Blog Archives

#Momlife, Persoonlijk, Uitgelicht,

Moeder zijn

Sophie is inmiddels al 16(!) maanden en ik moet toch wel eerlijk bekennen dat het moeder zijn me – tot nu toe – prima bevalt, iets wat ik echt niet had verwacht. Sterker nog; dankzij alle hormonen en het babynieuws van de afgelopen maanden heb ik er zelfs aan zitten denken om voor een broertje of zusje te gaan, maar ik twijfel nog. 😉

De eerste week

De eerste week na de bevalling kon ik mezelf wel voor m’n kop slaan: waar the fuck was ik aan begonnen? Wat moest ik nou met dit kind? Kon iemand zoals ik, iemand met het geduld van een aangebrande visstick, wel een goede moeder zijn? Was ik hier wel voor gemaakt? Sophie huilde helemaal niet veel en was een uiterst tevreden baby, maar als ze een keer huilde dan zat ik na 3 seconden al tegen het plafond. “Hou alsjeblieft op.”

In de kraamweek heb ik wel met Sophie geknuffeld, maar achteraf gezien niet zoveel als ik zou willen – of zou ‘moeten’. Daar voel ik me best nog wel eens schuldig over. Ook vraag ik me af waarom ik op sommige momenten geen behoefte had aan contact met mijn baby. Had ik een (lichte) vorm van PND? Of hoort het er stiekem gewoon bij, maar lult niemand erover? Ik heb geen idee.

Verandering

Ik moest heel erg wennen aan de verandering. Opeens geen baby meer in mijn buik, maar in de box. Een baby die huilt, iets waar ik – toen – slecht tegen kon. Niet echt handig als je mama bent, I know. Behalve het gehuil vond ik het ook lastig om geleefd te worden. Ik leefde van luier naar flesje, van flesje naar slaapje en van slaapje naar luier. Ergens tussenin soms ook nog een badje en, o ja, ook nog kraamvisite… Die verschrikkelijke kraamvisite. Bij een 2de blijft mijn voordeur dicht, dat vertel ik je alvast. Ik stuur wel een foto, ofzo.

Maar hoe ik in het begin op bepaalde momenten geen behoefte had aan contact met mijn kind, des te groter is die drang nu. Ik ben het liefst heel de dag bij haar. Samen spelen, leuke dingen doen. Ik geniet nu echt van het moeder zijn en ben super trots dat dat lieve kleine murpje mijn dochtertje is.

Eenzaam

Maar het moeder zijn brengt ook eenzaamheid met zich mee. Sinds ik moeder ben, heb ik veel minder vrienden. Tijdens de zwangerschap zag ik diverse vriendschappen al verwateren en dat werd na de bevalling alleen maar erger. Ik vind dit niet heel erg, want nu weet ik wel wie mijn echte vrienden zijn, maar het maakt me dus wel eens eenzaam. Ik probeer minimaal 1 keer in de 2 weken af te spreken met mijn beste vriend, al is het maar ff chillen bij de grote gele M, maar dit is eigenlijk veel te weinig. Zeker gezien het feit dat ik voornamelijk vanuit huis werk en er niet heel veel momenten zijn waarop ik face2face een leuk gesprek heb met een volwassene. Ik kan dan ook niet wachten om vanaf volgende week één dag per week bij een bedrijf hier op het dorp aan de slag te gaan.

Dit betekent wel dat Sophie naar de opvang moet en dat is voor mij een hele grote stap. Tot nu toe nam Yannick vrij of kwam mijn opa een paar uurtjes oppassen. Vandaag is ze eventjes een dagje wennen bij het kinderdagverblijf en terwijl ik in mijn eentje terug naar huis liep rolden de tranen over m’n wangen. Ze hing bij het weggaan echt aan m’n been en wilde niet dat ik haar daar achterliet. Ik hoop met heel m’n hart dat ze een leuke dag heeft, anders weet ik niet of mijn moederhart het wel aankan om haar elke week weer opnieuw te moeten achterlaten. Ik ben benieuwd hoe mijn lezers dit (hebben) ervaren? Ervaringen en tips zijn welkom in de comments.

Moeder zijn

Long story short: ik vind moeder zijn leuk, maar ook een beetje eenzaam. Ik zou het, ondanks dat ik minder vrijheid heb, het allemaal voor geen goud willen missen. Overigens ben ik sinds mijn bevalling echt een weekdier geworden en kan ik nu echt niet meer zonder mijn kind, haha!

Het moeder zijn valt me al met al minder zwaar dan ik had verwacht. Hoe ervaar jij het ouderschap? Ik lees het graag hieronder. 🙂 Reageren op Facebook of Instagram kan natuurlijk ook.

010 comments
#Momlife, Trending,

Dilemma: Wel of geen tweede kind?

Nu Sophie 1 jaar is krijgen we regelmatig de vraag of er bij ons nog een tweede komt. In januari kregen wij er weer een buurmeisje bij, vrienden van ons zijn vorige maand voor de tweede keer ouders geworden, ik word over ongeveer een half jaar voor het eerst tante en toevallig begon mijn schoonzus er laatst over. “Willen jullie nog een tweede?” Ondanks dat ik nooit kinderen wilde ben ik onwijs blij met Sophie en ben ik er stiekem wel over gaan nadenken… Wel of geen tweede kind?

Tegenvallen

Waar ik een beetje mee zit is het volgende: Sophie is een droomkind. Ze sliep vanaf dag 1 door, lust vrijwel alles en is bijna altijd vrolijk. We kunnen haar makkelijk overal mee naartoe nemen en als we uit eten gaan dan merken de overige gasten 9 van de 10 keer niet eens dat er een baby – inmiddels dreumes – in het restaurant aanwezig is.

Dus, dit kan bij een tweede eigenlijk alleen tegenvallen. Toch? Hoe groot is de kans dat een baby meteen doorslaapt? 1%? Dus hoe groot is de kans dat een tweede kind ook meteen doorslaapt? Ondanks dat ik én mijn zusjes ook allemaal meteen doorsliepen ben ik toch een beetje bang dat wanneer wij voor een tweede kind gaan wij een leven met chronisch slaaptekort tegemoet gaan. En als ik ergens echt niet zonder kan – dat heb ik nu al wel gemerkt met die 3 gebroken nachten die we tot nu toe hebben gehad – dan is het slaap. I. Need. Sleep.

Huilbaby

Daarnaast ben ik ontzettend bang voor een huilbaby. Sophie huilde in het eerste jaar bijna nooit – nog steeds niet overigens -, maar de keren dat ze huilde was ik al heel snel de wanhoop nabij. Ik weet dan ook niet of ik een huilbaby wel zou trekken. Of ik er wel voor gemaakt ben.

Ik lees vaak genoeg verhalen van moeders waarvan hun eerste kind zo makkelijk was dat ze zonder aarzelen voor een tweede gingen en dat de tweede een huilbaby bleek te zijn. En wat dacht je van afwijkingen? We hebben een gezond kind, waarom het lot tarten en kiezen voor een tweede die misschien wel een zorgenkindje blijkt?

Overige nadelen

Naast bovenstaande redenen lijkt het me ook lastig om met twee kids nog me-time te hebben. Nu kan ik zeggen: “ik ga zaterdag uiteten”, en dan is er niks aan de hand. Yannick eet samen met Sophie en legt haar ’s avonds op bed. Maar dat zie ik met twee kinderen toch niet echt gebeuren. Dan zal je ook net zien dat ze geen van beide gaat slapen en ik na een uur een berichtje krijg: “hoe laat ben je thuis?”, oftewel “help”.

Oppas regelen is een beetje hetzelfde verhaal. Sophie kan ik nu makkelijk ergens (last minute) droppen, maar twee kids wegbrengen is toch wel wat lastiger. Althans, dat denk ik. En met werk zal het er voor mij ook niet makkelijker op worden. Nu werk ik gewoon thuis terwijl Sophie slaapt of zelfstandig speelt, maar met twee kids waarvan de ritmes hoogstwaarschijnlijk niet synchroon zullen lopen zal dat ook wel een uitdaging worden. En ze naar de opvang brengen wil ik ook niet, want dat is juist de reden dat ik vanuit huis werk…

Waarom ik een tweede kind wil

Maar ondanks al die ‘beren’ op de weg, rammelen mijn eierstokken zo hard dat ze het aan de andere kant van het dorp kunnen horen. Ten eerste lijkt het me heel fijn om weer zwanger te zijn en te genieten van zo’n klein hummeltje in mijn buik. Ook lijkt het mij fijn om een zwangerschap mee te maken waarin we er wél 100% samen voor kiezen. Echt samen voor een kindje gaan. Van het proberen zwanger te raken tot samen wachten tot de test is opgedroogd en daarna een paar weken lang samen dat geheim bewaren. Dat is iets wat ik bij mijn eerste zwangerschap wel heb gemist.

Ik ben onwijs dol op Sophie. Zij is mijn zonnetje als het regent, het gouden randje om de grijze wolk.  Ik had niet verwacht dit ooit te zeggen, maar doe mij er nog maar (minstens) één. 😀 Daarnaast lijkt het me ook ontzettend leuk voor haar om een broertje of zusje te hebben. Niet dat een kind zielig is als hij/zij geen broertje of zusje heeft, maar ik heb zelf 3 zusjes en dat is toch wel erg leuk. Als kind had ik er niet heel veel aan, want daarvoor is het leeftijdsverschil te groot, maar nu ze 17, 18 en 20 zijn heb ik er spontaan 3 vriendinnen bij waarmee ik alles kan bespreken. Dit wil ik voor Sophie ook, en dan wel met een leuk leeftijdsverschil zodat ze gezellig samen kunnen spelen. 🙂

Wel of geen tweede kind

Maar ja, dan is de vraag: welk leeftijdsverschil is het meest ideaal? 2 jaar? 3 jaar? Voor een leeftijdsverschil van 2 jaar mogen we wel gaan opschieten… Ik weet het nog niet. Denk dat ik voorlopig nog eventjes van Sophie ga genieten. En ondertussen Yannick maar eens overtuigen dat een tweede ook heel leuk is, want hij vindt één kind wel genoeg.


Zou jij meerdere kinderen willen? Of heb je er meerdere? Wat zijn jouw ervaringen? Ik lees het graag in de comments. 🙂

034 comments
#Momlife, Tags, Trending,

TAG: Ik ben zo’n moeder die… (40x)

In november zag ik op meerdere blogs de ‘ik ben zo’n moeder die…’-tag voorbij komen. Sophie is 3 weken geleden 1 jaar geworden en nu ik het 1ste jaar overleefd heb, is het tijd om de tag in te vullen. 🙂

40x Ik ben zo’n moeder die…

  1. geen borstvoeding geeft
  2. haar kind de kapjes van het brood geeft omdat ze die zelf niet lust
  3. de tv heel de dag aan heeft staan
  4. te vaak achter haar laptop zit
  5. staat te kokhalzen boven een poepluier
  6. na 3 keer opruimen de hoop opgeeft en de rommel gewoon laat liggen
  7. pas halverwege de week de was opvouwt en opruimt
  8. nooit strijkt
  9. haar kind Family Guy laat kijken omdat ze dat zelf leuk vindt
  10. weinig in het huishouden doet
  11. te veel kleding koopt voor haar kind
  12. een hekel heeft aan koken
  13. haar kind na het slaapje soms nog een uur in bed laat spelen omdat ze bezig is
  14. eten weggooit als er niet gegeten wordt en daarna niks anders aanbiedt
  15. een hekel heeft aan baby tv (daarom dus Family Guy)
  16. haar kind de <vul in> laat pakken omdat ze zelf te lui is om op te staan
  17. zichzelf heel de dag in derde persoon mama noemt –> “mama gaat nu even naar de wc”
  18. haar kind vanaf maand 4 koekjes geeft (babykoekjes, dat dan weer wel)
  19. (te) veel over haar kind praat
  20. haar kind vanaf maand 8 met de pot mee laat eten, ook als er friet met frikandel op het menu staat
  21. iets te vaak uitslaapt en een pyjamadag heeft
  22. haar kind niet naar de opvang wil brengen
  23. eigenlijk helemaal niemand op haar kind wil laten passen en het liefst thuis blijft #trustissues
  24. haar kind dus regelmatig meeneemt naar afspraken
  25. niet elke week de bedden verschoond
  26. standaard koekjes en chips in huis heeft, en dit ook gewoon aan haar kind geeft
  27. soms vergeet om een plasluier te verschonen en haar kind dus 5 uur met een luier doet (wel lekker goedkoop, haha)
  28. haar kind zo snel mogelijk in haar eigen bed heeft laten slapen
  29. (te) veel foto’s maakt
  30. regelmatig voor de tv eet
  31. een hekel heeft aan draagzakken
  32. niet op haar taalgebruik let
  33. haar kind troost met eten
  34. het verschrikkelijk vindt om te knutselen
  35. nu al opziet tegen de tijd dat haar kind vriendjes mee naar huis neemt
  36. over het algemeen nog steeds een schijthekel heeft aan kinderen, alleen die van zichzelf vindt ze leuk
  37. soms vergeet om ’s ochtends de drinkbeker van haar kind te vullen en daar ’s middags pas achterkomt
  38. Disneyfilms aanzet voor haar kind en deze vervolgens zelf gaat zitten kijken
  39. haar kind laat vaccineren
  40. niet zo vaak ‘ik hou van jou’ zegt als dat ze zou willen

Nou, als ik alles zo lees is het een wonder dat Sophie het 1ste jaar heeft overleefd… 😉 #loedermoeder tot de max hierzo. Wat voor moeder/vader ben jij? 🙂 Ik lees het graag in de comments, of op Facebook of Instagram.

Wil je de tag overnemen? Leuk! Plaats dan wel even een linkje naar Marjo, de maker van de tag.

018 comments
Tags,

Tag: de rotklusjes van het ouderschap

Het ouderschap. De één vindt het zwaar, de ander vindt het een eitje en de meeste zitten er een beetje tussenin. Het ouderschap brengt ook vele (rot)klusjes met zich mee, dus Charlotte bedacht de ‘De rotklusjes van het ouderschap… tag’. Ik ben getagd door Carmelina van Plusjezelf. Lees je mee? 🙂

De rotklusjes van het ouderschap

1. Hoe vaak knip je de nagels van je kind?

1 à 2 keer per week. De vingernageltjes dan hé, want die groeien zo ontzettend hard!

2. En de teennagels?

1 keer per maand, ofzo. Wanneer ik zie dat het weer nodig is.

3. Hoe vaak verschoon je het bed van je kind?

Om het weekend. Die van mezelf verschoon ik ook om het weekend, dus die van Sophie neem ik dan ook mee. Als ze ziekjes is of een ongelukje heeft gehad dan natuurlijk vaker. Overigens verschoon ik de bedden in de zomer wel elk weekend, vanwege de warmte en het zweten.

4. Hoe vaak maak je de oren van je kind schoon?

Zodra ik zie dat het nodig is.

5. Wie verschoont de vieze luiers? (Of wie mag de vieze billen afvegen op de wc?)

Meestal ik, maar dat komt omdat ik veel vaker bij Sophie ben. Als Yannick thuis is dan doet hij het ook gewoon, al moet ik wel zeggen dat als ze dan een poepluier heeft hij wil dat ik kom helpen. Haha!

6. Wie staat er ’s nachts op als je kind wakker wordt?

Hier moet ik even goed over nadenken want dit is bij ons het afgelopen jaar niet zo heel vaak voorgekomen. De eerste 2 weken deed Yannick het, maar dat was vanwege mijn energiegebrek. Nu is het eigenlijk om en om, al denk ik dat als het doordeweeks zou zijn dat ik er dan uit zou gaan aangezien Yannick er de volgende ochtend weer vroeg uit moet ik en kan blijven liggen.

7. Wie mag er naar het consultatiebureau om de prikjes te halen?

Ik ga standaard met Sophie naar het consultatiebureau. Toch is Yannick wel een paar keer mee geweest, want ik ben als de dood voor naalden. Ik sta dan bijna harder dan Sophie te huilen – erg hé.

8. Wie regelt de oppas als jullie een avondje uitgaan?

Tot nu toe zijn we nog geen avondje samen weggeweest (say what?), maar als iemand oppas regelt dan ben ik dat.

 

Ik nomineer Roelfien om deze tag over te nemen. Veel plezier! 🙂 Wil jij na het lezen deze tag ook overnemen? Dat mag natuurlijk! Benoem dan wel even Charlotte en dat je de tag bij mij tegen kwam, dat is wel zo leuk. 🙂

0no comment
#Momlife, Persoonlijk,

Hoe Sophie opeens ’s nachts tussen ons in lag

Voordat ik moeder werd had ik stiekem wel een mening over andere moeders – en vaders, uiteraard. Vooral als het over het slaapritme van een kind ging en vervolgens bleek dat Pietje elke nacht tussenin lag dacht ik; waarom? Kwestie van opvoeden, toch? Toch lag Sophie vorige week ook opeens tussen ons in. Shit.

Verlatingsangst

Sophie zit momenteel midden in een sprong. Althans, dat denken wij. Volgens ‘Oei ik Groei’ zit ze juist in een zonnige periode, maar wij ervaren dat ietsje anders. Zodra wij de kamer uit lopen begint ze ontroostbaar te huilen, soms zelfs krijsen. Dikke paniek.

Je voelt ‘m al aankomen: bedtijd is hel. Voorheen was het appeltje eitje. Pyjama aan, nog even beneden spelen of knuffelen, flesje drinken, tandjes poetsen en naar bed. Dan deden we samen het gordijn dicht, zeiden welterusten tegen de boekjes op de plank en legde ik haar in bed. Speentje wist ze zelf al te vinden, konijn schoof ik in haar handje. Eventjes instoppen, “welterusten Sophie, tot morgen” en weg was ik. Vervolgens sliep ze 14 uur aan een stuk door en werd de volgende ochtend super vrolijk wakker. I-DE-AAL.

Nu gaat het ongeveer zo: Pyjama aan, nog even beneden spelen of knuffelen, flesje drinken, soort van tandjes poetsen – want dat is STOM – en bij het dichtdoen van het gordijn begint het al. Ze weet dan dat het tijd is om te gaan slapen en daar gaat ze niet mee akkoord. Soms is ze zo moe dat ze het stukje gordijn dichtdoen niet meekrijgt en dan begint het feest zodra ze boven het ledikantje zweeft. Zodra ze in bed ligt zit ze binnen 3 seconden weer overeind, met grote krokodillentranen. Mama – of papa – mag niet weg. Erbij blijven zitten helpt ook niet, want ze is inmiddels al zo slim dat ze weet dat we daar echt niet heel de avond gaan zitten. Het enige wat helpt is haar weer uit bed pakken en samen in de stoel zitten. Soms valt ze dan in slaap en kan ze stilletjes worden overgelegd. Succesrate van 50%. Fijn. Not.

Co-sleeping

Vorige week werd ze midden in de nacht wakker. Waarschijnlijk had ze een nachtmerrie, want ze was compleet in paniek. Wat we ook deden, niks hielp. Yannick nam haar mee naar onze slaapkamer zodat ze even tot rust kon komen en voordat we het wisten lag ze tussen ons in te slapen. We besloten haar te laten liggen. Sophie lag na een tijdje met haar hoofd bij mij en met haar voeten bij Yannick, dus wij lagen beide op het randje van het bed. Volgens mijn Fitbit ben ik die nacht ook ruim 3 uur wakker geweest. Niet voor herhaling vatbaar.

Maar ja, wat dan? Voor de zekerheid hebben we de volgende dag het campingbedje in onze kamer gezet. Daar heeft ze ondertussen 2 keer in geslapen, maar dat is echt ons laatste redmiddel. Eerst proberen we het om in haar eigen bedje te laten slapen. Elke avond weer.

Laten huilen

Ik ben niet zo’n voorstander van laten huilen. Sophie kan nog niet praten en haar enige manier van communiceren dat er iets mis is, is door te huilen. Ik hoor gelukkig steeds beter of ze echt in paniek is, of dat ze de dramaqueen aan het uitgangen is – kuch, kind van mij, kuch – maar het laten huilen is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik merk wel dat, vooral overdag, het wel werkt om haar op bed te leggen en vervolgens boven nog wat te gaan rommelen zodat ze mij nog ziet of hoort. Dit hebben we de afgelopen paar dagen ’s avonds ook geprobeerd en de ene avond werkt het wel en de andere avond niet. Waar het aan ligt? You tell me.

Heb jij deze fase ook meegemaakt met je kindje en heb je tips? Ik lees het héél graag in de comments!

 

012 comments
#Momlife,

Horrortown

Nee, dit is geen slechte filmtitel. Ik ben afgelopen vrijdag voor het eerst naar een indoorspeelparadijs geweest. Ik had van diverse mensen al begrepen dat er maar twee mogelijkheden zijn: Je vindt het óf fantastisch, óf je wordt er gillend gek.

Indoorspeelparadijs

Omdat Sophie dol is op klimmen en klauteren dacht ik; laat ik het maar een keer proberen. Samen met een vriendin en haar dochtertje sprak ik af bij Monkeytown in Sliedrecht. Naast Monkeytown heb je in deze regio ook Ballorig en Lizz4kids, maar die laatste is pas vanaf 4 jaar en Ballorig is een stuk verder weg.

Zodra ik het gebouw binnenstap denk ik: wat doe ik hier. Het gegil en gekrijs komt me tegemoet en ik zie overal kinderen rennen. Achteraf hoorde ik dat het een rustige dag was. Eh, oké. Terwijl ik naar binnen loop zie ik mijn buurvrouw. “Hey! Jij ook hier”. Ik knik iets te enthousiast. Het meisje achter de balie vraagt hoe oud Sophie is en nadat ik aangeef dat ze 10 maanden is mogen we gratis en voor niets naar binnen. Achteraf gezien is dat het lichtpuntje van de ochtend.

Ballenbak

M’n vriendin en ik zoeken een tafeltje bij het babygedeelte en nog voordat ik überhaupt mijn jas uit heb is haar dochtertje al verdwenen. Ik trek mijn jas en schoenen uit en doe bij Sophie hetzelfde. Vervolgens loop ik met haar het babygedeelte in waar we de buurkinderen tegen komen. “Hey, de buurvrouw!” hoor ik het buurmeisje keihard gillen. Ik zwaai en loop naar een hoekje in de ballenbak waar ik samen met Sophie rustig kan zitten. Sophie kijkt beduusd om zich heen. Ze vindt het – net als ik – veel te druk. Ik geef haar een bal. Nu ze een bal heeft is duidelijk in haar nopjes en speelt er rustig mee. Ik rol wat andere ballen haar kant op, maar die zijn niet interessant. Alleen de bal in haar handjes is leuk.

Dan komt er een ventje aan, ik schat hem een jaar of 3. Eerst wurmt hij zich in het hoekje waar wij zitten om achter Sophie te gaan staan, iets waar ik al licht geïrriteerd van word. Vervolgens grijpt hij naar de bal in Sophie’s handen. Ik grijp meteen in en pak de bal vast: “Nee, deze is bal is van haar. Pak maar één van de andere 6000 ballen”. Het ventje kijkt mij beduusd aan, alsof er nog nooit iemand zo tegen hem gesproken heeft. Hij probeert het nog ik een keer. Ik word boos, hij druipt af. Ik vraag mezelf mompelend af of kinderen tegenwoordig überhaupt nog worden opgevoed en op dat moment komt mijn vriendin aanlopen: “kom, we gaan naar de andere kant. Daar komen de ballen uit de lucht vallen, super leuk voor de kids”.

Ongeleide projectielen

Eenmaal aan de andere kant vindt Sophie het wat spannender. Het is daar een stuk drukker dan in de ballenbak en ik merk dat Sophie het niet fijn vindt dat andere kindjes zo dichtbij komen. De kinderen springen en rennen hier als een stel ongeleide projectielen rond en er staat zelfs een ventje tegen de ballen aan te schoppen. Wanneer er eentje rakelings langs Sophie haar hoofdje vliegt ben ik het zat en kijk om me heen. Waar zijn de ouders? Waarom wordt er hier totaal niet op de kinderen gelet? Ik besluit dat het tijd is dat wij weer aan het tafeltje gaan zitten, om te voorkomen dat ik uit mijn slof schiet.

Horrortown

We eten nog even wat – wat Sophie het hoogtepunt van de ochtend vindt – en vinden het daarna wel welletjes. Ondertussen staat er een kind bij de kluisjes met de deurtjes te gooien en ik hoor zijn oma zeggen “leuk he?”. Ik zucht. Ben ik nu zo streng of de ouders/begeleiders hier zo soft? Of snap ik kinderen gewoonweg niet? We pakken onze spullen en lopen richting de uitgang. Net op tijd, want er komt een groepje met 10 schreeuwende kinderen binnen. Als we naar buiten lopen voel ik een soort opluchting. We hebben het overleefd. Ik neem afscheid van m’n vriendin. “Was gezellig! Zie je snel weer”. Dat we elkaar weer snel zien is een feit, maar nooit meer bij Horrortown.

 

022 comments
#Momlife, Trending,

30 dingen die ik elke dag zeg

Sophie is een van de liefste baby’s die ik ken – duh -, maar soms kan ik net zo goed een bandje op repeat zetten.

30 dingen die ik elke dag zeg

  1. Blijf daar eens af
  2. Stop die – vul maar in – eens niet in je mond
  3. Niet aan mijn laptop likken
  4. Doe eens even niet aan mijn haar trekken
  5. Kom eens hier
  6. Nee (x100)
  7. Eet je boterham op
  8. Niet de Xbox aanzetten
  9. Ga maar lekker slapen
  10. Even geduld alsjeblieft
  11. Laat je luier dicht
  12. Blijf van mijn ketting af
  13. Mama is even bezig
  14. Laat je sok aan
  15. Niet met de deurstopper spelen
  16. Blijf van het dienblad af
  17. Stop met op mijn sloffen te kauwen
  18. Ga maar even met je tractor spelen
  19. Niet zo miepen
  20. Kom, we gaan wandelen
  21. Niet op mijn teen bijten
  22. Als je zo door gaat dan zet ik je in de box
  23. Kiekeboe
  24. Drink je beker even leeg
  25. Je shirt is helemaal nat
  26. Laat je slab om
  27. Blijf eens liggen
  28. Waarom doe je dat nou?!
  29. Je stinkt
  30. Wat ben je toch een schatje
08 comments
#Momlife,

5 x waarom het hebben van een baby leuker is dan ik dacht

Zoals eerder al gezegd: ik wilde geen kinderen. Ik vond ze verschrikkelijk. Eigenlijk vind ik ze nog steeds verschrikkelijk, uitzonderingen daargelaten. Die van mij is er dus één. 🙂

1. Veel liefde

Zodra je een kind krijgt weet je pas wat échte liefde is. Voorheen verklaarde ik de mensen die dit zeiden altijd voor gek, maar het is echt zo. En nog zo’n cliché: je krijgt er zoveel voor terug. Het gevoel is onbeschrijfelijk.

2. Altijd iets te lachen

Sophie is echt een klein dondersteentje en als ze iets doet wat niet mag probeert ze zich uit de situatie te redden door de lolbroek uit te hangen. Verder lacht ze eigenlijk om alles en krijgt al de slappe lach van een simpele stapeltoren. Als ik ‘verstoppertje’ speel vanachter m’n theeglas – ja, dat kan gewoon –  dan gaat ze helemaal stuk. Of ze gaat zelf verstoppertje spelen door haar trui voor haar hoofd te doen, om daar vervolgens weer keihard om te lachen. En daar moet ik dan weer om lachen. 🙂

3. Tweede jeugd

Mijn jeugd was niet zo tof. Gelukkig beleef ik dankzij het moederschap een tweede jeugd. Ongegeneerd meebléren met K3 (de originele, uiteraard), heel de dag lekker gek doen – waardoor Sophie weer helemaal stuk gaat – en hele verhalen verzinnen rondom de speelgoed boer en boerderijdiertjes van Sophie. Ik kan niet wachten tot we met Duplo, auto’s en Barbie aan de slag kunnen. 😉

4. Perfect excuus

Als ik ergens heen moet maar geen zin heb dan voelt Sophie zich opeens niet zo lekker. Of de oppas heeft afgezegd. Als je een kind hebt, heb je altijd een perfect excuus voorhanden.

5. Altijd iets te shoppen

Sinds dat ik moeder ben heb ik aandelen bij Primark en HEMA. Babykleding & accessoires: ik kan er geen genoeg van krijgen. 🙂 Daarnaast groeit Sophie als kool, dus goed excuus om lekker vaak te shoppen.

 

06 comments
#Momlife,

9 maanden op, 9 maanden af

Holy shit. Sophie is al ruim 9 maanden! Het is zo cliché, maar o zo waar: de tijd vliegt met zo’n kleintje. 🙂

Kleine, grote reus

Alhoewel, kleintje… 🙂 Sophie is nog steeds in verhouding erg lang. Ze heeft sinds september maand maat 74/80 bovenkleding en 80/86 onderkleding. Hangt overigens wel van het merk af, want bij Primark wil ik voor de bovenkleding ook nog wel eens 86 uit het rek pakken. Gelukkig kloppen de maten naar mate ze groter worden steeds meer. Dat is wel zo handig. 🙂

Wat ook handig is, is dat haar groei nu de laatste paar weken wat trager gaat. Er komt nu in verhouding wat meer gewicht bij dan lengte, waardoor ze nu (eindelijk) wat langer in de dezelfde kledingmaat zit. Heb laatst ook wat “duurdere” kleding gekocht (voorheen kocht ik vrijwel alles bij de HEMA outlet of Primark) en ze moest ook een nieuwe winterjas. Haar vorige jas komt bij Primark vandaan (€10,-), maar haar stoere winterjas heb ik bij H&M (€29,99,-) gescoord.

Ontwikkeling

Qua ontwikkeling doet Sophie het hartstikke goed. Ze brabbelt er op los, zegt ‘wawa’ en ‘baba’ en heeft één keer (per toeval) ‘papa’ gezegd. Verder is ze eind september begonnen met lopen. Opeens ging ze uit zichzelf staan en liep ze zo langs mijn been van de bank naar de hocker. #hoedan #trotsemama 🙂

Sindsdien wil ze alleen maar staan en lopen. Ze heeft nu ontdekt dat ze zelf achter de loopstoel kan gaan staan en daarmee naar de keuken kan lopen en weer terug. Ook loopt ze graag voor me uit terwijl ik haar handjes vasthoud. Ik vraag me af wanneer ze haar eerste stapjes gaat zetten zonder houvast. Haar kennende duurt dat niet lang meer.

Herstellen

Ze zeggen wel eens: 9 maanden op, 9 maanden af. Lichamelijk was ik gelukkig al heel snel hersteld. Na 3 weken was ik alle zwangerschapskilo’s al kwijt en mijn lichaam zag er, afgezien van wat striae, weer vrijwel hetzelfde uit als voorheen. 3 dagen na de bevalling zei de kraamverzorgster: “OMG, je hebt je taille alweer terug!”. Ik moet weer lachen als ik er aan terugdenk.

Tijdens de bevalling verloor ik bijna 2 liter bloed en daarvan heb ik nog wel een week of 5 last gehad. In het begin zag ik regelmatig sterretjes en was iets sneller moe dan normaal. Die 2 liter bloed heeft ook zo z’n voordelen gehad. Tijdens mijn zwangerschap hoorde ik verhalen over 6 weken nabloeden en stolsels zo groot als Free Willy, maar daar heb ik gelukkig helemaal geen last van gehad. Nog voordat de kraamzorg weg was had ik al geen maandverband of inlegkruisjes meer nodig.

Lichamelijk dus weinig klachten gehad. Mentaal daarentegen… Blegh.

Hormonen

Wat. Een. Drama. Hormonen zijn echt niet oké. Het ene moment was ik dolgelukkig, het andere moment kon ik wel janken omdat ik mijn leven kut vond en ik helemaal geen moeder wilde zijn. Het liefst pakte ik dan mijn spullen om weg te gaan en niet meer terug te komen. Gelukkig kwamen de positieve gedachten vaker dan de negatieve, maar ik had ze wel…

Toen Sophie ongeveer 2 maanden was is dit een stuk minder geworden. Toen ze een maand of 4 was maakte het zelfs plaats voor een grote roze hormonale wolk die mij toefluisterde dat een 2de baby echt fantastisch zou zijn. Ik dank god op m’n blote knieën dat Yannick keihard nee zei, anders had ik nu misschien wel weer met een dikke pens gezeten.

Sophie is tot nu toe echt een droombaby: slaapt door vanaf dag 1, is vrijwel altijd vrolijk, eet alles wat los en vast zit, luistert regelmatig goed naar het woordje ‘Nee’ (hoelang nog, haha) en kan zichzelf prima een uur lang vermaken zodat ik rustig mijn eigen ding kan doen. Afgelopen maand hadden we een aantal avonden dat ze niet wilde gaan slapen en toen was ik er al heel snel klaar mee. Ook kwam ze één keer ’s nachts omdat ze een nachtmerrie had en wilde vervolgens niet meer gaan slapen. Sindsdien ben ik helemaal genezen en hoef ik echt geen 2de kind. Althans, voor nu. Wie weet gaat het over een jaar of 2 wel weer kriebelen… 🙂

05 comments