze hormonale wolk die mij toefluisterde dat een 2de baby echt fantastisch zou zijn. Ik dank god op m’n blote knieën dat Yannick keihard nee zei, anders had ik nu misschien wel weer met een dikke pens gezeten.

Sophie is tot nu toe echt een droombaby: slaapt door vanaf dag 1, is vrijwel altijd vrolijk, eet alles wat los en vast zit, luistert regelmatig goed naar het woordje ‘Nee’ (hoelang nog, haha) en kan zichzelf prima een uur lang vermaken zodat ik rustig mijn eigen ding kan doen. Afgelopen maand hadden we een aantal avonden dat ze niet wilde gaan slapen en toen was ik er al heel snel klaar mee. Ook kwam ze één keer ’s nachts omdat ze een nachtmerrie had en wilde vervolgens niet meer gaan slapen. Sindsdien ben ik helemaal genezen en hoef ik echt geen 2de kind. Althans, voor nu. Wie weet gaat het over een jaar of 2 wel weer kriebelen… 🙂

05 comments
#Momlife, Persoonlijk,

De eerste week

Hoera, Sophie is geboren! ? Ze is inmiddels al 8 dagen oud, maar we zijn pas 6 dagen uit het ziekenhuis. Hieronder een overzicht hoe de eerste week is verlopen.

Dag 0 – De bevalling

Om 7:30 moesten we ons melden in het ziekenhuis. Rond 9:45 werden mijn vliezen gebroken en daarna kwamen de weeën al vrij snel op gang waardoor ik gelukkig geen infuus hoefde. Rond 12:00 zat ik al op 5 cm ontsluiting en bleek dat onze kleine meid een sterrenkijkertje was. Ze lag met haar gezicht omhoog i.p.v. naar beneden, waardoor ik al heel vroeg persdrang had.

Gelukkig verliep de bevalling heel vlot en had ik na een paar uurtjes al 10 cm ontsluiting. Ons schatje is uiteindelijk na een uur persen om 16:07 geboren. Ze woog 3890 gram en was 53 cm lang. Volgens de klinisch verloskundige was het erg knap dat ik haar er zonder vacuümpomp of knip eruit heb gekregen. Op één klein scheurtje na ben ik zelfs ongeschonden uit de strijd gekomen. Ik ben tevreden. 🙂

Complicaties

Zo goed als dat de bevalling ging, zo slecht ging het daarna. Toen ik Sophie in mijn handen kreeg bleek dat o.a. de navelstreng was afgescheurd. Binnen een paar seconden stond de kamer vol medisch personeel en werd er aan alle kanten aan me gewerkt. 4 mensen hielden zich bezig met mijn buik en placenta, 1 iemand was bezig met het infuus en nog iemand ontfermde zich over Sophie. Yannick stond machteloos aan de zijlijn.

Er lag overal bloed, op de grond zelfs een hele plas. Uiteindelijk heb ik bijna 2 liter verloren, dus de schrik zat er goed in. Met Sophie ging gelukkig alles goed en had het geen gevolgen. Ze had zelfs een Apgar-score van 9! 🙂 Met mij ging het alleen wat minder, maar gelukkig stopte de bloeding vanzelf. Toen ik weer een beetje was opgelapt werden we naar een kraamsuite gebracht. Het was wel duidelijk dat wij minimaal een nachtje in het ziekenhuis moesten blijven.

Dag 1 – Naar huis, of toch niet?

Het was inmiddels woensdag. Sophie was al een dag oud en wat deed ze het goed! Ze was alleen nog wat misselijk van het vruchtwater, waardoor ze regelmatig moest spugen en minder trek had. Verder sliep ze veel en als ze niet sliep keek ze op d’r gemak om zich heen. Huilen? Zelden. 🙂

’s Middags moest ik van de verpleging gaan proberen om uit bed te komen en te douchen. Ik was nog erg zwak en lopen ging niet echt zonder duizelig te worden, dus ik werd naar de badkamer gereden. Na het douchen probeerde ik te staan zodat Yannick mij kon afdrogen, maar dat bleek geen succes. Ik werd duizelig en probeerde zo snel als ik kon te gaan zitten, maar het kwaad was al geschied: ik viel flauw.

Yannick heeft snel hulp gehaald en terwijl ik alweer een beetje aan het bijkomen was, werd ik op m’n bed gelegd. Achteraf had de verpleging mij nog helemaal niet moeten laten douchen. Het was in ieder geval wel meteen duidelijk dat we ook die dag nog niet naar huis zouden gaan.

Dag 2 – Eindelijk naar huis

De volgende dag voelde ik me een stuk beter. De avond daarvoor had ik goed gegeten waardoor ik weer wat meer energie had. Na eerst op de rand van het bed te hebben gezeten en daarna voorzichtig te staan besloot ik dat het douchen nu wel goed zou gaan. De katheter werd verwijderd en na een paar uur ging ik voorzichtig richting de douche. Het douchen ging goed en ik moest ook meteen plassen, dus het was zo ver: we mochten naar huis!

Toen we thuis waren stond de kraamverzorgster al vrij snel bij ons op de stoep. Ze hielp ons op weg, leerde ons hoe we een flesje moesten maken (door alle omstandigheden was het mij niet gelukt om borstvoeding te geven en ik had zo weinig energie dat ik er ook gewoon geen zin meer in had) en zorgde ervoor dat we in ieder geval de eerste nacht goed zouden doorkomen.

Waar we niet op gerekend hadden was een poep-tot-aan-dr-nek luier. Toen Yannick rond 00:30 haar luier ging verschonen leek het wel alsof er een hele pot Nutella in was geleegd. Omdat het pas Yannick’s 2de luier was, was hij nog niet zo handig met het vasthouden van haar voetjes. Tegen de tijd dat ik naar haar kamertje was gestrompeld zat de poep echt overal. Achteraf heel grappig, maar op dat moment konden we allebei wel huilen.

Uiteindelijk hebben we haar maar onder de kraan afgespoeld, hopende dat de temperatuur een beetje goed was. Toen ze weer schoon en aangekleed was werd ze weer de rustige baby die wij kennen en viel al snel in slaap. Helaas niet in haar eigen bedje, want die is nog een beetje groot en eng.

Dag 3 & 4 – Kraamvisite

Op vrijdag kregen we voor het eerst visite. Opa kwam langs met zijn vriendin en mijn oom en tante kwamen ook even bij onze kleine meid koekeloeren. Ondanks dat ze niet lang bleven merkte ik dat het me toch even wat te druk was. ’s Nachts sliep Sophie weer niet in haar eigen bedje waardoor we weer afwisselend beneden op de bank lagen terwijl zij lekker in de box lag te pitten. Gelukkig konden we zaterdagochtend nog wat slaap pakken terwijl de kraamverzorgster zich over Sophie ontfermde.

Zaterdagmiddag kwamen mijn schoonouders en schoonzus op kraamvisite. Ik voelde me niet helemaal lekker en toen ze ook nog eens ruim 2 uur bleven plakken zat ik echt aan mijn taks. Voorlopig even geen kraamvisite meer en als er kraamvisite komt dan mag er alleen worden gekeken i.p.v. vasthouden.

Dag 5 – Koorts

Na weer een halve nacht op de bank te hebben doorgebracht voelde ik me zwaar kut. Toen de kraamverzorgster ’s ochtends mijn temperatuur opnam schrok ze: ik had 39 graden koorts. De verloskundige werd meteen gebeld en ook de huisarts werd opgetrommeld om langs te komen. Koorts kon namelijk betekenen dat ik een baarmoederontsteking had, en dat was niet best. Toen alles was gecontroleerd en getest kwamen ze tot de conclusie dat het waarschijnlijk gewoon griep is. Toch moesten we het voor de zekerheid nog even in de gaten houden. Toen iedereen weer weg was ben ik in slaap gevallen en de rest van de dag niet meer uit bed gekomen.

Dag 6 – Rustig aan doen

Ik werd wakker en voelde me niet meer zo beroerd als de dag ervoor. De koorts was gelukkig al een stuk gezakt en Sophie had zonder problemen zo’n 7 uur naast ons bed in de kinderwagen geslapen. Terwijl ik lekker in bed lag deed Yannick bij ons op de slaapkamer Sophie in bad zodat ik kon meekijken. Verder heb ik heel de dag in bed gelegen en af en toe lekker met Sophie geknuffeld.

Dag 7 – Kraamtranen

Dinsdag 7 februari. Sophie was al een week oud! Omdat we in het ziekenhuis hebben gelegen kregen we maar 6 dagen kraamzorg i.p.v. 8 en dat betekende dat het al de laatste dag was dat de kraamverzorgster bij ons in huis zou zijn. Bij het afscheid kon ik me aardig inhouden, maar toen ze eenmaal weg was heb ik keihard gehuild. Hoe moet ik nou voor Sophie zorgen? Door alle omstandigheden heb ik haar bijvoorbeeld nog geen enkele keer in bad gedaan. Ik voelde me (en eigenlijk nog steeds) hulpeloos. Gelukkig heeft ze Yannick heel veel geleerd zodat hij nu heel veel taken op zich kan nemen en het mij kan leren.

Afgezien van het gebrek aan energie gaat het herstel verder vrij vlot. Ik voel niks van de hechtingen en wat betreft de zwangerschapskilo’s gaat het ook lekker: ben al 12 kilo kwijt! Nog 4 te gaan. 😀 Ik ga me er voorlopig nog niet op focussen, eerst lekker genieten van ons kleine hummeltje en m’n energieniveau weer op pijl krijgen. Ben benieuwd hoe lang dat gaat duren…

06 comments
Zwanger,

Nog één dag

Morgen is het zover: ik word ingeleid. We worden om 7:30 in het ziekenhuis verwacht. Ik zal eerst weer een CTG krijgen en vervolgens zullen mijn vliezen worden gebroken.

Nog één dag

Nog één dag met z’n tweetjes. Gek idee eigenlijk, dat we nu weten wanneer Baby G. komt. Nu het echt zover is word ik toch wel zenuwachtig. 9 maanden lang stond ik er nuchter in en was ik van plan om alles gewoon over me heen te laten komen (nou ja, soort van aangezien ik wel een geboorteplan heb), maar nu het moment daar is en het ook nog een inleiding betreft krijg ik toch wel lichte hartkloppingen en zweethandjes.

Bij een thuisbevalling is de kraamzorg al aanwezig. Na de bevalling ben je dus niet alleen. Bij een ziekenhuisbevalling is dat anders. De kans bestaat dat bij thuiskomst de kraamzorg er nog niet is en we alleen zijn met de baby. Help! Wat als ik in de kreukels lig, niks kan en Yannick spontaan in paniek raakt? Wat als de baby huilt en we niet weten wat we moeten doen? Hele nachtmerries krijg ik ervan. Nog één dag en dan zijn we papa en mama, maar of we er na al die maanden klaar voor zijn? Geen idee.

Na de bevalling

Na de bevalling zal naaste familie en eventueel wat vrienden een belletje of een berichtje ontvangen. Ben jij een van de uitverkorene? Hou het dan wel even voor jezelf. Ik las laatst een berichtje op een Facebook-pagina van iemand waarin ze gefeliciteerd werd met de geboorte van haar dochtertje. Iedereen kon dus meteen lezen dat ze bevallen was én een dochtertje had gekregen, terwijl ze het zelf nog niet met de buitenwereld had gedeeld. Beetje lullig.

Nu ben ik zelf altijd vrij snel met dingen posten, maar mocht iemand mij dit flikken dan nodig ik hem/haar uit om een kop thee te komen drinken waar ik hem/haar persoonlijk met blote handen in verzuip. 🙂

Nog één dag te gaan. Vanavond maar op m’n gemak de ziekenhuistas opnieuw inpakken, aangezien het nu gepland is en ik meer kan meenemen. Daarna nog even lekker ontspannen in bad en gezellig voor de laatste keer met z’n tweetjes bankhangen. Het aftellen is nu écht begonnen…

0no comment
Zwanger,

Weeën of geen weeën?

Gisteren moest ik voor de derde keer op controle in het ziekenhuis. Zoals gewoonlijk moest ik eerst een half uur plat voor de CTG en zou ik daarna naar de gynaecoloog gaan.

Strippen

Eenmaal bij de gynaecoloog werd duidelijk dat ik nog steeds op 3 centimeter ontsluiting zat. Balen! Ik werd weer gestript en stelde vervolgens wat vragen over de inleiding. Deze werd meteen ingepland en ik kreeg een folder mee met wat informatie over wat mij dan te wachten staat. Joepie…

Maar goed, ik was weer gestript. Holadijee! Nog voordat we het ziekenhuis uit waren kreeg ik krampen. ‘Zo, da’s snel!’, dacht ik. We gingen snel naar huis en na een half uurtje werden de krampen steeds erger. Zo erg had ik ze tot nu toe nog niet gehad dus ik kreeg weer wat hoop. Zou dit het dan zijn?

Weeën

Na ruim een uur timen waren de krampen steeds sterker geworden en kwamen vrij regelmatig (2-4 minuten) terug. Ik stuiterde inmiddels rond op m’n fitnessball om ze op te vangen en liep af en toe een rondje. Uiteindelijk toch maar even de verloskundige gebeld en omdat ze het toch vrij serieus vond klinken zou ze na een half uur even langskomen om te checken wat de status was.

Ondertussen ging ik even in bad om te ontspannen. Na ongeveer een half uur stond de verloskundige op de stoep en na een kort gesprekje tussen het puffen door takelde Yannick mij uit bad om vervolgens weer onderzocht te worden. Nog steeds 3 centimeter. Verdomme! Zoveel pijn gehad voor niks. Vooral de pijn in m’n rug was echt niet te doen, dit moesten wel weeën zijn. Toch?

Valse start #2

De verloskundige zei dat ik de hoop niet moest opgeven, maar dat ik misschien het beste naar het ziekenhuis kon gaan om daar met pijnstilling te kunnen slapen. Dit vond ik vanwege mijn ziekenhuis-fobie geen goed plan dus gaf aan het nog even aan te kijken. Ze vond het prima en zei dat ik over een paar uurtjes maar weer even moest bellen en dat we dan zouden kijken wat het beste was.

Toen ze weg was probeerde ik wat te ontspannen. Ik merkte dat de krampen/weeën qua intensiteit gelijk bleven, maar minder snel kwamen. Dit gaf mij wat ademruimte, maar betekende ook dat het waarschijnlijk geen ontsluitingsweeën waren. Na een paar uur belde ik de verloskundige weer voor een statusupdate. Ze zou weer binnen een half uur langskomen om te kijken van hoe en wat.

Na onderzoek bleek dat het inderdaad geen ontsluitingsweeën waren, maar een reactie op het strippen. Ik had dus de halve dag voor Jan Lul liggen puffen. Omdat er dus nog geen bevalling gaande was leek het mij het fijnste om gewoon thuis te blijven en in mijn eigen bed te slapen. Toen ik vanochtend wakker werd voelde ik helemaal niks meer. Na ongeveer een uurtje kreeg ik weer wat krampen, maar ik durf het beestje geen naam meer te geven. We wachten het maar weer af…

0no comment
Zwanger,

Strippen, weeën & inleiden

Vorige week schreef ik dat ik nog steeds geen ontsluiting had en dat strippen niet mogelijk was. Sinds maandag moet ik om de dag op controle in het ziekenhuis omdat ik ruim overtijd ben. Afgelopen woensdag was ik 41 weken en moest ik weer op controle. Tot mijn verbazing was het eindelijk zover: ik had ontsluiting!

Strippen

Omdat ik al had aangegeven graag gestript te worden werd dat meteen gedaan. Yes! Ondanks de teleurstelling van het halen van de 41-weken-‘mijlpaal’, had ik 2 tot 3 cm ontsluiting en ik was gestript. Mijn dag kon niet meer stuk.

Rond 10:30u was ik weer thuis en kon het wachten beginnen. In plaats van op de bank te ploffen besloot ik een beetje actief te blijven door de was op te vouwen en regelmatig even de trap op en af te lopen. Dit wierp z’n vruchten af en rond half 12 begon het weer in m’n buik te rommelen. Ondanks dat dit al weken aan de gang was merkte ik dat het dit keer toch iets anders was en ging er vanuit dat het door het strippen kwam. Zou het dan toch eindelijk gaan beginnen?

Weeën

Ik besloot een tijdje te gaan timen en wat bleek: de krampen/weeën kwamen regelmatig terug en hielden lang aan. Omdat ik een paar weken geleden tijdens de valse start als tip had gekregen om te gaan douchen besloot ik dat eerst te doen in plaats van meteen de verloskundige te bellen. Tijdens het douchen merkte ik dat de krampen erger werden dus ik besloot om daarna toch even te bellen.

Zij raadde mij aan om het nog even aan te kijken en aan het einde van de middag weer even contact te hebben. Rond 17u belde ze zelf even terug en vroeg hoe het ging. De krampen waren nog steeds hetzelfde, afwisselend in buik en rug, en kwamen nog steeds om de 3 a 4 minuten. We spraken af dat haar collega rond 19u langs zou komen om even te peilen.

De verloskundige kwam, deed onderzoek en kwam tot de conclusie dat ik inmiddels op iets meer dan 3 cm zat. Er was dus iets meer ontsluiting dan tijdens het strippen en dat gaf ons beide hoop. We spraken af dat ik even lekker in bad zou gaan en dat ze rond 22u weer even zou komen buurten. Zodra ik in bad stapte merkte ik dat de krampen erger werden en gaf me er aan over. Na zo’n 40 minuten besloot ik er weer uit te gaan en ben ik weer gaan stuiteren op m’n fitnessbal om de krampen/weeën op te vangen.

Geen vooruitgang

Rond 22u stond de verloskundige weer op de stoep en deed weer inwendig onderzoek. Wat bleek: ondanks dat de krampen/weeën sterker waren geworden had het weinig effect. Ik zat nog steeds op 3 cm. Kut! 🙁 Omdat er geen vooruitgang was en mijn baarmoedermond nog steeds vrij naar achteren lag wilde de verloskundige mijn vliezen nog niet breken. Ze adviseerde mij om in bed te gaan liggen en te slapen voor het geval het uiteindelijk alsnog zou doorzetten. Na ongeveer een half uur weeën wegpuffen ben ik tot mijn verbazing gewoon in slaap gevallen. Toen ik ’s ochtends wakker werd waren alle krampen/weeën weg en zakte de moed me weer in m’n schoenen. Weer niks… 🙁

Inleiden

Gisteren heb ik, op een paar krampen na, weinig gevoeld. Baby G. is wel nog steeds lekker actief. Vanmiddag moet ik weer op controle in het ziekenhuis en ik hoop dat er ondertussen toch stiekem wat meer ontsluiting is. Ik verwacht dat ze me sowieso nog een keer gaan strippen, maar we gaan het ook hebben over inleiden en dat is iets wat ik niet zie zitten.

Ik heb me 9 maanden lang gefocust op een thuisbevalling en wil alles zo natuurlijk mogelijk doen. Een inleiding in het ziekenhuis is echt compleet het tegenovergestelde. Wat mij het meest tegenstaat is het infuus en dat ik tijdens de bevalling niet wordt ondersteund door mijn eigen verloskundige maar door een van de vele verloskundigen in het ziekenhuis. Mijn geboorteplan kan dan ook wel in de prullenbak en de kans op een kunstverlossing (pomp, tang, keizersnede) is bij een inleiding 20% groter dan bij een natuurlijke bevalling. 🙁 Laten we hopen dat het strippen vanmiddag lukt en het mijn lichaam en Baby G . straks het laatste zetje geeft…

0no comment
Zwanger,

Overtijd

23 januari. Ik had verwacht nu ondertussen wel een baby te hebben, maar nee. Wij hebben een eigenwijs kind. 🙂 Omdat ik inmiddels 40 weken en 5 dagen zwanger ben, kreeg ik vandaag een ‘overtijd controle’ in het ziekenhuis.

Overtijd

Om half 10 had ik een afspraak bij de gynaecoloog. Grappig detail: dezelfde gynaecoloog die mijn moeder had tijdens haar bevalling. Anyway, half 10 moest ik daar dus zijn. Yannick en ik waren ruim op tijd dus kregen we nog wat te drinken. Stipt half 10 werd ik geroepen en mochten we naar binnen. Eerst werd mijn bloeddruk en gewicht gecheckt en vervolgens moest ik op bed gaan liggen om het hartfilmpje te maken.

Ik had verwacht tijdens de CTG in gesprek te gaan met de gynaecoloog, maar in plaats daarvan werd ik geholpen door een assistente en moesten Yannick en ik al die tijd samen in dat kamertje doorbrengen. Heel saai. Vooral omdat het normaal gesproken ongeveer een half uurtje duurt, maar omdat wij natuurlijk weer een eigenwijs kind hebben duurde het bij ons twee keer zo lang.

De uitslag van de CTG was gelukkig goed. Baby G. is nog steeds lekker actief en heeft een uitstekende hartslag. Na de CTG moesten we weer even plaatsnemen in de wachtruimte en werden vervolgens bij de gynaecoloog geroepen.

Inleiden

Bij de gynaecoloog bleek dat ik nog steeds op 0 centimeter ontsluiting zit. NUL. Ik kon wel janken. Omdat Baby G. het nog hartstikke goed heeft daarbinnen en er ook met het vruchtwater geen problemen zijn, heb ik besloten om me nog niet te laten inleiden. Ik kon hier al wel voor kiezen, ik zou dan a.s. woensdag worden opgenomen. Omdat dit toch wel ingrijpend is en ik het liefst gewoon thuis wil bevallen, wil ik het eerst nog even aankijken.

Woensdag moet ik terug voor weer een CTG, echo en inwendig onderzoek. Mocht er dan nog steeds geen vooruitgang in zitten ga ik met de arts in overleg wat nu het beste is. Ik word hier in ieder geval erg onrustig van. Hopelijk laat Baby G. snel wat van zich horen… 🙂

0no comment
Zwanger,

Geboorteplan

D-day is voorbij. Het is 19 januari en nog steeds geen baby. Mijn buddy daarentegen is vannacht bevallen (yay!), dus ik heb hoop dat het voor mij ook niet heel lang meer duurt.

Geboorteplan

Wat iedereen ondertussen wel weet, is dat ik graag de touwtjes in handen heb. Nu is dat bij een bevalling heel lastig omdat je van te voren niet kan voorspellen hoe het zal verlopen, maar een geboorteplan maken om je wensen kenbaar te maken kan geen kwaad. Zo heb ik er in opgenomen dat ik graag thuis in bad wil bevallen en de weeën graag wil opvangen op de fitnessbal of onder de douche. Verder wil ik absoluut géén knip of kunstverlossing, tenzij Baby G. bijna het loodje legt.

Ook na de bevalling heb ik zo mijn wensen. Ik wil Baby G. het eerste uur op mijn borst voor optimaal huid-op-huid contact en hechting, en dat de navelstreng pas na een minuut of 5 wordt doorgeknipt. Betreft voeding heb ik ook zo mijn voorkeur. Ik wil bijvoorbeeld best borstvoeding geven, maar wel zonder kunst- en vliegwerk. Als het lukt dan is het mooi meegenomen, zo niet dan vind ik kunstvoeding ook prima. Zowel de zoogcompressen als flesjes liggen in ieder geval klaar. 🙂

Pijnbestrijding

Ongeacht of ik uiteindelijk thuis of in het ziekenhuis beval, een ruggenprik staat niet op mijn lijstje. Omdat dit thuis niet eens mogelijk is heb ik me verdiept in ‘natuurlijke’ pijnbestrijding. Ik wil zoveel mogelijk gebruik maken van ontspanning- en ademhalingstechnieken, en warm water (douche/bad).

Ik las ook dat er wellicht bepaalde houdingen zijn waarin het opvangen van de weeën beter gaat, maar daar kan ik pas tijdens de bevalling over oordelen. Mijn buddy is ook thuis bevallen en haar bevallingsverhaal geeft mij in ieder geval hoop en moed dat het allemaal prima gaat lukken. Let’s do this!

Kraamvisite

Zodra Baby G. geboren is zullen een aantal mensen meteen bericht ontvangen. Tevens zal er binnen een dag een bericht op social media worden geplaatst, zodat de rest ook meteen op de hoogte is. De geboortekaartjes en kraamvisite zullen een tijdje moeten wachten. De kaartjes versturen we waarschijnlijk pas na 1 week en we willen sowieso dat iedereen(!) een afspraak maakt om naar ons schatje te komen kijken.

De kans is groot dat we de eerste kraamvisite pas in week 3 zullen ontvangen, omdat we eerst zelf aan alles willen wennen en we ook niet weten hoe ik me na de bevalling voel. Mocht het zo zijn dat ik na 1 dag alweer vrolijk boodschappen ga doen, wat ik niet verwacht, dan zullen we de kaartjes eerder versturen en de kraamvisite uiteraard ook eerder ontvangen.

Maar goed, eerst nog even bevallen. 🙂 M’n geboorteplan is af, alle spullen staan klaar en mentaal ben ik er klaar voor. Baby, waar blijf je nou? 

 

0no comment