Blog Archives

Tips, Uitgelicht, Zwanger,

De ziekenhuistas – Wat moet je meenemen?

Ziekenhuistas

Of je nu in het ziekenhuis wil bevallen of thuis, een ziekenhuistas a.k.a. vluchtkoffer moet je als zwangere sowieso hebben klaarstaan. De kraamzorg adviseerde mij dit rond week 34 te doen zodat, mocht het nodig zijn, deze zonder zorgen gepakt kan worden.

De vorige keer heb ik de tas 2 keer ingepakt. De eerste keer ervan uitgaande dat ik thuis zou bevallen en vervolgens opnieuw toen bleek dat ik naar het ziekenhuis moest voor de inleiding. Nu ik de 25 weken heb aangetikt is het weer tijd om na te denken over wat er allemaal in moet, want binnenkort moet deze weer klaarstaan. 🙂

Kleding

Qua kleding verschilt het per seizoen. Toen ik van Sophie beviel was het buiten maar een graad of 5, dus ik had een comfortabele joggingbroek meegenomen om aan te trekken. Dit keer wordt het een zomerbaby, dus de kans is groot dat een joggingbroek veel te warm is. Deze neem ik wel mee voor als ik een paar dagen in het ziekenhuis moet blijven, maar voor de trip naar huis zal ik waarschijnlijk een jurk of iets dergelijks meenemen.

Qua kleding gaat bij mij het volgende in de ziekenhuistas:

  • Comfortabel (slaap)shirt
  • T-shirts
  • Joggingbroek
  • Onderbroeken (van die grote waar dat mega verband in past)
  • Sokken
  • Meegroeibh
  • Voedingsbh
  • Slippers
  • Badjas
  • Kleding voor als we naar huis gaan
  • Eventueel kleding om in te bevallen

De vorige keer beviel ik zonder kleding aan. Ik hobbelde regelmatig van het bed naar de douche, dus dan is kleding alleen maar onhandig. Ik vermoed dat ik het dit keer hetzelfde ga doen, maar voor de zekerheid neem ik het toch maar mee.

Naast kleding neem ik ook toiletspullen mee. Denk hierbij aan douchegel, shampoo, deodorant en een haarborstel. Tandenborstel + tandpasta is ook handig.

Voor de baby

Uiteraard moet er voor de baby ook het een en ander mee. Ik stop het volgende in mijn ziekenhuistas:

  • Mutsje (x2)
  • Romper maat 50 (x2)
  • Romper maat 56 (x2)
  • Kleding maat 50 (x2)
  • Kleding maat 56(x2)
  • Sokjes (x2)
  • Jasje of vestje

Daarnaast nemen we natuurlijk ook het autostoeltje en een dekentje mee. 🙂

Overig

Wat verder nog handig is om niet te vergeten:

  • Portemonnee met pinpas en kleingeld
  • Zorgpas
  • Het geboorteplan
  • Papieren van de verloskundige
  • Identiteitsbewijzen van jou en je partner
  • Telefoon + oplader
  • Snacks
  • Eventuele medicijnen als je die gebruikt
  • Kleding en toiletspullen voor je partner

Ook is het handig om een flesje water mee te nemen, bij voorkeur zo eentje met een sportdop. Dan hoef je namelijk niet elke keer helemaal rechtop te zitten als je wat wil drinken.

Veel vrouwen nemen ook lippenbalsem mee vanwege droge lippen. Ik heb deze zelf niet nodig gehad, maar je kan het beter bij je hebben en niet gebruiken dan dat je het wil hebben en beseft dat je het thuis heb laten liggen.


Wat zat er bij jou in de vluchtkoffer? Of wat zou jij achteraf nog hebben meegenomen? Ik lees het graag hieronder in de reacties.

0no comment
Persoonlijk, Uitgelicht, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – Week 21 t/m 24

24 weken zwanger

Afgelopen zondag tikte ik de 25 weken aan, dus het is weer tijd voor een nieuwe zwangerschapsupdate. 🙂 Zijn er nog kwaaltjes bijgekomen, hebben we al een naam en hoe staat het eigenlijk met mijn gewicht? En is baby Harvey nou een jongen of een meisje? Je leest het allemaal in deze update.

Controle

Dinsdag 26 februari had ik weer een controle bij de verloskundige. Ik was 22w2d zwanger en de controle ging op de automatische piloot. Bloeddruk was prima (100/50) en baby Harvey’s hartje klonk goed. Mijn gewicht was wel in 2 weken met bijna 3kg toegenomen, waarop de verloskundige adviseerde minder te snoepen. Nou, dat bepaal ik zelf wel. 😉

Zoveel snoep ik overigens niet. Ik heb gewoon heel de dag door trek of honger en dan neem ik een boterham of broodje. Dus ja, qua kcal krijg ik op een dag wel aardig wat binnen – zeker vergeleken met voordat ik zwanger was – maar mijn lichaam vraagt erom dus ik ga er geen probleem van maken. Baby Harvey zal wel een groeispurt hebben gehad – wat aan mijn buik ook wel te zien is overigens – en ik hou ook al wat vocht vast, dus ik maak me er niet zo druk om.

Zwangerschapskwaaltjes

Er zijn inmiddels wat kwaaltjes bijgekomen. Ik had al regelmatig last van bekken- en bandenpijn en was vaak moe, en nu heb ik ook elke dag last van brandend maagzuur. Dit komt doordat ik nu elke dag Floradix drink op advies van de verloskundige en huisarts van de HAP in het ziekenhuis, aangezien mijn ijzer op het randje is. Dat het drankje niet heel lekker is kan ik mee leven, maar op een of andere manier krijg ik er maagzuur van. Het moet eigenlijk ’s ochtends en ’s avonds ingenomen worden, maar omdat ik dan met maagzuur naar bed moet drink ik het nu ’s ochtends en ’s middags.

Naast maagzuur heb ik de laatste tijd ook last van pukkels en puistjes. Deze had ik de afgelopen maanden ook al wel, maar het wordt nu een stuk erger. Gelukkig zitten – net als toen ik destijds zwanger was van Sophie – de meeste niet in mijn gezicht maar op mijn rug. Ook heb ik last van striae. Tijdens mijn vorige zwangerschap is dit ontstaan maar was al een stuk vervaagd. Zoals verwacht zijn ze nu weer goed zichtbaar en ik hoop dat er niet al te veel striemen bijkomen. Meer dan hopen kan ik niet doen, want ik heb het niet zelf in de hand. Voor de vorm smeer ik met speciale “mama buik balsem”, maar we weten allemaal dat dát eigenlijk geen hol helpt. 😉

Gewichtstoename

Tja, hier kan ik heel kort over zijn. Ik ben met 24 weken in totaal 7,1kg aangekomen en mijn buik is in omvang 15,5cm gegroeid. Dit is gemiddeld en dus prima. Mijn gewichtstoename is redelijk vergelijkbaar met mijn vorige zwangerschap. Toen kwam ik in totaal 16kg aan, waarvan +-8kg vanaf week 24 tot week 42.

Als ik dat nu weer heb dan kom ik deze zwangerschap in totaal 15kg aan. Dit is meer dan ik zou willen, maar het kan altijd erger. Zolang ik niet elke dag een zak chips leegvreet komt het vast wel goed. 🙂

Babykamer

Project babykamer is indirect begonnen. Mijn werkkamer is leeg en de eerste klussen zijn gedaan, dus Sophie’s nieuwe grote meidenkamer komt in zicht. Zodra deze af is kan Sophie doorschuiven en kunnen we aan de slag met de babykamer.

Wat we precies gaan doen is afhankelijk van hoeveel tijd we hebben, maar het liefst geef ik de kamer een ander kleurtje – ik ben namelijk een beetje uitgekeken op mintgroen – en schilder ik een leuk patroontje op de muur. Mochten we bijna geen tijd over hebben dan wordt gewoon één muur een andere kleur en blijft verder alles hetzelfde.

Babynaam verzinnen

We hebben een naam! Uiteraard houden we deze ook nog even geheim, maar ik ben in ieder geval heel blij dat we eruit zijn. We zaten de eerste paar maanden totaal niet op één lijn en waren het over geen enkele naam eens, totdat Yannick een paar weken geleden terugkwam van de tafeltennis – en dus een paar biertjes op had – en heel emotioneel een naam voorstelde waar ik spontaan blij van werd. De tweede naam heb ik ook al uitgekozen, maar Yannick is daar nog niet over uit dus die kan nog veranderen.

Jongen of meisje?

23 weken zwangerIn de 24ste week maakte ik een foto van mijn buik. Ik deed dit in precies dezelfde setting als 2,5 jaar geleden, om eventuele verschillen goed te kunnen zien.

Afgezien van korter haar en 8kg minder qua gewicht zie ik op de foto’s niet veel verschil. Toch waren een aantal mensen er dankzij deze foto’s van overtuigd dat wij dit keer een jongen verwachten. Wie weet. 🙂


Wat denk jij; is baby Harvey een jongen of een meisje? Waren jouw zwangerschappen erg verschillend? En heb je kindjes van hetzelfde geslacht of juist niet? Ik lees het graag hieronder.

0no comment
Persoonlijk, Zwanger,

En toen zat ik opeens in het ziekenhuis

Zaterdagavond voelde ik me ineens niet zo lekker. Ondanks dat ik El Clásico aan het kijken was besloot ik deze niet af te kijken en naar bed te gaan. Een paar uur later werd ik wakker door pijn in mijn lichaam en een hoge hartslag, en na lang twijfelen belde ik uiteindelijk toch maar de verloskundige.

Zwangerschapsvergiftiging?

Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik zowat alles gelezen wat er over zwangerschappen te lezen valt en ook zwangerschapsvergiftiging kwam regelmatig voorbij. Toen ik me zaterdagnacht zo voelde was ik dan ook meteen alert, want een aantal symptomen kon ik namelijk meteen afvinken.

Ondertussen had ik het gevoel alsof ik elk moment het loodje ging leggen en maakte Yannick wakker om te vragen of hij de thermometer wilde pakken. Terwijl ik mijn temperatuur aan het meten was hoopte ik dat ik koorts had, want dan was de kans op zwangerschapsvergiftiging een stuk kleiner. Koorts hoort daar namelijk niet bij en aangezien de griep heel erg heerst, ging ik er vanuit dat ik het dan gewoon flink te pakken had.

Verloskundige op bezoek

Maar helaas, geen koorts. Ik keek op mijn Fitbit; 03:15 uur en een hartslag van 139. Ik twijfelde maar besloot toch maar de verloskundige te bellen. Nadat ze wat vragen gesteld had stelde ze voor om 2 paracetamol te nemen en nog wat te slapen, en dat ze in de loop van de ochtend langs zou komen. Ik nam 2 paracetamol maar het hielp helaas geen reet. Slapen lukte ook niet en heb de rest van de nacht in m’n bed liggen draaien.

Aan het einde van de ochtend kwam de verloskundige langs, precies toen ik eindelijk even sliep. Zul je net zien. 😉 Mijn bloeddruk bleek prima (100/55), buik voelde goed en baby Harvey was een feestje aan het bouwen. 🙂 De verloskundige checkte ook nog even mijn hartslag en volgens haar was deze 105. Iets hoger dan normaal, maar ze was van mening dat ik waarschijnlijk gewoon een griepje onder de leden had en een iets verhoogde hartslag kan daar bij horen, dus niks aan de hand. Wel moest ik het even in de gaten houden en indien de hartslag weer zou stijgen even contact opnemen met de HAP.

Naar het ziekenhuis

Mijn hartslag was volgens de Fitbit 125 ipv 105, maar een apparaatje kan het ook mis hebben, dacht ik. Ik was te moe om er tegenin te gaan en besloot weer 2 paracetamol te nemen tegen de hoofdpijn en mijn bed in te duiken. Het lukte me om wat te slapen en sliep verspreid over de middag een paar uurtjes, maar toen ik rond 18u mijn bed uit wilde merkte ik dat het allemaal nog erger was geworden. Mijn hartslag bonkte weer in mijn hoofd, mijn hele lichaam deed pijn en had ook steken in mijn buik. Ik keek weer op mijn Fitbit: 142. Ik had volgens dat ding bijna 4000 calorieën verbrand terwijl ik bijna heel de dag in mijn bed had gelegen. Fitbit dacht dus dat ik aan het sporten was.

Terwijl ik beneden wat soep at belde ik ondertussen de HAP. Ik trok het niet meer en wilde gewoon duidelijkheid waar die hoge hartslag vandaan kwam. De vrouw aan de telefoon stelde een paar vragen maar zei al snel dat ik kon komen. Ik belde mijn vader of hij mij naar het ziekenhuis wilde brengen – Yannick heeft immers geen rijbewijs en er moest ook iemand bij Sophie blijven – en hij stapte meteen in de auto.

HAP

Bij binnenkomst kreeg ik een potje om urine in te leveren. Ik had een uur daarvoor nog geplast dus had er een hard hoofd in, maar nam het potje mee. Na een minuut of 10 werd ik binnengeroepen, toevallig door dezelfde arts die 2 jaar geleden tijdens mijn kraamweek langskwam toen ik met 39 graden koorts in mijn bed lag. Ook hij stelde weer wat vragen, nam mijn temperatuur op en checkte mijn bloeddruk. Dit was allemaal nog steeds prima. Daarna deed hij een apparaatje op mijn vinger waarmee mijn hartslag gemeten werd en deze gaf 138 aan. Ik keek op mijn Fitbit en deze gaf hetzelfde aan. De arts keek me aan en zei meteen dat hij me ging doorverwijzen naar de gynaecoloog.

Ik knikte en gaf verder geen kick, maar van binnen schrok ik hier wel een beetje van. Volgens de verloskundige was dit hele gebeuren niet gerelateerd aan de zwangerschap, maar nu ik werd doorverwezen naar de behandelunit in het ziekenhuis werd ik daar toch wel een beetje onzeker van. Mijn vader ging even de auto verzetten en ik liep alvast in een een slakkentempo naar de afdeling. Met een leeg potje, want ik had nog steeds niet hoeven plassen.

Gynaecoloog

Mijn vader had mij inmiddels ingehaald en we liepen samen de afdeling op. Ik hoorde een stem en dacht: o nee hé. En ja hoor, mijn grootste nachtmerrie zat daar achter de balie. Voor de mensen die het niet weten: nadat Sophie geboren was verloor ik veel bloed en moesten we 2 dagen in het ziekenhuis blijven. Eigenlijk maar één dag, maar de dag na de bevalling werd ik door een verpleegkundige heel erg gepusht dat ik perse moest douchen en uit bed moest terwijl ik zelf aangaf dat ik dat helemaal niet kon. Dit ging uiteindelijk helemaal fout waardoor ik flauwviel en dus alsnog een nachtje extra moest blijven. Ik heb daar na afloop een klacht over ingediend, dat er beter naar de patiënt moet worden geluisterd.

Maar goed, deze verpleegkundige zat daar dus en ik wilde spontaan naar huis. We mochten een kamertje in en daar moesten we wachten op een gynaecoloog. Ook weer toevallig; hetzelfde kamertje als waar ik 2 jaar geleden aardig wat uurtjes heb doorgebracht toen ik om de dag op controle moest omdat ik de 41 weken gepasseerd was. De gynaecoloog kwam en we mochten naar een andere kamer waar ik een echo kreeg. Er werd in eerste instantie vanuit gegaan dat mijn vader mijn partner was, waardoor mijn vader een beetje ongemakkelijk in z’n stoel zat. Ik moest er wel om lachen, haha. Blijkbaar lijken wij dus niet zo op elkaar.

Echo en bloedprikken

Met baby Harvey was gelukkig alles goed. Deze bouwde nog steeds een feestje en was dus lekker bewegelijk. Er werd even naar het maagje, blaasje en vruchtwater gekeken en alles zag er goed uit. Uiteraard werd het hartje ook even goed bekeken en beluisterd, en ook dit was goed. Oké, check. Met de baby gelukkig niks aan de hand.

Er werd voorgesteld om even wat bloed te prikken, want ijzertekort kan ook voor een hogere hartslag zorgen. Mijn grote vriend mocht het doen en O M G wat deed het zeer. Ik vind bloedprikken sowieso niet fijn, maar dit had ik echt nog nooit gevoeld. Alsof hij naast m’n ader zat ofzo, ik weet het niet. Na het bloedprikken werd ik doorgestuurd naar de cardioloog voor een hartfilmpje en omdat alle specialisten op de SEH zaten moest ik daar naartoe.

Hartfilmpje

Daar eenmaal aangekomen werd ik meteen geroepen. Ik mocht op een bed gaan liggen en kreeg een aantal plakkers op mijn borst en buik, en werd aan de monitor gelegd. Ik kreeg ook weer zo’n apparaatje op mijn vinger geklemd. Hartslag was nog steeds hoog: 130. Ik keek op mijn Fitbit en ook deze gaf 130 aan. Die klopt dus gewoon.

Na bijna 2 uur daar te hebben gelegen moest ik eindelijk plassen, maar ik lag nog steeds aan de monitor en kon dus niet weg. Na op het knopje te hebben gedrukt en voor m’n gevoel 100 jaar te moeten wachten werd ik eindelijk ontkoppeld en kon ik gaan plassen. Ik nam het potje mee en toen ik terugkwam was daar eindelijk de specialist met de uitslag van zowel het hartfilmpje als het bloedprikken.

Conclusie: niks gevonden. Alle bloedwaardes waren goed en ook het hartfilmpje was prima. Ik had geen hartkloppingen en de hartslag was ondanks de hoogte wel gewoon regelmatig. Ze hadden ook nog naar mijn schildklier gekeken maar ook deze werkt goed. Het potje hoefde ik uiteindelijk niet meer in te leveren en ik mocht na bijna 4 uur onderzoek weer naar huis.

Hoe gaat het nu?

Er zijn inmiddels 2 dagen verstreken en het gaat iets beter, maar nog steeds niet super. Heb er een flinke verkoudheid bijgekregen waardoor ademhalen moeilijk gaat, wat niet bevorderlijk is voor mijn pogingen tot slapen. Mijn hartslag is iets gedaald, waardoor mijn hoofdpijn ook gezakt is, dus dat is wel fijn. Toch is mijn hartslag nog niet stabiel, dus ik moet donderdag naar de cardioloog voor een echo en wellicht krijg ik ook 24 uur een kastje om.

Verder kost alles wat ik doe heel veel energie. Zo ben ik na het typen van een alinea al moe – ik heb dan ook ruim een dag over deze blog gedaan. Yannick kon gisteren gelukkig bijna heel de dag thuis zijn om te helpen met Sophie, maar vandaag is ze naar de opvang dus ben ik alleen thuis. Ik doe rustig aan maar ben van de kleinste dingen moe. Ik voel me ook slap en heb heel vaak het gevoel dat ik ga flauwvallen, terwijl dit niet zo is.

De komende dagen zal ik dan ook voornamelijk in bed of op de bank doorbrengen met een tijdschrift of Netflix. Ik ga in ieder geval echt rust pakken en niet met mijn laptop in bed of op de bank aan het werk, wat ik in het verleden wel zou hebben gedaan. Het is nu tijd om echt even rust te pakken en voor mezelf te kiezen. En voor baby Harvey, want die moet nog eventjes groeien. 🙂

012 comments
Shoplogs, Zwanger,

Baby shoplog – Kruidvat, Zeeman & Action

Vorige week shopte ik al wat op de Negenmaandenbeurs, maar omdat het er zo druk was – vooral bij de Kruidvat stand vanwege de nieuwe collectie in samenwerking met Saar Koningsberger – besloot ik het een en ander gewoon in de winkel te kopen. Kruidvat shopte ik online en Zeeman liep ik afgelopen donderdag even binnen. Vanochtend ging ik naar Action om wat opbergbakken en verhuisdozen te halen, maar kon het uiteindelijk toch weer niet laten om ook wat babyspulletjes mee te nemen.

Kruidvat – Saar x Bambino

Toen ik zwanger was van Sophie was ik helemaal gek op mintgroen. Alles moest mintgroen zijn of bij mintgroen passen. Deze zwangerschap ben ik helemaal verliefd op okergeel. Toen we eind vorig jaar voor zowel de babykamer als Sophie’s grote meiden kamer kleuren aan het uitzoeken waren, riep ik dan ook meteen dat de babykamer okergeel met marineblauw wordt. Punt, geen discussie. Ha ha!

Gelukkig is okergeel momenteel helemaal hip en ook in de limited edition lijn van Saar voor Bambino komt deze kleur voor. Ik shopte een hydrofiele badcape (€4,99), XL hydrofiele doek met washandje (€4,99 per set) en babysokjes (€2,49 per 3). Naast babysokjes met okergeel kocht ik ook ‘gewone’ zwart met witte, want de sokjes van Bambino zijn de enige die Sophie heel de dag aanhield. Die van Hema en Primark kon ik na 5 minuten al gaan zoeken. Ik zweer er dus bij. 😉

Zeeman

Ook Zeeman heeft genoeg okergeel in de collectie. Ik kocht een babysweater, waskussenhoes, babysokjes – want Sophie wilde perse babysokjes kopen – en 2 XL hydrofiele doeken. Eentje in hetzelfde printje als de waskussenhoes en de andere met diertjes erop. Vooral die laatste vindt Sophie erg leuk.

De hydrofiele doeken kosten €3,99 per stuk, de sokjes €1,79 per 3 en de sweater €3,99.

Action

Vorige week waren heel veel babyspullen in de aanbieding en was alles binnen no-time uitverkocht, dus shopte ik alleen een boxkleed voor €7,99. Was niet het design die ik wilde, maar aangezien een boxkleed normaal al snel €30,- kost besloot ik er toch eentje mee te nemen. Gelukkig was er bij een ander Action filiaal nog wel van alles verkrijgbaar dus heeft een lieve Juni-mama uit mijn groepje nog een boxkleed en wiegdeken voor mij meegenomen. Die zijn beide marineblauw.

Vandaag was er nog steeds niet heel veel, maar wel de hydrofiele doeken die ik graag wilde. Ik kocht 2 XL doeken voor €2,79 per stuk en 6 normale voor €0,93 per stuk (per 3 verpakt, dus 2×3). 🙂 Ik had ook bijna weer babysokjes gekocht, want die had Sophie in het karretje gegooid. Dat zag ik pas bij de kassa, maar jammer genoeg voor haar was het niet mijn smaak dus konden ze mooi terug.


Waar koop/kocht jij meestal je babyuitzet? En wat is/was jouw thema en/of kleur? Ik lees het graag hieronder. 🙂

012 comments
#Momlife, Reviews, Zwanger,

Negenmaandenbeurs 2019

Gisteren was het zover: de Negenmaandenbeurs ging weer van start! Op uitnodiging ging ik een kijkje nemen en was benieuwd hoe het zou zijn, aangezien ik er nog nooit was geweest.

Baby Innovation Awards 2019

Om 8:30 moest ik mij melden, wat iets later werd aangezien ik in de parkeergarage uitgang F niet kon vinden en uiteindelijk maar helemaal omliep. Bij de ingang kreeg ik een badge met mijn naam en de naam van mijn blog erop (en dat vond ik best stoer 😉 ) en ging naar binnen. Ik liep een rondje door de hal waar veel standhouders nog bezig waren met opzetten en ging daarna richting de de stand waar de Baby Innovation Awards zouden worden uitgereikt.

Het duurde nog eventjes voordat het begon dus maakte ik een kort praatje met Kim-Lian, die het hele gebeuren aan elkaar zou gaan babbelen. Om 9:15 begon de uitreiking en werden de winnaars bekend gemaakt.

De winnaars van 2019 zijn:

Van bovenstaande producten ben ik zelf heel erg fan van de Minimonkey Minisling. Deze kwam ik toevallig een aantal weken geleden tegen via een Instagram ad en zette deze meteen op mijn kraamcadeaulijstje. Deze drager is licht, luchtig en kan ook worden gebruikt tijdens het douchen of in het zwembad. Lijkt mij met onze zomerbaby straks dus ideaal. 🙂

Goodies, goodies, goodies

Na de uitreiking kreeg de pers een mooie goodiebag mee met daarin o.a. de Biobuddi Bumba speelgoedblokken. Sophie heeft inmiddels al genoeg speelgoed dus ik wil deze graag weggeven aan een van mijn volgers! Houd mijn blog en socials dus in de gaten. 😉

Ook bij andere stands kreeg ik mooie spullen mee. Hierover schrijf ik binnenkort een aparte blog, want naast dat ik goodies heb gekregen heb ik zelf natuurlijk ook allerlei dingen gekocht. Iets met zwanger zijn en overal babyspulletjes zien. 😛

Negenmaandenbeurs, een aanrader of toch niet?

Jammer genoeg heb ik vanwege mijn bekken de beurs vroegtijdig moeten verlaten. Lopen is niet zo erg, maar slenteren en stilstaan is nu ik de 20 weken ben gepasseerd echt funest. Om die reden besloot ik aan het begin van de middag weer richting mijn auto te gaan, maar ondanks dat ik niet alles heb kunnen zien heb ik het erg naar mijn zin gehad.

Of je nu zwanger bent of al (jonge) kinderen hebt, op de Negenmaandenbeurs zijn genoeg leuke dingen te vinden. Zo is er onder meer een speciaal testparcours voor kinderwagens, staan er diverse draagconsulentes voor je klaar om je te helpen bij het vinden van de perfecte draagdoek of -zak, kun je er inspiratie opdoen voor de babykamer en worden er ook diverse workshops als babyfotografie gegeven.


Ben jij weleens naar de Negenmaandenbeurs geweest? Of ga je deze week? Ik lees het graag hieronder. 🙂

04 comments
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Centerparcs, buikgriep en de 20 weken echo – Week 5&6

Er zijn weer 2 weken voorbij en dat betekent dat het weer tijd is voor een overzicht. Sophie was jarig, we gingen een dagje zwemmen bij Centerparcs en hadden de 20 weken echo. Ook kreeg Sophie buikgriep. Lees je mee?

Hieperdepiep, hoera!

Donderdag 31 januari pinkte ik een traantje weg, want mijn moppie werd 2! Om dit met haar te vieren gingen we een dagje zwemmen bij Centerparcs. Samen met mijn zusje en haar dochtertje spraken we af bij de Kempervennen – niet mijn favoriete park, maar aangezien mijn zus uit België komt wel de meest logische optie – en genoten volop van het lekkere temperatuurtje in de Aqua Mundo. Buiten was het namelijk -0,5 graden en daarbinnen heerlijk tropisch warm.

Sophie is een echt waterratje en had de dag van haar leven. Ze ging zelfs op haar buik van de peuterglijbaan en ook de grote glijbaan was niet eng meer. Tussen de middag aten we frietjes en ’s middags ook nog een lekker ijsje. Het was een fantastische dag. En Sophie was helemaal uitgeput, want voordat we überhaupt het parkeerterrein af waren sliep ze al. 🙂

20 weken echo

Ook kregen we vorige week de 20 weken echo. Hier schreef ik al een blog over, dus hier zal ik nu niet teveel over vertellen. Eind deze maand mag ik weer op controle en het hartje luisteren. Dat blijft altijd leuk om naar uit te kijken. Ik heb inmiddels de 20 weken mijlpaal bereikt, dus vanaf aankomende afspraak zal ik ook weer 1 keer per 3 weken langsgaan ipv 4 weken.

Buikgriep

Voor het eerst in 2 jaar werd Sophie écht ziek. Ze werd ’s avonds wakker en spuugde heel haar bedje onder. Terwijl ze onder de douche stond spuugde ze nog een keer en een half uur later beneden toen ze op de bank zat weer. Gelukkig zat ze onder een dekentje, anders had ik even niet geweten wat ik met mijn bank had moeten doen. 😯 De deken kon ik gewoon in de was doen.

Het spugen ging heel de nacht door en er kwam ook diarree bij. Ik had me in de afgelopen 2 jaar nog nooit zó hopeloos gevoeld en begon serieus te twijfelen of ik wel een tweede kind wil. Oeps, te laat. 😛 Anyway, het spugen werd de dag erna gelukkig minder maar ik moest nog steeds continu op mijn hoede zijn en met een spuugbakje klaar zitten. Uiteindelijk heeft het spugen 3,5 dagen geduurd. Net toen we dachten er vanaf te zijn werd Yannick ziek. Hopelijk slaat de buikgriep mij even over, want dat kan ik er even niet bij hebben. We wachten het maar af.

De komende weken

Deze en aankomende week staat er ook weer genoeg op de planning. We moeten met Sophie naar het ziekenhuis, hebben een aantal verjaardagen en ik ga naar Back to the 90’s in Ahoy. En er wordt uiteraard ook nog gewerkt. Heel veel gewerkt, want ik heb na de afgelopen week aardig wat in te halen. 😉


Hoe was jullie week? En staan er nog leuke dingen op de planning? Ik lees het graag hieronder.

011 comments
Persoonlijk, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – 20 weken zwanger: Op de helft!

20 weken zwanger

Whoop whoop! Vandaag ben ik precies 20 weken zwanger. In theorie dus op de helft, al verwacht ik dat ook deze zwangerschap een stuk langer zal duren dan 40 weken. 🙂

Vanaf nu zal ik regelmatig een zwangerschapsupdate posten, met vandaag dus de aftrap: 20 weken zwanger. Ben ik de eerste maanden misselijk geweest, heb ik bepaalde zwangerschapscravings en hoeveel ben ik tot nu toe aangekomen? En voel ik de baby al? Je leest het allemaal in deze update.

20 weken zwanger – op de helft

Echt, hoe dan? Voor mijn gevoel zijn we er net een paar weken achter dat Sophie een broertje of zusje krijgt, maar ‘opeens’ ben ik al op de helft. Ik vind het werkelijk waar bizar dat het zo snel gaat. Mijn eerste zwangerschap vond ik al voorbij vliegen en deze gaat gewoon nóg sneller. Stop de tijd.

Wat nu o.a. veel sneller gaat is het voelen van de baby. Sophie voelde ik met 18 weken precies maar deze baby vond het met 13 weken al wel tijd om zich kenbaar te maken. Heel bijzonder, want dit gebeurde op de sterfdag van mijn oma. Sinds afgelopen woensdag voel ik de baby ook aan de buitenkant en ondanks dat het ons tweede kindje is, blijft het toch wel iets speciaals.

Zwangerschapskwaaltjes

Wat kwaaltjes betreft mag ik echt niet klagen. Bij mijn vorige zwangerschap had ik geen last van misselijkheid en dit keer ook niet. Ik ben één keer ’s ochtends misselijk wakker geworden en dat was voor mij een teken dat ik een zwangerschapstest moest gaan halen. Daarna ben ik niet meer misselijk geweest. Gelukkig maar, want ik lees soms echt horrorverhalen van 9 maanden met de wc pot knuffelen. Respect voor de vrouwen die dat moeten doorstaan!

Wel heb ik al vanaf het begin last van mijn bekken. Ook dat was een van mijn eerste zwangerschapssymptomen. Het lijkt wel alsof mijn lichaam meteen weer in de 40 weken stand is gesprongen, want het voelde voor mij al snel hetzelfde als toen ik met Sophie met de laatste loodjes liep. Gelukkig heb ik er alleen last van als ik teveel heb gedaan. Goed excuus om lekker op de bank te hangen. 😉

Naast bekkenpijn heb ik ook last van de geijkte bandenpijn en stemmingswisselingen. Ook heb ik ontzettend last van pukkels en jeuk, om gek van te worden! Dit had ik trouwens wel weer verwacht, want dit had ik bij Sophie ook. Wat dat betreft is deze zwangerschap identiek aan de vorige. Het enige verschil is dat ik al vanaf week 5 ontzettend moe ben. Zo moe ben ik in heel m’n leven nog niet geweest. De oorzaak is een combinatie van een lage bloeddruk, gebrek aan vitamine D en een rondspringende peuter. Gelukkig doet ze af en toe nog een middagdutje.

Positiekleding

Toen ik zwanger was van Sophie liep ik met 9 weken al met positiebroeken rond. Mijn normale broeken zaten gewoon niet meer lekker en waarom moeilijk doen als je het jezelf ook makkelijk kan maken? Deze zwangerschap was het zelfs nog een weekje eerder. Met 8 weken wilde ik al overstappen op positiekleding, maar helaas voor mij paste ik al mijn positiekleding niet meer. Iets met afvallen en streefgewicht bereiken. 🙂

Al mijn positiebroeken waren 2 maten te groot, maar omdat ik het zonde vond om nieuwe te kopen besloot ik om mijn pre-weightloss jeans weer even uit de kast te trekken en wat vaker een rok te dragen. Uiteindelijk kon ik er met 10 weken niet meer onderuit en besloot alsnog een aantal broeken te bestellen. Maat 34 mensen, 34. Dat is XS. Wie had dat ooit gedacht, haha!

20 weken echo

De 20 weken echo hebben we afgelopen maandag al gehad. Alles zag er goed uit, behalve dat het kindje wat aan de kleine kant is. Wel binnen de marges dus de verloskundige maakt zich geen zorgen, maar ik vind het toch wel een beetje vreemd gezien de groeicurve van Sophie. Ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn maar dat lukt niet helemaal. Gelukkig hoor ik van velen dat dat inschatten van gewicht heel vaak niet klopt, dus ik wacht de groeiecho nog maar even af.

Chocolade en pindasaus

Zoals vrijwel elke zwangere vrouw kreeg ik voorkeur voor bepaald voedsel. Toen ik zwanger was van Sophie was dat vanaf het begin chocolade. Vooral Kinderbueno was niet aan te slepen. Dit keer begonnen mijn cravings met pindasaus. Normaal hou ik daar helemaal niet zo van – vind het niet vies, maar is niet mijn favo saus – maar nu moest ik het overal bij. Het liefst at ik 3x per week friet met pindasaus en op de dagen dat ik dat niet at wilde ik rijst met pindasaus en kroepoek.

Om deze reden dacht ik: oké, dit is anders. Zou het een jongen zijn? Maar toen ik rond de 8 weken was kreeg ik opeens weer enorme trek in chocolade en was ik de pindasaus alweer vergeten. Dus, toch een meid? Wie weet. 🙂 Sindsdien heb ik weer een ontzettende drang naar zoetigheid en naast chocolade snoep ik nu ook graag de perzikjes van Haribo. Zo lekker!

Gewichtstoename

Tijdens mijn vorige zwangerschap kwam ik in totaal 16kg aan. Als ik foto’s terugkijk besef ik me dat ik er op het einde echt niet meer uitzag. Ik hield vocht vast, zat onder de pukkels en was voor iemand van mijn lengte gewoon veel te zwaar. Nu is 16kg niet zo schokkend, maar ik zat voor mijn zwangerschap al op het randje van overgewicht. Ik was dan ook blij dat ik vrijwel alle kilo’s er 2 weken na de bevalling weer af had.

Dit keer hoop ik niet zoveel aan te komen, maar dat heb ik natuurlijk niet helemaal zelf in de hand. Gelukkig woog ik nu aan het begin 8 kg minder dan aan het begin van mijn vorige zwangerschap, dus als ik met 40 weken op de weegschaal ga staan zal ik die 80 dit keer hopelijk niet te zien krijgen.

Anyway, wat ben ik tot nu toe aangekomen? Tromgeroffel… Er zit tot nu toe 4kg bij, dus het valt mee. Wel was het telkens een kwestie van of helemaal niks of meteen 1kg per week erbij. Iets met vakantie, Oud&Nieuw en Sophie’s verjaardag.

Normaal zou ik een week erna het bijgekomen gewicht weer kwijt zijn maar nu blijft het plakken. Ik probeer het verder los te laten door niet meer elke week te wegen, maar wil ook niet teveel te snoepen. Al vind ik dat best wel lastig want die chocolade is toch wel erg lekker… 😉

015 comments
Reviews, Trending, Zwanger,

Invulboek zwangerschap – “Ik Ben Zwanger” van Studio Ins & Outs

invulboek zwangerschap

Toen ik zwanger was van Sophie hield ik het “9 maanden boek” van Pauline Oud bij. Deze had ik uitgekozen vanwege de andere invulboeken in dezelfde serie, zoals bijvoorbeeld “Baby’s eerste jaar” en “Mijn opgroeiboek”. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was van baby Harvey ging ik weer op zoek naar een soortgelijk invulboek. Die van Pauline Oud wilde ik dit keer niet, want de boeken die ik al heb zijn qua uiterlijk best oubollig en eigenlijk niet echt mijn smaak.

Studio Ins & Outs

Na een rondje Google had ik al wel een paar boeken gevonden, maar was nog niet overtuigd. Zodoende gooide ik onder het mom van “ik ga een blog schrijven over invulboeken” (want ik was pas 4 weken zwanger, dus niemand mocht het nog weten) een poll op mijn Instagram Stories en daar kreeg ik een hele berg tips. Onder andere die van Irene van Studio Ins & Outs kwam vaak voorbij, dus ik besloot een kijkje te gaan nemen op haar website.

Het eerste wat ik dacht was: wat een toffe boeken! Het design is helemaal mijn ding en er is een hele reeks aan verschillende boeken binnen dezelfde serie beschikbaar, dus de autist in mij kan haar hart ophalen: de komende jaren kan ik lekker aan de slag! 🙂

invulboek zwangerschap

Invulboek zwangerschap

Naast het invulboek heb ik ook het bijhorende setje “mijlpaalkaarten zwangerschap” in huis. Deze kaarten zijn in dezelfde stijl van het boek en maakt het helemaal af. Eerst maak ik een foto van een mijlpaalkaart met bijhorende gebeurtenis en deze plak ik vervolgens in het boek. Deze kaarten zijn ook ideaal om in te plakken bij mijlpalen of weken waar je geen foto’s van hebt gemaakt.

invulboek zwangerschap

Het “Ik ben zwanger boek” van Studio Ins & Outs is alles wat ik wilde. De kans is aanwezig dat ik het boek van Sophie helemaal over ga doen, want er is in deze boeken zoveel meer ruimte voor eigen inbreng en foto’s. Het enige nadeel wat ik tot nu toe heb gevonden is dat het maar tot 40 weken gaat, terwijl mijn vorige zwangerschap 41 weken en 6 dagen duurde en ik verwacht dat ik dit keer ook sowieso de 41 weken ga aantikken. Maar hé, als dat het enige is… 😉

invulboek zwangerschap

Waar te koop

De volledige collectie van Studio Ins & Outs shop je hier. Je kan op haar website ook de volledige inhoud van alle boeken zien. Zo weet je precies wat je koopt. Tip: Irene verkoopt ook toffe accessoires zoals stickers en paperbacks om je invulboeken helemaal in stijl te pimpen!


Heb jij een boek bijgehouden tijdens je zwangerschap? Of hou je boeken bij met daarin alle mijlpalen van je kind(eren)? Ik lees het graag in de comments. 🙂

PS: Mijn foto’s bestel ik via de app LALALAB. Wil jij dat ook? Je kan €5,- korting krijgen op je eerste bestelling door de kortingscode PG5X5MQW te gebruiken. #tipvanflip

07 comments
Persoonlijk, Trending, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – 20 weken echo

20 weken echo

Voor mijn gevoel duurde het een eeuw, maar vandaag was het dan eindelijk zover: de 20 weken echo! Ik ben vandaag 19w1d zwanger en ging vol moed naar de verloskundige. Omdat mijn verloskundige ook echoscopiste is kan zij ook de 20 weken echo doen. Ontzettend handig, want dat is hier 2 straten verderop. In tegenstelling tot het ziekenhuis, wat toch al gauw 15 minuten met de auto is + nog eens de bijhorende parkeerkosten.

De 20 weken echo

We waren keurig op tijd en mochten na 5 minuutjes wachten naar binnen. Ik ging liggen met Sophie naast mij zodat ze alles goed kon zien en de verloskundige begon met de echo. Vanwege mijn twijfels werd er meteen even naar het geslacht gekeken en de dromen die ik had gehad bleken niet te kloppen. Het geslacht is nog steeds hetzelfde als een paar weken geleden en we kunnen met een gerust hart alle kaartjes van de nieuw gekochte kleertjes afknippen. Ook kan ik nu écht alle babykleertjes van Sophie gaan uitzoeken, zodat we weten wat we nog moeten bijkopen. Weer een winterbaby was wat handiger geweest. 😉

Het serieuze werk

Daarna was het tijd voor het serieuze werk. Baby Harvey werd goed bekeken en onderzocht. Tijdens een 20 weken echo, ook wel Structureel Echoscopisch Onderzoek (SEO) genoemd, wordt er onder meer gekeken of er sprake is van:

  • hartafwijkingen
  • open ruggetje
  • waterhoofd
  • open schedeltje
  • ontbreken of afwijken van armpjes, beentjes en niertjes
  • afwijkingen aan de darmpjes
  • gat of breuk in de buikwand en het middenrif

Er wordt ook gekeken of de baby goed groeit, of de navelstreng goed functioneert en of er voldoende vruchtwater is.

Kleine baby

Het duurde even voordat de verloskundige alles had kunnen bekijken, want de baby lag continu met zijn armpjes voor zijn gezichtje. Uiteindelijk zag alles er keurig uit. Het was een echo uit het boekje, zei de verloskundige. Maar toen we naar de grootte van de baby gingen kijken bleek dat baby Harvey wel een beetje aan de kleine kant is. “Niks om zorgen over te maken, jij bent ook niet groot”.

Eh, nee ik ben niet groot, maar Sophie was toch wel bovengemiddeld. Tijdens de echo dacht ik me te herinneren dat Sophie destijds ook eerst aan de kleine kant was, maar dit na week 30 nog eventjes had ingehaald. Maar toen ik eenmaal thuis haar 20 weken echo en groeiecho’s tevoorschijn haalde bleek dat zij vanaf het begin op het gemiddelde zat en met week 34 daar zelfs ruim boven kwam.

Groeiecho

Baby Harvey zit nog wel binnen de marges, dus voorlopig hoeven we ons geen zorgen te maken. Toch vind ik het wel een beetje gek. Een tweede kindje is toch vaak groter? Voorlopig klopt dit voor mij dus niet. Ergens in april krijg ik een groeiecho, dus voor nu wachten we maar af. Al vind ik het stiekem toch wel een beetje spannend.


Wat zijn jouw ervaringen met de 20 weken echo? Was jouw kindje ook te groot of te klein? Ik lees alle ervaringen graag in de comments. 🙂

06 comments