Blog Archives

Persoonlijk, Uitgelicht, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – Week 21 t/m 24

24 weken zwanger

Afgelopen zondag tikte ik de 25 weken aan, dus het is weer tijd voor een nieuwe zwangerschapsupdate. 🙂 Zijn er nog kwaaltjes bijgekomen, hebben we al een naam en hoe staat het eigenlijk met mijn gewicht? En is baby Harvey nou een jongen of een meisje? Je leest het allemaal in deze update.

Controle

Dinsdag 26 februari had ik weer een controle bij de verloskundige. Ik was 22w2d zwanger en de controle ging op de automatische piloot. Bloeddruk was prima (100/50) en baby Harvey’s hartje klonk goed. Mijn gewicht was wel in 2 weken met bijna 3kg toegenomen, waarop de verloskundige adviseerde minder te snoepen. Nou, dat bepaal ik zelf wel. 😉

Zoveel snoep ik overigens niet. Ik heb gewoon heel de dag door trek of honger en dan neem ik een boterham of broodje. Dus ja, qua kcal krijg ik op een dag wel aardig wat binnen – zeker vergeleken met voordat ik zwanger was – maar mijn lichaam vraagt erom dus ik ga er geen probleem van maken. Baby Harvey zal wel een groeispurt hebben gehad – wat aan mijn buik ook wel te zien is overigens – en ik hou ook al wat vocht vast, dus ik maak me er niet zo druk om.

Zwangerschapskwaaltjes

Er zijn inmiddels wat kwaaltjes bijgekomen. Ik had al regelmatig last van bekken- en bandenpijn en was vaak moe, en nu heb ik ook elke dag last van brandend maagzuur. Dit komt doordat ik nu elke dag Floradix drink op advies van de verloskundige en huisarts van de HAP in het ziekenhuis, aangezien mijn ijzer op het randje is. Dat het drankje niet heel lekker is kan ik mee leven, maar op een of andere manier krijg ik er maagzuur van. Het moet eigenlijk ’s ochtends en ’s avonds ingenomen worden, maar omdat ik dan met maagzuur naar bed moet drink ik het nu ’s ochtends en ’s middags.

Naast maagzuur heb ik de laatste tijd ook last van pukkels en puistjes. Deze had ik de afgelopen maanden ook al wel, maar het wordt nu een stuk erger. Gelukkig zitten – net als toen ik destijds zwanger was van Sophie – de meeste niet in mijn gezicht maar op mijn rug. Ook heb ik last van striae. Tijdens mijn vorige zwangerschap is dit ontstaan maar was al een stuk vervaagd. Zoals verwacht zijn ze nu weer goed zichtbaar en ik hoop dat er niet al te veel striemen bijkomen. Meer dan hopen kan ik niet doen, want ik heb het niet zelf in de hand. Voor de vorm smeer ik met speciale “mama buik balsem”, maar we weten allemaal dat dát eigenlijk geen hol helpt. 😉

Gewichtstoename

Tja, hier kan ik heel kort over zijn. Ik ben met 24 weken in totaal 7,1kg aangekomen en mijn buik is in omvang 15,5cm gegroeid. Dit is gemiddeld en dus prima. Mijn gewichtstoename is redelijk vergelijkbaar met mijn vorige zwangerschap. Toen kwam ik in totaal 16kg aan, waarvan +-8kg vanaf week 24 tot week 42.

Als ik dat nu weer heb dan kom ik deze zwangerschap in totaal 15kg aan. Dit is meer dan ik zou willen, maar het kan altijd erger. Zolang ik niet elke dag een zak chips leegvreet komt het vast wel goed. 🙂

Babykamer

Project babykamer is indirect begonnen. Mijn werkkamer is leeg en de eerste klussen zijn gedaan, dus Sophie’s nieuwe grote meidenkamer komt in zicht. Zodra deze af is kan Sophie doorschuiven en kunnen we aan de slag met de babykamer.

Wat we precies gaan doen is afhankelijk van hoeveel tijd we hebben, maar het liefst geef ik de kamer een ander kleurtje – ik ben namelijk een beetje uitgekeken op mintgroen – en schilder ik een leuk patroontje op de muur. Mochten we bijna geen tijd over hebben dan wordt gewoon één muur een andere kleur en blijft verder alles hetzelfde.

Babynaam verzinnen

We hebben een naam! Uiteraard houden we deze ook nog even geheim, maar ik ben in ieder geval heel blij dat we eruit zijn. We zaten de eerste paar maanden totaal niet op één lijn en waren het over geen enkele naam eens, totdat Yannick een paar weken geleden terugkwam van de tafeltennis – en dus een paar biertjes op had – en heel emotioneel een naam voorstelde waar ik spontaan blij van werd. De tweede naam heb ik ook al uitgekozen, maar Yannick is daar nog niet over uit dus die kan nog veranderen.

Jongen of meisje?

23 weken zwangerIn de 24ste week maakte ik een foto van mijn buik. Ik deed dit in precies dezelfde setting als 2,5 jaar geleden, om eventuele verschillen goed te kunnen zien.

Afgezien van korter haar en 8kg minder qua gewicht zie ik op de foto’s niet veel verschil. Toch waren een aantal mensen er dankzij deze foto’s van overtuigd dat wij dit keer een jongen verwachten. Wie weet. 🙂


Wat denk jij; is baby Harvey een jongen of een meisje? Waren jouw zwangerschappen erg verschillend? En heb je kindjes van hetzelfde geslacht of juist niet? Ik lees het graag hieronder.

0no comment
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Verloskundige, ziekenhuis en High Tea – Week 9&10

De afgelopen 2 weken zijn weer voorbij gevlogen en het is tijd voor een nieuw weekoverzicht. In week 9 had ik het ontzettend druk met werk en had ook meerdere afspraken buiten de deur. Ook maakten we een begin aan de nieuwe grote meidenkamer van Sophie door mijn werkkamer leeg te halen en had ik een afspraak bij de verloskundige. Helaas vond mijn lichaam het wel weer even genoeg, waardoor ik aan het einde van de week in het ziekenhuis terecht kwam. Week 10 bestond daardoor voornamelijk uit rustig aan doen en Netflix. Gelukkig had ik ook nog een rustige High Tea gepland staan, waardoor ik toch nog even onder de mensen kwam. 🙂 Lees je mee?

Druk, druk, druk

Ik had in week 9 meerdere afspraken buiten de deur. Zo moest ik voor werk onder andere naar Breda en Ridderkerk, en privé had ik een controle bij de verloskundige. De werkafspraken verliepen goed en ook de controle bij de verloskundige ging prima. Thuis besteedde ik ook veel tijd aan werk, zowel aan projecten als administratie. De jaarlijkse belastingaangifte komt er weer aan, dus genoeg te doen.

Ook hadden Yannick en ik samen een datenight buiten de deur en huurden we voor het eerst een oppas in. Ik vond dit hartstikke spannend, maar alles is goed gegaan. We hadden van te voren al even kennis gemaakt zodat Sophie alvast aan de oppas kon wennen, dus toen we de deur uit gingen zwaaide Sophie enthousiast en ging vrolijk haar Toet Toet collectie laten zien. De oppas maakte de fout één autootje aan te zetten, dus toen moesten ze natuurlijk allemaal aan. Ik denk niet dat ze die fout nog een keer gaat maken. 😉

Naar het ziekenhuis

Zaterdagavond voelde ik me opeens niet zo lekker. Ik ging vroeg naar bed, maar werd ’s nachts wakker van een hoge hartslag en pijn over heel mijn lichaam. De verloskundige werd gebeld, kwam langs en uiteindelijk ging ik naar het ziekenhuis. Meer hierover lees je hier. Afgelopen donderdag moest ik naar de cardioloog voor een hartfilmpje, dus mijn stiefmoeder bood aan om mee te gaan. Dat kwam wel goed uit, want de opvang was vol dus Sophie moest mee.

Het hartfilmpje duurde welgeteld 10 seconden en de cardioloog zag vervolgens niks vreemds. Goh, gek hé?! Maar goed, ik moet morgen terug voor een hartecho – want dit kan blijkbaar niet allemaal op één dag, dat zou te makkelijk zijn 😉 – dus ben benieuwd of daar nog wat op te zien is. Het is inmiddels al ruim een week geleden dat ik in het ziekenhuis zat en mijn hartslag is weer redelijk normaal, dus ik ga er vanuit dat ze niks meer gaan vinden.

High Tea

high tea

Na een week rustig aan doen en voornamelijk op de bank liggen, was ik wel even toe aan iets leuks. Met een groepje Juni-mama’s hadden we afgesproken om te gaan High Tea’en en ik besloot op het laatste moment toch nog mee te gaan. Een van de mama’s woont dichtbij, dus zij bood aan om mij op te halen. Dit vond ik erg fijn want dan hoefde ik zelf niet te rijden.

We hadden afgesproken bij Brasserie Waalhaven in Rotterdam. Dit ligt naast het vliegveld, waardoor je continu vliegtuigen kunt spotten. Een erg leuke locatie, ook voor kids! De High Tea was erg gezellig en lekker. Vooral de zoete hapjes gingen er bij mij goed in. 🙂 Ik at voor het eerst in mijn leven macarons en – oh my god – wat zijn die dingen lekker! Zeker voor herhaling vatbaar dus.

Overige activiteiten & de komende weken

Verder had Yannick een black-light tafeltennistoernooi waar Sophie en ik eventjes gingen kijken en hebben we een begin gemaakt aan Sophie’s grote meidenkamer. Mijn oude werkkamer is nu nagenoeg leeg, dus we kunnen beginnen met klussen. Eindelijk!

Komend weekend komt daar alleen niet veel van, want dan ben ik een weekendje weg met vrienden en is Yannick alleen met Sophie. De week daarna gaan we wel aan de bak, want de maanden vliegen voorbij en ik heb de 24 weken inmiddels al aangetikt. Tijd voor actie dus. 🙂


Hoe was jouw week? Staat er aankomende week nog wat leuks op de planning? Ik lees het graag hieronder in de reacties.

012 comments
Persoonlijk, Zwanger,

En toen zat ik opeens in het ziekenhuis

Zaterdagavond voelde ik me ineens niet zo lekker. Ondanks dat ik El Clásico aan het kijken was besloot ik deze niet af te kijken en naar bed te gaan. Een paar uur later werd ik wakker door pijn in mijn lichaam en een hoge hartslag, en na lang twijfelen belde ik uiteindelijk toch maar de verloskundige.

Zwangerschapsvergiftiging?

Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik zowat alles gelezen wat er over zwangerschappen te lezen valt en ook zwangerschapsvergiftiging kwam regelmatig voorbij. Toen ik me zaterdagnacht zo voelde was ik dan ook meteen alert, want een aantal symptomen kon ik namelijk meteen afvinken.

Ondertussen had ik het gevoel alsof ik elk moment het loodje ging leggen en maakte Yannick wakker om te vragen of hij de thermometer wilde pakken. Terwijl ik mijn temperatuur aan het meten was hoopte ik dat ik koorts had, want dan was de kans op zwangerschapsvergiftiging een stuk kleiner. Koorts hoort daar namelijk niet bij en aangezien de griep heel erg heerst, ging ik er vanuit dat ik het dan gewoon flink te pakken had.

Verloskundige op bezoek

Maar helaas, geen koorts. Ik keek op mijn Fitbit; 03:15 uur en een hartslag van 139. Ik twijfelde maar besloot toch maar de verloskundige te bellen. Nadat ze wat vragen gesteld had stelde ze voor om 2 paracetamol te nemen en nog wat te slapen, en dat ze in de loop van de ochtend langs zou komen. Ik nam 2 paracetamol maar het hielp helaas geen reet. Slapen lukte ook niet en heb de rest van de nacht in m’n bed liggen draaien.

Aan het einde van de ochtend kwam de verloskundige langs, precies toen ik eindelijk even sliep. Zul je net zien. 😉 Mijn bloeddruk bleek prima (100/55), buik voelde goed en baby Harvey was een feestje aan het bouwen. 🙂 De verloskundige checkte ook nog even mijn hartslag en volgens haar was deze 105. Iets hoger dan normaal, maar ze was van mening dat ik waarschijnlijk gewoon een griepje onder de leden had en een iets verhoogde hartslag kan daar bij horen, dus niks aan de hand. Wel moest ik het even in de gaten houden en indien de hartslag weer zou stijgen even contact opnemen met de HAP.

Naar het ziekenhuis

Mijn hartslag was volgens de Fitbit 125 ipv 105, maar een apparaatje kan het ook mis hebben, dacht ik. Ik was te moe om er tegenin te gaan en besloot weer 2 paracetamol te nemen tegen de hoofdpijn en mijn bed in te duiken. Het lukte me om wat te slapen en sliep verspreid over de middag een paar uurtjes, maar toen ik rond 18u mijn bed uit wilde merkte ik dat het allemaal nog erger was geworden. Mijn hartslag bonkte weer in mijn hoofd, mijn hele lichaam deed pijn en had ook steken in mijn buik. Ik keek weer op mijn Fitbit: 142. Ik had volgens dat ding bijna 4000 calorieën verbrand terwijl ik bijna heel de dag in mijn bed had gelegen. Fitbit dacht dus dat ik aan het sporten was.

Terwijl ik beneden wat soep at belde ik ondertussen de HAP. Ik trok het niet meer en wilde gewoon duidelijkheid waar die hoge hartslag vandaan kwam. De vrouw aan de telefoon stelde een paar vragen maar zei al snel dat ik kon komen. Ik belde mijn vader of hij mij naar het ziekenhuis wilde brengen – Yannick heeft immers geen rijbewijs en er moest ook iemand bij Sophie blijven – en hij stapte meteen in de auto.

HAP

Bij binnenkomst kreeg ik een potje om urine in te leveren. Ik had een uur daarvoor nog geplast dus had er een hard hoofd in, maar nam het potje mee. Na een minuut of 10 werd ik binnengeroepen, toevallig door dezelfde arts die 2 jaar geleden tijdens mijn kraamweek langskwam toen ik met 39 graden koorts in mijn bed lag. Ook hij stelde weer wat vragen, nam mijn temperatuur op en checkte mijn bloeddruk. Dit was allemaal nog steeds prima. Daarna deed hij een apparaatje op mijn vinger waarmee mijn hartslag gemeten werd en deze gaf 138 aan. Ik keek op mijn Fitbit en deze gaf hetzelfde aan. De arts keek me aan en zei meteen dat hij me ging doorverwijzen naar de gynaecoloog.

Ik knikte en gaf verder geen kick, maar van binnen schrok ik hier wel een beetje van. Volgens de verloskundige was dit hele gebeuren niet gerelateerd aan de zwangerschap, maar nu ik werd doorverwezen naar de behandelunit in het ziekenhuis werd ik daar toch wel een beetje onzeker van. Mijn vader ging even de auto verzetten en ik liep alvast in een een slakkentempo naar de afdeling. Met een leeg potje, want ik had nog steeds niet hoeven plassen.

Gynaecoloog

Mijn vader had mij inmiddels ingehaald en we liepen samen de afdeling op. Ik hoorde een stem en dacht: o nee hé. En ja hoor, mijn grootste nachtmerrie zat daar achter de balie. Voor de mensen die het niet weten: nadat Sophie geboren was verloor ik veel bloed en moesten we 2 dagen in het ziekenhuis blijven. Eigenlijk maar één dag, maar de dag na de bevalling werd ik door een verpleegkundige heel erg gepusht dat ik perse moest douchen en uit bed moest terwijl ik zelf aangaf dat ik dat helemaal niet kon. Dit ging uiteindelijk helemaal fout waardoor ik flauwviel en dus alsnog een nachtje extra moest blijven. Ik heb daar na afloop een klacht over ingediend, dat er beter naar de patiënt moet worden geluisterd.

Maar goed, deze verpleegkundige zat daar dus en ik wilde spontaan naar huis. We mochten een kamertje in en daar moesten we wachten op een gynaecoloog. Ook weer toevallig; hetzelfde kamertje als waar ik 2 jaar geleden aardig wat uurtjes heb doorgebracht toen ik om de dag op controle moest omdat ik de 41 weken gepasseerd was. De gynaecoloog kwam en we mochten naar een andere kamer waar ik een echo kreeg. Er werd in eerste instantie vanuit gegaan dat mijn vader mijn partner was, waardoor mijn vader een beetje ongemakkelijk in z’n stoel zat. Ik moest er wel om lachen, haha. Blijkbaar lijken wij dus niet zo op elkaar.

Echo en bloedprikken

Met baby Harvey was gelukkig alles goed. Deze bouwde nog steeds een feestje en was dus lekker bewegelijk. Er werd even naar het maagje, blaasje en vruchtwater gekeken en alles zag er goed uit. Uiteraard werd het hartje ook even goed bekeken en beluisterd, en ook dit was goed. Oké, check. Met de baby gelukkig niks aan de hand.

Er werd voorgesteld om even wat bloed te prikken, want ijzertekort kan ook voor een hogere hartslag zorgen. Mijn grote vriend mocht het doen en O M G wat deed het zeer. Ik vind bloedprikken sowieso niet fijn, maar dit had ik echt nog nooit gevoeld. Alsof hij naast m’n ader zat ofzo, ik weet het niet. Na het bloedprikken werd ik doorgestuurd naar de cardioloog voor een hartfilmpje en omdat alle specialisten op de SEH zaten moest ik daar naartoe.

Hartfilmpje

Daar eenmaal aangekomen werd ik meteen geroepen. Ik mocht op een bed gaan liggen en kreeg een aantal plakkers op mijn borst en buik, en werd aan de monitor gelegd. Ik kreeg ook weer zo’n apparaatje op mijn vinger geklemd. Hartslag was nog steeds hoog: 130. Ik keek op mijn Fitbit en ook deze gaf 130 aan. Die klopt dus gewoon.

Na bijna 2 uur daar te hebben gelegen moest ik eindelijk plassen, maar ik lag nog steeds aan de monitor en kon dus niet weg. Na op het knopje te hebben gedrukt en voor m’n gevoel 100 jaar te moeten wachten werd ik eindelijk ontkoppeld en kon ik gaan plassen. Ik nam het potje mee en toen ik terugkwam was daar eindelijk de specialist met de uitslag van zowel het hartfilmpje als het bloedprikken.

Conclusie: niks gevonden. Alle bloedwaardes waren goed en ook het hartfilmpje was prima. Ik had geen hartkloppingen en de hartslag was ondanks de hoogte wel gewoon regelmatig. Ze hadden ook nog naar mijn schildklier gekeken maar ook deze werkt goed. Het potje hoefde ik uiteindelijk niet meer in te leveren en ik mocht na bijna 4 uur onderzoek weer naar huis.

Hoe gaat het nu?

Er zijn inmiddels 2 dagen verstreken en het gaat iets beter, maar nog steeds niet super. Heb er een flinke verkoudheid bijgekregen waardoor ademhalen moeilijk gaat, wat niet bevorderlijk is voor mijn pogingen tot slapen. Mijn hartslag is iets gedaald, waardoor mijn hoofdpijn ook gezakt is, dus dat is wel fijn. Toch is mijn hartslag nog niet stabiel, dus ik moet donderdag naar de cardioloog voor een echo en wellicht krijg ik ook 24 uur een kastje om.

Verder kost alles wat ik doe heel veel energie. Zo ben ik na het typen van een alinea al moe – ik heb dan ook ruim een dag over deze blog gedaan. Yannick kon gisteren gelukkig bijna heel de dag thuis zijn om te helpen met Sophie, maar vandaag is ze naar de opvang dus ben ik alleen thuis. Ik doe rustig aan maar ben van de kleinste dingen moe. Ik voel me ook slap en heb heel vaak het gevoel dat ik ga flauwvallen, terwijl dit niet zo is.

De komende dagen zal ik dan ook voornamelijk in bed of op de bank doorbrengen met een tijdschrift of Netflix. Ik ga in ieder geval echt rust pakken en niet met mijn laptop in bed of op de bank aan het werk, wat ik in het verleden wel zou hebben gedaan. Het is nu tijd om echt even rust te pakken en voor mezelf te kiezen. En voor baby Harvey, want die moet nog eventjes groeien. 🙂

012 comments
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Begrafenis, Negenmaandenbeurs en Back to the 90s – Week 7&8

De afgelopen 2 weken waren er een paar met ups en downs. Zo hadden we plots een begrafenis, werd ik uitgenodigd voor de Negenmaandenbeurs en ging ik samen met een vriend naar Back to the 90s in Ahoy. Ook genoten we van het heerlijke zonnetje, kwam mijn zusje spontaan op bezoek en gingen we een dagje naar de dierentuin.

Afscheid

Op 8 februari is een vriend van ons plotseling overleden. Ondanks dat we wisten dat we ooit afscheid moesten gaan nemen, kwam het geheel onverwachts. 3 weken voor zijn overlijden heb ik nog uren met hem staan lullen over koetjes en kalfjes, maar ook zijn ziekte kwam aan bod. Het leek allemaal de goede kant op te gaan en toch mocht dat uiteindelijk niet zo zijn.

De begrafenis was erg mooi en indrukwekkend. Het was ontzettend druk – ik schat dat er zo’n 350 mensen waren – en voor het eerst in mijn leven maakte ik een uitvaart mee waar hippe muziek werd gedraaid. Aan de ene kant een verademing, aan de andere kant betekent het dat er iemand veel te vroeg is weggegaan. Rust zacht, Ralph. Iedereen gaat je humor missen.

Lente in de winter

Ondanks dat ik de laatste tijd steeds vaker last krijg van bekkenpijn, probeer ik zoveel mogelijk met Sophie te doen. Nu het lekkerder weer wordt kunnen we weer vaak naar buiten, iets waar zowel Sophie als ik ontzettend van kan genieten. Vooral de speeltuin en de kinderboerderij zijn bij Sophie favoriet, dus daar gingen we in de afgelopen 2 weken ook weer een paar keer naartoe.

Vooral in de speeltuin merk ik hoe groot ze wordt. Ze kan inmiddels op de wip, en ook wil ze in de touwen naar boven klimmen. Dat laatste mag alleen als papa erbij is, want mama is – jammer genoeg voor haar – niet zo groot. 😉

Spontaan bezoek

Vorige week kwam mijn zusje spontaan op bezoek. Omdat ze in België woont zien we elkaar niet zo vaak, dus des te leuker wanneer er spontaan wordt afgesproken. 🙂 We gingen samen met Sophie de stad in, waar we wat babykleertjes kochten en ik ook nog op zoek ging naar nieuwe positiekleding. Afgezien van 2 mega onderbroeken en een panty kon ik niet slagen. Binnenkort toch maar weer even online op zoek.

Tussen het shoppen door kregen we honger en aten een hapje bij de grote gele M. Sophie helemaal blij, want er gaat voor haar niks boven “patjaas met saaaaaus”.

Negenmaandenbeurs

Op uitnodiging ging ik voor It’s a Momlife naar de Negenmaandenbeurs. Voor het eerst, want ik was er nog nooit geweest. Ik vond het een beetje spannend, want de RAI is gigantisch en ik ging in mijn eentje, maar uiteindelijk viel het mee en was het hartstikke leuk. Ik heb met veel mensen staan kletsen en ging met een auto vol goodiebags naar huis. Mijn verslag van de Negenmaandenbeurs 2019 lees je hier. 🙂

Aapjes kijken

Afgelopen vrijdag gingen Sophie en ik samen met mijn vader en (stief)moeder een dagje naar Diergaarde Blijdorp. Sophie keek haar ogen uit en vond het fantastisch. Haar favoriete dieren waren toch wel alle visjes in het Oceanium. Toen ze aan het einde van de middag een knuffel mocht uitzoeken koos ze dan ook al snel voor een haai. 🙂 Van opa en oma mocht ze er ook nog eentje uitzoeken dus zocht ze ook nog een mooie Flamingo uit, want die is roze. 😉 Trots als een pauw zat ze met haar knuffels in de auto.

Om de dag af te sluiten aten we gezellig wat bij De Beren in Barendrecht en eenmaal thuis lag Sophie al snel in coma. Geslaagde dag!

Back to the 90s

In juni installeerde ik de app van Vakantie Veilingen op mijn telefoon en om het uit te proberen deed ik een bod op 2 kaartjes voor Back to the 90s in Ahoy. Ik won de veiling en had voor €6,- de kaartjes in mijn bezit. De maanden gingen voorbij en een paar weken geleden zag ik het event voorbijkomen op Facebook en dacht: hé, daar heb ik ook kaartjes voor. Vanwege mijn zwangerschap twijfelde ik even of ik wel moest gaan, maar bedacht me dat ik altijd nog naar huis kon gaan als het niks was.

Samen met m’n maatje Wesley ging ik afgelopen zaterdag naar Ahoy. We waren vroeg, dus we konden een goede plek uitzoeken om te gaan staan. Vanwege de heftige bass en het harde geluid besloten we op een afstandje schuin naast het podium te gaan staan. Aangezien de speakers naar het midden gericht stonden hadden we er daar het minst last van.

Def Rhymz opende de avond en viel afgezien van 2 liedjes enorm tegen, maar toen daarna Twenty4Seven los ging was ik meteen blij dat ik toch was gegaan. Tot na middernacht hebben we staan dansen, springen en hakken, en wat was het leuk! Rond 2:00 lag ik moe maar voldaan in mijn bed. Wat een top avond. 🙂 De volgende ochtend had ik wel een beetje spijt, aangezien Sophie een keertje besloot om niet uit te slapen en ik helemaal stijf was van het dansen, maar dat heb ik ook weer overleefd. #itsamomlife

Overige activiteiten & de komende weken

Verder hadden we meerdere verjaardagen, ging ik met mijn beste vriend tapas eten, mocht ik weer op pad voor werk, dronk ik theetjes met een blogmaatje en moesten Sophie en ik weer langs het consultatiebureau voor het 2 jaar consult.

De komende 2 weken worden gezellig druk. Zo gaan Yannick en ik een avondje uit en hebben we voor het eerst een oppas thuis (spannend!), komt mijn jongste zusje een nachtje logeren zodat we een meidenavond kunnen hebben en heeft Yannick een tafeltennis toernooi. Ook mag ik weer op pad voor werk, heb ik controle bij de verloskundige en gaan we beginnen met het leeghalen van mijn werkkamer.


Hoe was jouw week? Heb jij nog wat leuks gedaan en heb je ook zo genoten van het mooie weer? 🙂 En staat er aankomende week nog wat leuks op de planning? Ik lees het graag hieronder in de reacties.

02 comments
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Oud&Nieuw, op controle bij de verloskundige en naar de bioscoop – Week 1&2

2019 is van start en ik ga dit jaar weekoverzichten bijhouden. Omdat mijn leven nu eenmaal niet altijd even spannend is en ik op sommige dagen echt amper mijn huis uit kom – nadeel van thuis werken 😉 – worden het overzichten van twee weken. Ik trap af met week 1&2 (duh), waarin we onder meer genoten van het vuurwerk tijdens oud&nieuw, ik op controle ging bij de verloskundige en we voor het eerst met z’n 3tjes naar de bioscoop gingen.

Oud&Nieuw

De eerste week van het jaar begon met Oud&Nieuw. Jammer genoeg waren we sinds 2de kerstdag alle 3 ziek (hoesten, keelpijn, snotverkouden), dus besloten we de visite af te zeggen en er samen een gezellige avond van te maken. Aan het begin van de avond staken we met Sophie wat kindervuurwerk af, wat ze echt fantastisch vond. 🙂 Verder keken we tv, aten we heel de avond door hapjes en om gingen om 00:00 voor het keukenraam kijken naar al het vuurwerk.

De overburen hadden ruim 15 man op visite die allemaal siervuurwerk hadden meegebracht, dus we hadden onze eigen vuurwerk show. Omdat de “knallers” van de buurt niet thuis waren konden we ook nog naar buiten zonder dat Sophie zou schrikken van extreem knalvuurwerk en staken we opnieuw wat sterretjes af. Sophie had de avond van haar leven en we lagen met z’n allen rond 3u voldaan in bed.

Op controle

Na alle nieuwjaarswensen was het 2 januari meteen tijd voor een controle bij de verloskundige. Omdat Sophie heel erg betrokken is bij de baby in mijn buik neem ik haar mee naar elke afspraak, dus toen ik zei dat we naar de babydokter gingen, trok ze meteen vrolijk haar schoentjes aan. Ik was ruim 14 weken zwanger en we kregen voor het eerst het hartje te horen. Ondanks dat het mijn 2de kindje is, blijft het toch een bijzonder moment. ❤

Alles was goed, qua groei ligt alles op schema en de baby was lekker druk aan het rondzwemmen. De bloeduitslagen waren inmiddels ook binnen en alles was oké, behalve mijn vitamine D. Niet extreem laag, maar wel precies op het minimum dus daar slik ik nu extra supplementen voor. Bloeddruk was nog steeds erg laag (100/60), wat de oorzaak is van de duizeligheid. Terugkijkend op mijn vorige zwangerschap zal deze niet veel stijgen, wat op zich een prettige gedachte is want een te hoge bloeddruk is minder fijn.

Naar de bioscoop

Het was de laatste week van de kerstvakantie, dus ondanks dat Yannick zich nog niet heel fit voelde, wilde hij wel nog wat leuks doen met Sophie. Ik ging dook het internet op en zag dat hier op het dorp De Fabeltjeskrant in de bioscoop draaide. Kaartjes waren goedkoper dan normaal, dus ideaal om een keer met Sophie te proberen. De voorstelling begon om 16:15, maar ondanks dat het een kindervoorstelling was werden er wel eerst aardig wat trailers getoond. De film was voor mij pure nostalgie en Sophie keek haar ogen uit. Wat een grote TV!

Ondanks dat Sophie thuis gerust 2 uur lang achter elkaar tv kijkt, leek dat in de bioscoop niet echt te lukken. De film bleek uit 3 “korte” verhalen te bestaan en ergens op de helft werd er ook nog eens een pauze ingelast van ruim 15 minuten. Voor de andere kinderen was dat ook wel nodig, want die gingen allemaal rondjes rennen, maar Sophie bleef rustig zitten. Uiteindelijk was ze er aan het begin van het 3de verhaaltje klaar mee, wat ik wel begreep. Ik denk dat als er geen trailers waren geweest en de pauze een stuk korter, dat ze dan wel de hele voorstelling had blijven zitten.

De vrouw naast ons had zich blijkbaar zitten ergeren, want ze kon het niet laten om te zeggen “tja, nog net even te klein hè”. Ik wilde nog terug reageren “nee, jouw kind van 4 trekt het alleen als hij in de pauze hier de tent afbreekt” maar ik dacht; laat maar, geen zin in. Na bijna 1½ uur te hebben gezeten gingen we naar buiten met een kind die vrolijk aan het kletsen was over de grote tv, alle diertjes die ze had gezien en de chippies die ze had gegeten. Kind blij, papa en mama blij. 🙂

Zwemmen, uiteten en een verjaardag

Ook gingen we in de kerstvakantie nog met z’n 3en zwemmen. Waar Sophie 2 maanden geleden nog niet alleen het water in durfde, liep ze nu zonder aarzelen zo in haar eentje het trapje af. Yannick en ik keken elkaar vol verwondering en trots aan. Ze liep helemaal tot aan het lijntje, waar het water tot haar nek kwam en liet zich expres af en toe drijven om te kijken wat er dan gebeurde. Ook ging ze ongeveer 100 keer van de glijbaan af. Ons waterratje had de middag van haar leven en wilde niet meer naar huis. Wij weten dus al wat we op haar verjaardag gaan doen. 😉

Het eerste weekend van het jaar bestond voor mij uit gezelligheid. Zaterdag ging ik uit eten met mijn vriendengroep en daarna met een aantal nog ergens een drankje doen. Het was een leuke avond vol gezelligheid, humor en lachen-tot-je-huilt momentjes. De dag erna sliepen we eerst uit en daarna vertrokken Sophie en ik naar België omdat mijn zusje haar verjaardag vierde. Yannick ging niet mee, want hij had een nieuwjaarsborrel van zijn familie.

Back to work en weer ziek

Week 2 was in tegenstelling tot week 1 erg saai. Yannick ging weer aan het werk, wat betekende dat ik overdag weer alleen thuis was met Sophie. Op maandag deden we het nog rustig aan (lees: uitslapen tot 10:45) maar dinsdag moesten we weer aan de bak. Sophie naar de opvang en ik aan het werk. ’s Avonds had ik een nieuwjaarsborrel bij een klant wat erg gezellig was, maar ik merkte dat ik na een hele dag werken toch wel moe was en maakte het daardoor niet al te laat.

Na een paar dagen werken was het gelukkig alweer weekend, al zegt dat voor mij soms niet zoveel. 😉 Helaas begon het weekend met koorts en een hoop snot, wat bij Sophie inmiddels al wel weer aardig over is, maar vervolgens oversloeg op mij. Ik merk dat dankzij de zwangerschap mijn weerstand echt een stuk minder is dan normaal, aangezien ik bijna nooit écht ziek ben en nu opeens in een maand tijd meerdere keren plat lig. De laatste keer dat ik me zó beroerd voelde als nu was in mijn kraamweek toen ik opeens met 39 graden koorts op de bank lag te rillen.

Oh well, gaat wel weer over. 🙂 Hopelijk voel ik me snel beter en kan ik me weer met 100% op mijn werk en gezin concentreren. In week 3 hebben we in ieder geval iets om naar uit te kijken: we hebben weer een echo en krijgen eindelijk het geslacht van de baby te horen! 😀 Wij denken allebei een meisje, maar het zou ook zomaar een jongen kunnen zijn. Ik ben benieuwd of we gelijk hebben…

04 comments
Tags,

TAG: I Wish…

De laatste keer dat ik een TAG invulde is alweer een tijdje geleden, dus het mag wel weer een keertje. Ik kwam de I Wish-TAG tegen bij Marieke en vond ‘m te leuk om niet over te nemen. Lees je mee?

Als je alles zou mogen zijn, wat zou dan je droombaan zijn?

Toevallig ben ik momenteel plannen aan het maken voor een carrièreswitch. Ik weet eigenlijk nog niet precies wat ik wil doen – iets met fotografie misschien? – en het moet natuurlijk ook geld in het laatje brengen. Als geld nou geen enkele rol zou spelen dan zou ik morgen emigreren en een strandtent gaan runnen in Spanje. 🙂

Als je een overdreven luxe iets zou mogen aanschaffen, wat zou dat dan zijn?

Een gloednieuwe Range Rover Velar. In het wit, a.u.b. 😉 Oh, en een vleugel. Maar dan heb ik ook meteen een groter huis nodig, dus doe dan ook maar meteen een vrijstaande villa ergens in ’t Gooi. Past goed bij mijn nieuwe auto.

Als je een dagje zou mogen optrekken met een film/serie personage, wie zou dat dan zijn?

Harvey Specter. En dan niet om gezellig mee te kletsen, haha!

Als je een locatie mocht kiezen waar je eindeloos naartoe geteleporteerd kan worden, waar zou dat dan zijn?

Dat zou mijn ‘hometown’ St. Antoni de Calonge zijn, zonder twijfel.

Als je iets zou kunnen door blijven eten, zonder er dik of misselijk van te worden, wat zou het dan zijn?

Frikandel speciaal! Een en al liefde voor deze snack.

Als je een angst van jezelf zou mogen wegnemen, welke zou dat dan zijn?

Mijn angst voor spinnen en insecten. Ik vind alles wat kleine pootjes heeft en/of vliegt echt he-le-maal niks.

Als je een super power zou kunnen hebben, welke zou dat dan zijn?

Ik zou heel graag gedachten willen lezen. Of onzichtbaar kunnen zijn en mensen afluisteren. Ik ben verder niet nieuwsgierig, hoor. 😛

Als er een band weer bij elkaar zou komen en een privé concert bij jou thuis zou kunnen geven, wie zouden dat dan zijn?

Acda en de Munnik!

Als je elk dier als huisdier zou mogen hebben, welk dier zou je dan willen?

Mmm, hier moest ik even over nadenken. Als kind heb ik paardgereden en ik vind het nog steeds leuk om te doen, dus ik denk dat ik dan voor een paard kies. Maar dan wel buiten in een stal, in de gang ik ook zo wat. 😉


Wat is jouw allergrootste wens? 🙂 Ik lees het graag in de comments!

01 comment
Strijd tegen de vetrol,

Strijd tegen de vetrol – Meet- & weegmoment #5

Het is alweer een  tijdje geleden sinds mijn laatste #STDV update. Ondanks dat ik de afgelopen maanden amper heb geblogd, heb ik wat afvallen betreft niet stil gezeten.

Plateau

Ik had een tijdje dat het getal op de weegschaal elke week op hetzelfde bleef staan. Af en toe 100 gram erbij of eraf, maar meer ook niet. Op zich kun je dit ook positief bekijken, want ik kwam dus ook niet aan. Dit zogenaamde ‘plateau’ bleef een pain in the ass tot na mijn vakantie. Ik kwam op vakantie 1 kg aan, maar dat was er na 2 weken weer af + nog iets extra. Bij de laatste #STDV blog woog ik 61,5 en het moment was eindelijk aangebroken dat ik daaronder kwam.

Meet- & weegmoment: 20 oktober 2018

Inmiddels zijn we weer wat weken verder en was het vanochtend weer tijd voor een meet- en weegmoment:

  • Gewicht 59,2 kg
  • Taille 69 cm
  • Buik 79,5 cm
  • Heupen 89 cm
  • Vetpercentage  26,5 %

Whoop whoop! Ik kan met trots zeggen dat ik nog maar 1,5kg verwijdert ben van mijn doel: 58kg. Ik heb mijn kledingkast inmiddels moeten uitmesten – wat niet zo gek is, gezien de teller inmiddels op -12kg staat – en heb maat M (38) inmiddels ingeruild voor S (36) en sommige merken zelfs XS (34). Ik ben zo ontzettend blij! 😀

Wel is het zo dat ik de afgelopen maanden vrijwel niet heb gesport. Het abonnement bij de sportschool heb ik dan ook opgezegd, want dat was op den duur zonde van het geld. Ik val nu af door goed op mijn voeding te letten en regelmatig een stukje te wandelen.

30 day shred

Weet je nog dat ik het bij de vorige update had over 30 day shred? Nou, dat heb ik dus 3 dagen volgehouden. Niet. Te Doen. Ik kon bijna niet meer lopen van de spierpijn en merkte dat het echt killing is voor je lichaam als je geen rustdagen pakt. Dit programma staat binnenkort weer op de planning, maar dan om de dag – dus eigenlijk soort van 60 day shred. Hopelijk is dat beter vol te houden. 😉


Ben jij ook bezig met afvallen? Hoe gaat dat? Of heb je tips? Ik lees het graag hieronder in de comments. Reageren op Facebook of Instagram mag natuurlijk ook. 🙂

06 comments
Tags,

TAG: Snack

Ik ben door Malou getagd voor de snack tag. 🙂 Aangezien deze tag mij op het lijf geschreven is, doe ik maar al te graag mee! Hier komt ‘ie. 🙂

Wat is je favoriete fastfood restaurant?

100% McDonald’s. I love Mcnuggets en die franse frietjes gaan er ook altijd wel in. Toevallig vorige week nog voor €4,- een doos met 20 nuggets weg zitten stouwen. Olé!

Zoete of zoute popcorn?

Thuis zoete en in de bioscoop zoute. 🙂

Wat is je favoriete ijsje?

Als we het echt over een ijsje hebben – dus op een stokje – dan is de Magnum Double Raspberry mijn favoriet. Wat betreft schepijs ben ik altijd in voor een bol stracciatella.

Beschrijf de allerlekkerste taart die je ooit gehad hebt

Ehm, geen idee. Ik hou helemaal niet zo van taart. Maar als ik echt moet kiezen dan ga ik voor de chocoladetaart die ik een paar jaar geleden zelf had gebakken.

Thuisbezorgd.nl of zelf iets te snacken maken?

Ligt eraan. Als we het echt over een snack hebben dan maak ik zelf altijd wel iets – of trek een zak open. Thuisbezorgd.nl wordt hier thuis alleen gebruikt voor maaltijden.

Ga je voor een kaasplankje of een schaaltje M&M’s?

Definitely M&M’s. Dat kaasplankje mag je houden.

Wat is je favoriete tussendoortje?

Tijdens mijn zwangerschap at ik kilo’s chocolade, maar sinds ik weer een beetje ontzwangerd ben, ben ik weer terug bij de chips. 🙂 Overigens beschouw ik dat niet als tussendoortje, maar als avondsnack. Een cracker met kaas of een mueslireep is voor mij een tussendoortje.

Warme of koude appeltaart?

Lauw. Niet warm, niet koud. 😉

Wat bestel je het liefst op een terrasje?

Een ijskoud glas cola en een XL schaal bitterballen.

Welke snack ligt er naast je patat?

Frikandel speciaal. Op een broodje of los, maakt mij allemaal niet uit. Hier kun je me ’s nachts voor wakker maken. 🙂

Wat is je favoriete chipssmaak?

Paprika ribbel, huismerk Dirk! Die is 10x lekkerder dan die van Lays. Op de 2de plek staat Naturel ribbel, ook huismerk Dirk. Maar stiekem vind ik alleen patatje joppie chips ranzig, de rest gaat er wel in. 😀

 

Nu is het mijn beurt om andere bloggers te vragen om deze lijst in te vullen en ik tag Roelfien, Daphne en Renilde. Wil jij deze tag ook overnemen? Deze tag is bedacht door Merel van Lotuswritings, dus plaats dan ook even een linkje naar haar site. Een vermelding dat je de tag bij mij tegenkwam is natuurlijk ook altijd fijn.

Wat is jouw favoriete snack? 🙂 Ik lees het graag in de comments.

023 comments
#Momlife,

Horrortown

Nee, dit is geen slechte filmtitel. Ik ben afgelopen vrijdag voor het eerst naar een indoorspeelparadijs geweest. Ik had van diverse mensen al begrepen dat er maar twee mogelijkheden zijn: Je vindt het óf fantastisch, óf je wordt er gillend gek.

Indoorspeelparadijs

Omdat Sophie dol is op klimmen en klauteren dacht ik; laat ik het maar een keer proberen. Samen met een vriendin en haar dochtertje sprak ik af bij Monkeytown in Sliedrecht. Naast Monkeytown heb je in deze regio ook Ballorig en Lizz4kids, maar die laatste is pas vanaf 4 jaar en Ballorig is een stuk verder weg.

Zodra ik het gebouw binnenstap denk ik: wat doe ik hier. Het gegil en gekrijs komt me tegemoet en ik zie overal kinderen rennen. Achteraf hoorde ik dat het een rustige dag was. Eh, oké. Terwijl ik naar binnen loop zie ik mijn buurvrouw. “Hey! Jij ook hier”. Ik knik iets te enthousiast. Het meisje achter de balie vraagt hoe oud Sophie is en nadat ik aangeef dat ze 10 maanden is mogen we gratis en voor niets naar binnen. Achteraf gezien is dat het lichtpuntje van de ochtend.

Ballenbak

M’n vriendin en ik zoeken een tafeltje bij het babygedeelte en nog voordat ik überhaupt mijn jas uit heb is haar dochtertje al verdwenen. Ik trek mijn jas en schoenen uit en doe bij Sophie hetzelfde. Vervolgens loop ik met haar het babygedeelte in waar we de buurkinderen tegen komen. “Hey, de buurvrouw!” hoor ik het buurmeisje keihard gillen. Ik zwaai en loop naar een hoekje in de ballenbak waar ik samen met Sophie rustig kan zitten. Sophie kijkt beduusd om zich heen. Ze vindt het – net als ik – veel te druk. Ik geef haar een bal. Nu ze een bal heeft is duidelijk in haar nopjes en speelt er rustig mee. Ik rol wat andere ballen haar kant op, maar die zijn niet interessant. Alleen de bal in haar handjes is leuk.

Dan komt er een ventje aan, ik schat hem een jaar of 3. Eerst wurmt hij zich in het hoekje waar wij zitten om achter Sophie te gaan staan, iets waar ik al licht geïrriteerd van word. Vervolgens grijpt hij naar de bal in Sophie’s handen. Ik grijp meteen in en pak de bal vast: “Nee, deze is bal is van haar. Pak maar één van de andere 6000 ballen”. Het ventje kijkt mij beduusd aan, alsof er nog nooit iemand zo tegen hem gesproken heeft. Hij probeert het nog ik een keer. Ik word boos, hij druipt af. Ik vraag mezelf mompelend af of kinderen tegenwoordig überhaupt nog worden opgevoed en op dat moment komt mijn vriendin aanlopen: “kom, we gaan naar de andere kant. Daar komen de ballen uit de lucht vallen, super leuk voor de kids”.

Ongeleide projectielen

Eenmaal aan de andere kant vindt Sophie het wat spannender. Het is daar een stuk drukker dan in de ballenbak en ik merk dat Sophie het niet fijn vindt dat andere kindjes zo dichtbij komen. De kinderen springen en rennen hier als een stel ongeleide projectielen rond en er staat zelfs een ventje tegen de ballen aan te schoppen. Wanneer er eentje rakelings langs Sophie haar hoofdje vliegt ben ik het zat en kijk om me heen. Waar zijn de ouders? Waarom wordt er hier totaal niet op de kinderen gelet? Ik besluit dat het tijd is dat wij weer aan het tafeltje gaan zitten, om te voorkomen dat ik uit mijn slof schiet.

Horrortown

We eten nog even wat – wat Sophie het hoogtepunt van de ochtend vindt – en vinden het daarna wel welletjes. Ondertussen staat er een kind bij de kluisjes met de deurtjes te gooien en ik hoor zijn oma zeggen “leuk he?”. Ik zucht. Ben ik nu zo streng of de ouders/begeleiders hier zo soft? Of snap ik kinderen gewoonweg niet? We pakken onze spullen en lopen richting de uitgang. Net op tijd, want er komt een groepje met 10 schreeuwende kinderen binnen. Als we naar buiten lopen voel ik een soort opluchting. We hebben het overleefd. Ik neem afscheid van m’n vriendin. “Was gezellig! Zie je snel weer”. Dat we elkaar weer snel zien is een feit, maar nooit meer bij Horrortown.

 

022 comments