Blog Archives

#Momlife, Uitgelicht, Zwanger,

Mijn bevallingsverhaal – De geboorte van Noah

Ondanks dat ik mij had voorgenomen gewoon door te blijven bloggen, besloot ik na mijn bevalling een tijdje rust te nemen. Noah is inmiddels 3 maanden oud en nu vind ik het toch wel tijd voor een update, dus vandaag vertel ik jullie mijn bevallingsverhaal. 🙂

Minder leven

In de laatste paar weken van mijn zwangerschap heb ik meerdere keren CTG’s en echo’s gehad omdat ik minder leven voelde. De laatste keer was 26 juni, woensdagochtend 11:00. Na de CTG en echo leek alles in orde, maar omdat het al de 5de keer in 2 weken was dat ik daar kwam was het protocol dat ik zou worden ingeleid. Omdat ik al 2cm ontsluiting had wilde de gynaecoloog meteen een ballon inbrengen, maar mijn gevoel zei dat ik nog even moest wachten.

Na overleg met Yannick besloot ik voor 30 juni – mijn uitgerekende datum – een afspraak te maken om in te leiden. Voor mijn gevoel zou de baby dan ‘af’ zijn en dan had ik de zwangerschap in ieder geval helemaal uitgezeten. Ook kreeg de baby dan nog een paar dagen de kans om uit zichzelf te komen. Een goede zet, blijkt achteraf. Want Noah besloot precies 12u na het gesprek dat het tijd was om geboren te worden.

Zijn dit echte of oefenweeën?

’s Avonds nadat we Sophie op bed hadden gelegd keken we nog een paar afleveringen van de serie Chernobyl. Nou ja, ik keek en Yannick lag half te slapen. 😉 Dat is 9 van de 10 keer onze rolverdeling als we samen iets kijken, haha! Tijdens het kijken kreeg ik af en toe een pijnlijke ‘voorwee’. De weken daarvoor had ik regelmatig in de avond last gehad van dit soort weeën, dus ik zocht er niks achter.

Het was spannend en ik keek 3 afleveringen achter elkaar. Rond 01:00 maakte ik Yannick wakker en we gingen naar boven. Voor mijn gevoel sliep ik net toen ik wakker werd van weer een heftige wee. Ik weet nog dat ik mijn ogen open deed en dacht: “shit, dit deed best zeer” en “kut, ik MOET deze gaan timen”.

Ik deed het nachtlampje aan, pakte mijn telefoon en keek hoe laat het was. 01:55. Terwijl ik mijn weeëntimer-app opende kreeg ik weer een pijnlijke wee. Ondanks dat het pijn deed twijfelde ik: “Is dit het of zijn dit weer oefenweeën?”

Naar het ziekenhuis

Ik maakte Yannick voor de zekerheid wakker en sprak mijn twijfel uit. Terwijl ik een wee wegpufte en ondertussen aan het timen was, zei Yannick dat hij dacht dat het begonnen was. Ik geloofde hem ondanks het puffen alsnog niet helemaal en keek het nog een paar weeën aan. Toen ik er in korte tijd 3 kreeg viel het kwartje. Om 02:21 belde ik de verloskundigepraktijk en Sabine nam op. Ondertussen pufte ik ondertussen de ene na de andere wee weg. De verloskundige hoorde blijkbaar aan mijn gepuf dat het vlot ging dus ze sprong meteen in de auto en was binnen no-time bij ons.

Ondertussen belde ik mijn stiefmoeder dat ik vermoedde dat de bevalling begonnen was en of ze Sophie kon komen halen. Toen ik de telefoon neerlegde kwam de verloskundige binnen en checkte hoeveel cm ontsluiting ik had. “Je zit nu op 3cm”.

Ik trok snel wat kleding aan en stopte nog even snel wat dingen in mijn ziekenhuistas, want de laatste spulletjes had ik er nog niet in gedaan. Ik weet nog dat ik toen ik klaar was zei “of het gaat heel vlot of dit is net als Sophie destijds een sterrenkijker, want ik voel dat de persdrang niet lang op zich gaat laten wachten”. Omdat ik verplicht in het ziekenhuis moest bevallen vanwege het vele bloedverlies tijdens mijn eerste bevalling, besloot de verloskundige alvast naar het ziekenhuis te gaan terwijl Yannick thuis op mijn stiefmoeder zou wachten.

Lees ook: Terugblik op mijn eerste bevalling

Weeënstorm

Rond 03:15 waren we bij het ziekenhuis. Na het uitstappen kreeg ik weer een wee en de verloskundige liep iets te snel naar binnen, waardoor de luchtsluis voor mijn neus dicht ging en ik buiten – terwijl ik de wee probeerde weg te puffen – moest wachten tot de 2de deur weer dichtging zodat de 1ste deur weer open kon. Ik kan je vertellen dat dat voor mijn gevoel een eeuw duurde. 😛

Vanwege de fluxus van de vorige keer moest ik dit keer voor de zekerheid een waaknaald. Stel het zou weer fout gaan dan kon er in ieder geval meteen een infuus worden aangelegd. De verloskundige ging op zoek naar een assistent en ik maakte ondertussen wat foto’s van de verloskamer en o.a. de eerste kleertjes en het lege wiegje. Achteraf blijk ik gewoon een weeënstorm gehad te hebben dus hoe ik het heb gedaan weet ik niet, maar volgens de informatie op mijn telefoon heb ik tussen 03:23 en 03:28 op m’n gemak foto’s staan maken.

Rond 03:45 zat de waaknaald er eindelijk in – je hand en arm stilhouden als je een weeënstorm hebt is bijna niet te doen – en kort daarna checkte de verloskundige wat de status was. “Nou, ik weet niet of je nog onder de douche kan. Je zit al op 8cm”. Ik had in mijn geboorteplan aangegeven de weeën graag onder de douche op te willen vangen, dus dat was voor mij een domper. Ik weet niet met wat voor blik ik haar heb aangekeken, maar daarna zei ze: “oké, ik ga je vliezen doorprikken en dan kan je daarna onder de douche”.

Noah Daniël

Ik heb welgeteld 2 weeën onder de douche opgevangen en toen kreeg ik persdrang. “Sabine, hij komt!” riep ik licht in paniek. De assistente droogde me snel af en ik liep naar het bed. Terwijl ik leunend op de rand naast het bed stond zei de verloskundige dat ik indien nodig zachtjes mee mocht drukken. Niet voluit persen, want ik zat waarschijnlijk nog niet op de volle 10cm, maar licht meedrukken en verder de zwaartekracht zijn werk laten doen.

Ik voelde het hoofdje nog verder zakken en klom op bed. Ik mocht eindelijk echt persen en na 2 weeën was hij er. Noah Daniël, geboren op 27 juni om 04:21 na een bevalling van nog geen 2,5 uur. 3744 gram en 51 cm, schoon aan de haak. 😀

Weer thuis

De bevalling verliep goed en er waren geen complicaties. Noah deed het ook hartstikke goed – Apgar score 9-10-10 – en we kregen om iets voor 7:00 groen licht om naar huis te gaan. Omdat ik nog heel even wilde bijkomen mochten we nog een uurtje langer blijven en om iets voor 8:00 liepen we het ziekenhuis uit. Rond 08:30 zat ik weer thuis op de bank, mijn bevallingsverhaal aan mijn vader te vertellen.

Een wereld van verschil met de vorige keer. Toen moest ik 2 dagen in het ziekenhuis blijven en kon ik in de kraamweek helemaal niks. Nu tilde ik zelf de maxicosi uit de auto, stond notabene mijn eigen brood te smeren toen de kraamverzorgster arriveerde en ging de volgende dag al een stukje wandelen en gezellig naar een BBQ van Yannick’s tafeltennis vereniging. Doe mij er nog maar 1. 😉

0no comment
Persoonlijk, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – Week 31 t/m 36

Zwangerschapsupdate week 31 t/m 36

Eergisteren tikte ik de 37 weken aan. Mijlpaal! In theorie zou baby Harvey zich nu ieder moment kunnen aankondigen. 🙂 Zelf heb ik m’n geld ingezet op 11 juli – nog precies 1 maand dus 😛 -, terwijl Yannick denkt dat het deze week al gaat gebeuren. Anyway, dus 37 weken zwanger. Tijd voor een nieuwe zwangerschapsupdate: Week 31 t/m 36.

Liggingsecho & controles

Zoals eerder al verteld in een weekoverzicht kreeg ik in week 35 een liggingsecho om te kijken of ons eigenwijsje al was gedraaid. Dit bleek gelukkig het geval – eindelijk! – maar de baby lag nog niet ingedaald. Dit betekende dat er nog volop gedraaid kon worden, maar ik had goede hoop dat de baby zo zou blijven liggen.

Naast de liggingsecho kreeg ik uiteraard ook om de week een controle. Bloeddruk werd dan gemeten, hartje van de baby werd beluisterd en ik mocht op de weegschaal gaan staan. Gelukkig was alles bij elke controle weer prima, dus stond ik elke keer weer snel buiten.

Weeën

Vorige week kreeg ik rond 1:45u opeens erge krampen in mijn rug. Ik was net klaar met werken en wilde naar bed gaan, maar mijn lichaam dacht daar anders over. De baby was erg actief en mijn buik keihard, dus ik dacht in eerste instantie dat het harde buiken of voorweeën waren. Jammer genoeg voor mij trok het niet weg en kwam de pijn regelmatig terug, dus nadat ik bijna 45 minuten zuchtend in bed lag, vroeg ik aan Yannick of hij het bad wilde vullen zodat ik kon kijken of het door te ontspannen in warm water weg zou gaan.

Terwijl ik in bad lag werd de pijn steeds erger, dus ik vreesde dat de bevalling begonnen was. Het is immers zo dat voorweeën afzwakken als je gaat douchen/badderen/ontspannen en echte weeën juist doorzetten. Iets voor 4 uur in de ochtend belde Yannick de verloskundige met de mededeling dat ik dacht dat de bevalling was begonnen. Aan de hand van wat Yannick haar vertelde – al ruim 2 uur lang erg pijnlijke krampen die een minuut aanhouden en elke 3 a 5 minuten terugkomen, en in bad gaan helpt niet – besloot ze om meteen in de auto te springen en onze kant op te komen. Ik was immers pas 36 weken zwanger, dus een thuisbevalling was sowieso geen optie.

Ziekenhuis

Toen de verloskundige er was werd er snel even gekeken wat de status was. Wat bleek: baarmoedermond stond nog helemaal naar achteren en er was 0 cm ontsluiting. Potdicht dus. We waren allebei opgelucht, want dit betekende dat baby Harvey nog niet van plan was om zich te gaan laten zien.

Omdat de ‘weeën’ wel pijn deden belde de verloskundige het ziekenhuis of ik langs kon komen voor een CTG en een urineonderzoek. Eenmaal daar bleek dat het harde buiken en indalingsweeën waren. De baby was eindelijk ingedaald en had dit heel snel gedaan, vandaar de pijn.

Rond 7u ’s ochtends waren we weer thuis en kroop ik met 2 paracetamol mijn bed in. Gelukkig was het dinsdag, dus Sophie was heel de dag bij de opvang. Kon ik mooi even uitrusten.

Babyshower & zwangerschapsshoot

Op de dag dat ik de 34 weken aantikte hadden Yannick en ik onze gezamenlijke babyshower. Deze werd georganiseerd door een lieve vriendin en was hartstikke gezellig. Meer over onze babyshower lees je in dit weekoverzicht.

Een paar dagen later had ik samen met Sophie mijn zwangerschapsshoot. Helaas heb ik de foto’s nog niet binnen, dus ik kan nog niks laten zien. Zodra ik deze heb ontvangen zal ik er een aantal met jullie delen. 🙂

Nesteldrang

Bij Sophie had ik niet echt last van nesteldrang. Op een gegeven moment kreeg ik wel de ontzettende drang om babykleertjes te shoppen en met het kamertje aan de slag te gaan, maar verder heb ik in en om het huis weinig aangepakt. Nu ik zwanger ben van baby Harvey haal ik alles dubbel en dwars in. Zo heb ik natuurlijk #projectpeuterkamer vrijwel in mijn eentje opgepakt, heb ik mijn kledingkast uitgemest – 3 vuilniszakken vol – en moesten de klossen in week 33 al onder ons bed. Verder heb ik de lades in de badkamer opgeruimd, de koelkast helemaal uitgesopt, keukenkastjes opgeruimd en alle zooi in mijn nachtkastje uitgezocht.

Ook kreeg ik het vorige week ineens op mijn heupen en kocht een tweedehands Stokke Tripp Trapp op Marktplaats. 8 maanden lang hield ik mezelf voor dat de baby tijdens het eten prima in de box kan liggen, maar vorige week bedacht ik me dat ik een Tripp Trapp met Newbornset MOET hebben zodat de baby vanaf dag 1 met ons aan tafel kan zitten. Deze week dus even schuren, in de grondverf zetten en aflakken, en kijken of ik nog ergens een goedkope(re) Newbornset kan scoren. Lang leve nesteldrang, haha!

Yannick kan er dit keer trouwens ook wat van; hij heeft een paar weken geleden alle ramen staan zemen, zowel de voor- als achtertuin helemaal netjes gemaakt, het huis van top tot teen gepoetst en hij begon laatst over een nieuwe vloer. Dat laatste vind ik een goed idee, maar laten we dat maar doen als de baby geboren is. 😉

#projectbabykamer

Met de babykamer ben ik inmiddels in de afrondende fase beland. De meubeltjes staan, plankjes hangen en de accessoires zijn neergezet. Vrijwel alle babywasjes zijn gedaan, het ledikantje is gedeeltelijk opgemaakt – word anders toch alleen maar stoffig -, de kledingkast is gevuld en de commode puilt uit. Ik verwacht alleen nog een pakketje van Prenatal met o.a. wat kleertjes, dus morgen kan ik nog wat babykleertjes wassen en dan is alles afgevinkt. Wij zijn er klaar voor, nu baby Harvey nog. 😊❤ Nieuwsgierig hoe het kamertje er uitziet? Binnenkort maak ik een roomtour, dus houd mijn blog in de gaten!

0no comment
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Zieke peuter, voorweeën en Project babykamer – Week 17&18

Kan iemand mij vertellen waarom de weken zo snel voorbij vliegen? Van mij mag het allemaal wel iets langzamer gaan. 😉 De afgelopen weken hield ik me vooral bezig met werk, aangezien ik over 2(!) weken écht met verlof wil. Daarnaast mocht ik weer op controle bij de verloskundige, ben ik verder gegaan met #projectbabykamer, zaten we plots ’s avonds met Sophie in het ziekenhuis en had ik zelf regelmatig last van harde buiken en voorweeën.

Bijna verlof

Tijdens mijn vorige zwangerschap was ik met 41 weken nog vrolijk aan het werk. Wel op een laag pitje uiteraard, maar ik deed het wel. Ik ging toen op papier met 36 weken met verlof en werkte tot week 40 nog fulltime door. Deze keer ga ik dat anders doen. Ik wil lekker rond de 34 weken met verlof en mijn intentie is om daarna behalve administratieve werkzaamheden en eventuele spoedjes niks meer te doen.

Ik heb geen lichamelijk zwaar beroep, maar ik wil de laatste paar weken vooral samen met Sophie doorbrengen en haar alle aandacht geven die ze verdient. Straks moet ze dat gaan delen en ik ben benieuwd hoe ze daarmee zal omgaan. Trouwens, ik vind het zelf ook wel erg lastig dat ik er straks 2 heb die mijn aandacht nodig hebben. Ik laat het gewoon over me heen komen, maar vind het toch wel een dingetje.

Project babykamer

Met Koningsdag was het zulk slecht weer dat we ons lekker bezig hielden met klusjes in huis. Yannick pakte de mancave aan (wat nu geen mancave meer is, maar gewoon een gezamenlijk kantoor, haha) en ik ging – samen met Sophie – met de babykamer aan de slag. Ik heb eerst de mintgroene muur wit-grijs geschilderd en ben vervolgens verder in de weer geweest met marineblauw en okergeel.

Toen alles droog was heb ik de stopcontacten weer gemonteerd, de plinten teruggeplaatst en plankjes opgehangen. Ook hangt het gordijn alweer, al denk ik dat ik deze binnenkort nog even ga wassen. 🙂

We zijn ondertussen ook weer even naar IKEA geweest om wat betreft meubels een knoop door te hakken. We twijfelden tussen een uitschuifbare bedbank en een 2 persoonsbed, maar kiezen uiteindelijk toch voor de bedbank. Sophie’s kamer is toch iets kleiner dan dat ik in mijn hoofd had, dus zo’n bedbank is het meest praktische. Daarnaast krijgt ze een mooie ladekast voor al haar kleding en die we tevens de komende tijd nog als commode kunnen gebruiken, aangezien de zindelijkheidstraining momenteel op een laag pitje staat.

Het bed en de kast worden deze week geleverd, dus aankomend weekend kunnen we deze in elkaar zetten en de huidige meubels weer terugzetten in de babykamer. Dat betekent dat ik daarna lekker aan de slag kan met het inrichten en wassen. Ik kan niet wachten. 😀 #nesteldrang

Zieke peuter

Afgelopen week werd Sophie plots weer ziek. Maandagavond voordat ze naar bed ging had ze wat verhoging, wat ’s avonds rond 23u hoge koorts werd. Ze had 39.8 dus ik gaf haar een zetpil, maar dit hielp niet heel veel.

Dinsdagochtend belde ik de huisarts, maar de assistente gaf aan dat langskomen niet nodig was. Het was waarschijnlijk een beginnende oorontsteking zei ze, dus regelmatig een zetpil geven en verder ervoor zorgen dat ze goed bleef drinken. Eten was minder belangrijk.

’s Middags moest ze overgeven en ’s avonds was de koorts opeens nog hoger dan daarvoor (40.2), en ze zat ook een beetje als een dood vogeltje op de bank. Ik besloot de HAP te bellen, want ik vertrouwde het niet. We konden vrijwel meteen terecht, dus Yannick kwam van zijn training naar huis en ging met ons mee naar het ziekenhuis. Daar aangekomen begon ze natuurlijk meteen vrolijk te spelen in de speelhoek, alsof er niks aan de hand was. Toen voelde ik me wel een beetje voor lul staan, maar ja. Beter voor niks naar de dokter dan dat er achteraf iets ernstigs blijkt te zijn, denk ik dan.

De huisarts checkte alles en gaf ons weer hetzelfde advies; goed laten drinken, regelmatig zetpil geven en nog even aankijken. Uiteindelijk heeft de koorts t/m vrijdag aangehouden, wat ik persoonlijk toch wel erg lang vond duren. Wat het is geweest weten we niet, want die oorontsteking heeft ze niet gekregen. Misschien dat dat nog komt, maar gelukkig is ze voor nu in ieder geval weer beter.

Voorweeën

De laatste tijd heb ik ook af en toe last van harde buiken en voorweeën. Soms als ik iets teveel heb gedaan, maar soms ook gewoon zomaar uit het niets. Ik probeer dan te ontspannen en hoop dat het vervolgens afzakt. Tijdens mijn vorige zwangerschap had ik ze ook regelmatig dus ik herkende het meteen.

De vorige keer rommelde het vanaf week 36 best vaak, maar uiteindelijk begon de bevalling niet uit zichzelf. Ik dacht zelfs een keer dat mijn vliezen waren gebroken en dat het begonnen was, maar helaas. Nu de voorweeën al rond week 30 zijn begonnen ben ik toch wel benieuwd wanneer deze baby komt. Al denk ik stiekem dat Sophie’s broertje of zusje zich niet voor week 40 zal laten zien. 😉

De komende weken

In week 19&20 staat er weer genoeg op de planning. Uiteraard zal er weer veel worden gewerkt, maar we gaan ook Sophie’s nieuwe bed in elkaar zetten en ik kan eindelijk gaan rommelen in de babykamer. Verder mag ik weer op controle bij de verloskundige, zal de liggingsecho worden ingepland en heb ik ook weer een afspraak staan bij de bekkenfysio. Ook komt Moederdag eraan en krijgen Yannick en ik ook onze babyshower. Leuke vooruitzichten dus! 🙂

 

014 comments
Persoonlijk, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – Week 21 t/m 24

24 weken zwanger

Afgelopen zondag tikte ik de 25 weken aan, dus het is weer tijd voor een nieuwe zwangerschapsupdate. 🙂 Zijn er nog kwaaltjes bijgekomen, hebben we al een naam en hoe staat het eigenlijk met mijn gewicht? En is baby Harvey nou een jongen of een meisje? Je leest het allemaal in deze update.

Controle

Dinsdag 26 februari had ik weer een controle bij de verloskundige. Ik was 22w2d zwanger en de controle ging op de automatische piloot. Bloeddruk was prima (100/50) en baby Harvey’s hartje klonk goed. Mijn gewicht was wel in 2 weken met bijna 3kg toegenomen, waarop de verloskundige adviseerde minder te snoepen. Nou, dat bepaal ik zelf wel. 😉

Zoveel snoep ik overigens niet. Ik heb gewoon heel de dag door trek of honger en dan neem ik een boterham of broodje. Dus ja, qua kcal krijg ik op een dag wel aardig wat binnen – zeker vergeleken met voordat ik zwanger was – maar mijn lichaam vraagt erom dus ik ga er geen probleem van maken. Baby Harvey zal wel een groeispurt hebben gehad – wat aan mijn buik ook wel te zien is overigens – en ik hou ook al wat vocht vast, dus ik maak me er niet zo druk om.

Zwangerschapskwaaltjes

Er zijn inmiddels wat kwaaltjes bijgekomen. Ik had al regelmatig last van bekken- en bandenpijn en was vaak moe, en nu heb ik ook elke dag last van brandend maagzuur. Dit komt doordat ik nu elke dag Floradix drink op advies van de verloskundige en huisarts van de HAP in het ziekenhuis, aangezien mijn ijzer op het randje is. Dat het drankje niet heel lekker is kan ik mee leven, maar op een of andere manier krijg ik er maagzuur van. Het moet eigenlijk ’s ochtends en ’s avonds ingenomen worden, maar omdat ik dan met maagzuur naar bed moet drink ik het nu ’s ochtends en ’s middags.

Naast maagzuur heb ik de laatste tijd ook last van pukkels en puistjes. Deze had ik de afgelopen maanden ook al wel, maar het wordt nu een stuk erger. Gelukkig zitten – net als toen ik destijds zwanger was van Sophie – de meeste niet in mijn gezicht maar op mijn rug. Ook heb ik last van striae. Tijdens mijn vorige zwangerschap is dit ontstaan maar was al een stuk vervaagd. Zoals verwacht zijn ze nu weer goed zichtbaar en ik hoop dat er niet al te veel striemen bijkomen. Meer dan hopen kan ik niet doen, want ik heb het niet zelf in de hand. Voor de vorm smeer ik met speciale “mama buik balsem”, maar we weten allemaal dat dát eigenlijk geen hol helpt. 😉

Gewichtstoename

Tja, hier kan ik heel kort over zijn. Ik ben met 24 weken in totaal 7,1kg aangekomen en mijn buik is in omvang 15,5cm gegroeid. Dit is gemiddeld en dus prima. Mijn gewichtstoename is redelijk vergelijkbaar met mijn vorige zwangerschap. Toen kwam ik in totaal 16kg aan, waarvan +-8kg vanaf week 24 tot week 42.

Als ik dat nu weer heb dan kom ik deze zwangerschap in totaal 15kg aan. Dit is meer dan ik zou willen, maar het kan altijd erger. Zolang ik niet elke dag een zak chips leegvreet komt het vast wel goed. 🙂

Babykamer

Project babykamer is indirect begonnen. Mijn werkkamer is leeg en de eerste klussen zijn gedaan, dus Sophie’s nieuwe grote meidenkamer komt in zicht. Zodra deze af is kan Sophie doorschuiven en kunnen we aan de slag met de babykamer.

Wat we precies gaan doen is afhankelijk van hoeveel tijd we hebben, maar het liefst geef ik de kamer een ander kleurtje – ik ben namelijk een beetje uitgekeken op mintgroen – en schilder ik een leuk patroontje op de muur. Mochten we bijna geen tijd over hebben dan wordt gewoon één muur een andere kleur en blijft verder alles hetzelfde.

Babynaam verzinnen

We hebben een naam! Uiteraard houden we deze ook nog even geheim, maar ik ben in ieder geval heel blij dat we eruit zijn. We zaten de eerste paar maanden totaal niet op één lijn en waren het over geen enkele naam eens, totdat Yannick een paar weken geleden terugkwam van de tafeltennis – en dus een paar biertjes op had – en heel emotioneel een naam voorstelde waar ik spontaan blij van werd. De tweede naam heb ik ook al uitgekozen, maar Yannick is daar nog niet over uit dus die kan nog veranderen.

Jongen of meisje?

23 weken zwangerIn de 24ste week maakte ik een foto van mijn buik. Ik deed dit in precies dezelfde setting als 2,5 jaar geleden, om eventuele verschillen goed te kunnen zien.

Afgezien van korter haar en 8kg minder qua gewicht zie ik op de foto’s niet veel verschil. Toch waren een aantal mensen er dankzij deze foto’s van overtuigd dat wij dit keer een jongen verwachten. Wie weet. 🙂


Wat denk jij; is baby Harvey een jongen of een meisje? Waren jouw zwangerschappen erg verschillend? En heb je kindjes van hetzelfde geslacht of juist niet? Ik lees het graag hieronder.

0no comment
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Verloskundige, ziekenhuis en High Tea – Week 9&10

De afgelopen 2 weken zijn weer voorbij gevlogen en het is tijd voor een nieuw weekoverzicht. In week 9 had ik het ontzettend druk met werk en had ook meerdere afspraken buiten de deur. Ook maakten we een begin aan de nieuwe grote meidenkamer van Sophie door mijn werkkamer leeg te halen en had ik een afspraak bij de verloskundige. Helaas vond mijn lichaam het wel weer even genoeg, waardoor ik aan het einde van de week in het ziekenhuis terecht kwam. Week 10 bestond daardoor voornamelijk uit rustig aan doen en Netflix. Gelukkig had ik ook nog een rustige High Tea gepland staan, waardoor ik toch nog even onder de mensen kwam. 🙂 Lees je mee?

Druk, druk, druk

Ik had in week 9 meerdere afspraken buiten de deur. Zo moest ik voor werk onder andere naar Breda en Ridderkerk, en privé had ik een controle bij de verloskundige. De werkafspraken verliepen goed en ook de controle bij de verloskundige ging prima. Thuis besteedde ik ook veel tijd aan werk, zowel aan projecten als administratie. De jaarlijkse belastingaangifte komt er weer aan, dus genoeg te doen.

Ook hadden Yannick en ik samen een datenight buiten de deur en huurden we voor het eerst een oppas in. Ik vond dit hartstikke spannend, maar alles is goed gegaan. We hadden van te voren al even kennis gemaakt zodat Sophie alvast aan de oppas kon wennen, dus toen we de deur uit gingen zwaaide Sophie enthousiast en ging vrolijk haar Toet Toet collectie laten zien. De oppas maakte de fout één autootje aan te zetten, dus toen moesten ze natuurlijk allemaal aan. Ik denk niet dat ze die fout nog een keer gaat maken. 😉

Naar het ziekenhuis

Zaterdagavond voelde ik me opeens niet zo lekker. Ik ging vroeg naar bed, maar werd ’s nachts wakker van een hoge hartslag en pijn over heel mijn lichaam. De verloskundige werd gebeld, kwam langs en uiteindelijk ging ik naar het ziekenhuis. Meer hierover lees je hier. Afgelopen donderdag moest ik naar de cardioloog voor een hartfilmpje, dus mijn stiefmoeder bood aan om mee te gaan. Dat kwam wel goed uit, want de opvang was vol dus Sophie moest mee.

Het hartfilmpje duurde welgeteld 10 seconden en de cardioloog zag vervolgens niks vreemds. Goh, gek hé?! Maar goed, ik moet morgen terug voor een hartecho – want dit kan blijkbaar niet allemaal op één dag, dat zou te makkelijk zijn 😉 – dus ben benieuwd of daar nog wat op te zien is. Het is inmiddels al ruim een week geleden dat ik in het ziekenhuis zat en mijn hartslag is weer redelijk normaal, dus ik ga er vanuit dat ze niks meer gaan vinden.

High Tea

high tea

Na een week rustig aan doen en voornamelijk op de bank liggen, was ik wel even toe aan iets leuks. Met een groepje Juni-mama’s hadden we afgesproken om te gaan High Tea’en en ik besloot op het laatste moment toch nog mee te gaan. Een van de mama’s woont dichtbij, dus zij bood aan om mij op te halen. Dit vond ik erg fijn want dan hoefde ik zelf niet te rijden.

We hadden afgesproken bij Brasserie Waalhaven in Rotterdam. Dit ligt naast het vliegveld, waardoor je continu vliegtuigen kunt spotten. Een erg leuke locatie, ook voor kids! De High Tea was erg gezellig en lekker. Vooral de zoete hapjes gingen er bij mij goed in. 🙂 Ik at voor het eerst in mijn leven macarons en – oh my god – wat zijn die dingen lekker! Zeker voor herhaling vatbaar dus.

Overige activiteiten & de komende weken

Verder had Yannick een black-light tafeltennistoernooi waar Sophie en ik eventjes gingen kijken en hebben we een begin gemaakt aan Sophie’s grote meidenkamer. Mijn oude werkkamer is nu nagenoeg leeg, dus we kunnen beginnen met klussen. Eindelijk!

Komend weekend komt daar alleen niet veel van, want dan ben ik een weekendje weg met vrienden en is Yannick alleen met Sophie. De week daarna gaan we wel aan de bak, want de maanden vliegen voorbij en ik heb de 24 weken inmiddels al aangetikt. Tijd voor actie dus. 🙂


Hoe was jouw week? Staat er aankomende week nog wat leuks op de planning? Ik lees het graag hieronder in de reacties.

012 comments
Persoonlijk, Zwanger,

En toen zat ik opeens in het ziekenhuis

Zaterdagavond voelde ik me ineens niet zo lekker. Ondanks dat ik El Clásico aan het kijken was besloot ik deze niet af te kijken en naar bed te gaan. Een paar uur later werd ik wakker door pijn in mijn lichaam en een hoge hartslag, en na lang twijfelen belde ik uiteindelijk toch maar de verloskundige.

Zwangerschapsvergiftiging?

Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik zowat alles gelezen wat er over zwangerschappen te lezen valt en ook zwangerschapsvergiftiging kwam regelmatig voorbij. Toen ik me zaterdagnacht zo voelde was ik dan ook meteen alert, want een aantal symptomen kon ik namelijk meteen afvinken.

Ondertussen had ik het gevoel alsof ik elk moment het loodje ging leggen en maakte Yannick wakker om te vragen of hij de thermometer wilde pakken. Terwijl ik mijn temperatuur aan het meten was hoopte ik dat ik koorts had, want dan was de kans op zwangerschapsvergiftiging een stuk kleiner. Koorts hoort daar namelijk niet bij en aangezien de griep heel erg heerst, ging ik er vanuit dat ik het dan gewoon flink te pakken had.

Verloskundige op bezoek

Maar helaas, geen koorts. Ik keek op mijn Fitbit; 03:15 uur en een hartslag van 139. Ik twijfelde maar besloot toch maar de verloskundige te bellen. Nadat ze wat vragen gesteld had stelde ze voor om 2 paracetamol te nemen en nog wat te slapen, en dat ze in de loop van de ochtend langs zou komen. Ik nam 2 paracetamol maar het hielp helaas geen reet. Slapen lukte ook niet en heb de rest van de nacht in m’n bed liggen draaien.

Aan het einde van de ochtend kwam de verloskundige langs, precies toen ik eindelijk even sliep. Zul je net zien. 😉 Mijn bloeddruk bleek prima (100/55), buik voelde goed en baby Harvey was een feestje aan het bouwen. 🙂 De verloskundige checkte ook nog even mijn hartslag en volgens haar was deze 105. Iets hoger dan normaal, maar ze was van mening dat ik waarschijnlijk gewoon een griepje onder de leden had en een iets verhoogde hartslag kan daar bij horen, dus niks aan de hand. Wel moest ik het even in de gaten houden en indien de hartslag weer zou stijgen even contact opnemen met de HAP.

Naar het ziekenhuis

Mijn hartslag was volgens de Fitbit 125 ipv 105, maar een apparaatje kan het ook mis hebben, dacht ik. Ik was te moe om er tegenin te gaan en besloot weer 2 paracetamol te nemen tegen de hoofdpijn en mijn bed in te duiken. Het lukte me om wat te slapen en sliep verspreid over de middag een paar uurtjes, maar toen ik rond 18u mijn bed uit wilde merkte ik dat het allemaal nog erger was geworden. Mijn hartslag bonkte weer in mijn hoofd, mijn hele lichaam deed pijn en had ook steken in mijn buik. Ik keek weer op mijn Fitbit: 142. Ik had volgens dat ding bijna 4000 calorieën verbrand terwijl ik bijna heel de dag in mijn bed had gelegen. Fitbit dacht dus dat ik aan het sporten was.

Terwijl ik beneden wat soep at belde ik ondertussen de HAP. Ik trok het niet meer en wilde gewoon duidelijkheid waar die hoge hartslag vandaan kwam. De vrouw aan de telefoon stelde een paar vragen maar zei al snel dat ik kon komen. Ik belde mijn vader of hij mij naar het ziekenhuis wilde brengen – Yannick heeft immers geen rijbewijs en er moest ook iemand bij Sophie blijven – en hij stapte meteen in de auto.

HAP

Bij binnenkomst kreeg ik een potje om urine in te leveren. Ik had een uur daarvoor nog geplast dus had er een hard hoofd in, maar nam het potje mee. Na een minuut of 10 werd ik binnengeroepen, toevallig door dezelfde arts die 2 jaar geleden tijdens mijn kraamweek langskwam toen ik met 39 graden koorts in mijn bed lag. Ook hij stelde weer wat vragen, nam mijn temperatuur op en checkte mijn bloeddruk. Dit was allemaal nog steeds prima. Daarna deed hij een apparaatje op mijn vinger waarmee mijn hartslag gemeten werd en deze gaf 138 aan. Ik keek op mijn Fitbit en deze gaf hetzelfde aan. De arts keek me aan en zei meteen dat hij me ging doorverwijzen naar de gynaecoloog.

Ik knikte en gaf verder geen kick, maar van binnen schrok ik hier wel een beetje van. Volgens de verloskundige was dit hele gebeuren niet gerelateerd aan de zwangerschap, maar nu ik werd doorverwezen naar de behandelunit in het ziekenhuis werd ik daar toch wel een beetje onzeker van. Mijn vader ging even de auto verzetten en ik liep alvast in een een slakkentempo naar de afdeling. Met een leeg potje, want ik had nog steeds niet hoeven plassen.

Gynaecoloog

Mijn vader had mij inmiddels ingehaald en we liepen samen de afdeling op. Ik hoorde een stem en dacht: o nee hé. En ja hoor, mijn grootste nachtmerrie zat daar achter de balie. Voor de mensen die het niet weten: nadat Sophie geboren was verloor ik veel bloed en moesten we 2 dagen in het ziekenhuis blijven. Eigenlijk maar één dag, maar de dag na de bevalling werd ik door een verpleegkundige heel erg gepusht dat ik perse moest douchen en uit bed moest terwijl ik zelf aangaf dat ik dat helemaal niet kon. Dit ging uiteindelijk helemaal fout waardoor ik flauwviel en dus alsnog een nachtje extra moest blijven. Ik heb daar na afloop een klacht over ingediend, dat er beter naar de patiënt moet worden geluisterd.

Maar goed, deze verpleegkundige zat daar dus en ik wilde spontaan naar huis. We mochten een kamertje in en daar moesten we wachten op een gynaecoloog. Ook weer toevallig; hetzelfde kamertje als waar ik 2 jaar geleden aardig wat uurtjes heb doorgebracht toen ik om de dag op controle moest omdat ik de 41 weken gepasseerd was. De gynaecoloog kwam en we mochten naar een andere kamer waar ik een echo kreeg. Er werd in eerste instantie vanuit gegaan dat mijn vader mijn partner was, waardoor mijn vader een beetje ongemakkelijk in z’n stoel zat. Ik moest er wel om lachen, haha. Blijkbaar lijken wij dus niet zo op elkaar.

Echo en bloedprikken

Met baby Harvey was gelukkig alles goed. Deze bouwde nog steeds een feestje en was dus lekker bewegelijk. Er werd even naar het maagje, blaasje en vruchtwater gekeken en alles zag er goed uit. Uiteraard werd het hartje ook even goed bekeken en beluisterd, en ook dit was goed. Oké, check. Met de baby gelukkig niks aan de hand.

Er werd voorgesteld om even wat bloed te prikken, want ijzertekort kan ook voor een hogere hartslag zorgen. Mijn grote vriend mocht het doen en O M G wat deed het zeer. Ik vind bloedprikken sowieso niet fijn, maar dit had ik echt nog nooit gevoeld. Alsof hij naast m’n ader zat ofzo, ik weet het niet. Na het bloedprikken werd ik doorgestuurd naar de cardioloog voor een hartfilmpje en omdat alle specialisten op de SEH zaten moest ik daar naartoe.

Hartfilmpje

Daar eenmaal aangekomen werd ik meteen geroepen. Ik mocht op een bed gaan liggen en kreeg een aantal plakkers op mijn borst en buik, en werd aan de monitor gelegd. Ik kreeg ook weer zo’n apparaatje op mijn vinger geklemd. Hartslag was nog steeds hoog: 130. Ik keek op mijn Fitbit en ook deze gaf 130 aan. Die klopt dus gewoon.

Na bijna 2 uur daar te hebben gelegen moest ik eindelijk plassen, maar ik lag nog steeds aan de monitor en kon dus niet weg. Na op het knopje te hebben gedrukt en voor m’n gevoel 100 jaar te moeten wachten werd ik eindelijk ontkoppeld en kon ik gaan plassen. Ik nam het potje mee en toen ik terugkwam was daar eindelijk de specialist met de uitslag van zowel het hartfilmpje als het bloedprikken.

Conclusie: niks gevonden. Alle bloedwaardes waren goed en ook het hartfilmpje was prima. Ik had geen hartkloppingen en de hartslag was ondanks de hoogte wel gewoon regelmatig. Ze hadden ook nog naar mijn schildklier gekeken maar ook deze werkt goed. Het potje hoefde ik uiteindelijk niet meer in te leveren en ik mocht na bijna 4 uur onderzoek weer naar huis.

Hoe gaat het nu?

Er zijn inmiddels 2 dagen verstreken en het gaat iets beter, maar nog steeds niet super. Heb er een flinke verkoudheid bijgekregen waardoor ademhalen moeilijk gaat, wat niet bevorderlijk is voor mijn pogingen tot slapen. Mijn hartslag is iets gedaald, waardoor mijn hoofdpijn ook gezakt is, dus dat is wel fijn. Toch is mijn hartslag nog niet stabiel, dus ik moet donderdag naar de cardioloog voor een echo en wellicht krijg ik ook 24 uur een kastje om.

Verder kost alles wat ik doe heel veel energie. Zo ben ik na het typen van een alinea al moe – ik heb dan ook ruim een dag over deze blog gedaan. Yannick kon gisteren gelukkig bijna heel de dag thuis zijn om te helpen met Sophie, maar vandaag is ze naar de opvang dus ben ik alleen thuis. Ik doe rustig aan maar ben van de kleinste dingen moe. Ik voel me ook slap en heb heel vaak het gevoel dat ik ga flauwvallen, terwijl dit niet zo is.

De komende dagen zal ik dan ook voornamelijk in bed of op de bank doorbrengen met een tijdschrift of Netflix. Ik ga in ieder geval echt rust pakken en niet met mijn laptop in bed of op de bank aan het werk, wat ik in het verleden wel zou hebben gedaan. Het is nu tijd om echt even rust te pakken en voor mezelf te kiezen. En voor baby Harvey, want die moet nog eventjes groeien. 🙂

012 comments
Instagram has returned invalid data.