Blog Archives

Strijd tegen de vetrol,

Strijd tegen de vetrol – Meet- & weegmoment #4

Vanochtend was het weer zover: ik had weer een meet- & weegmoment. Het is al een tijdje geleden sinds ik een update schreef, want ik er viel weinig te vertellen. De ene week was ik bijvoorbeeld 0,5 kg afgevallen en de week daarna zat er weer 0,4 kg bij. Dit had ik ruim 2 maanden lang, tot een week geleden.

Eindelijk weer afvallen

Het is natuurlijk niet gek dat je na een tijdje niet meer echt afvalt zonder méér moeite te moeten doen. Ik was al ruim 8kg kwijt zonder daar super veel voor te doen, dus dit zat er een keer aan te komen. Gelukkig viel ik vorige week weer voor de 2de week op rij af. Yes!

Meet- & weegmoment: 27 maart 2018

  • Gewicht 61,5 kg
  • Taille 71 cm
  • Buik 81,5 cm
  • Heupen 91 cm
  • Vetpercentage  27,9 %

Whoop whoop! Qua gewicht ben ik de afgelopen 12 weken niet heel veel afgevallen, maar ben ongemerkt wel aardig wat centimeters kwijt!

  • Gewicht -1,5 kg (9,6 kg totaal)
  • Taille -3 cm (9 cm totaal)
  • Buik -2,5 cm (12,5 cm totaal)
  • Heupen -3 cm (9 cm totaal)
  • Vetpercentage -1,1% (4,7% totaal)

Zo zie je maar dat de weegschaal niet altijd een goede weerspiegeling geeft. Zeker als je regelmatig krachttraining doet kan de weegschaal een vertekend beeld geven.

De komende 12 weken start ik een nieuwe challenge met mezelf. Zo ga ik binnenkort 30 day shred doen – ik zal mijn ervaringen en resultaten delen op de blog – en heb daarnaast een nieuw workout schema gemaakt. Qua voeding weet ik het nog niet, maar denk wel dat ik iets minder wil gaan snoepen en iets meer op de macro’s ga letten.


Ben jij ook bezig met afvallen? Hoe gaat dat? Of heb je tips? Ik lees het graag hieronder in de comments. Reageren op Facebook of Instagram mag natuurlijk ook. 🙂

28 comments
Strijd tegen de vetrol,

Strijd tegen de vetrol – Meet- & weegmoment #3

Gisteren had ik weer een meet- & weegmoment. Twee weken geleden woog ik 62,6 kg en ik hoopte natuurlijk dat er weer wat af is. Toch ging ik er niet van uit, want ik heb vorige week vrijwel niet gesport omdat ik met koorts op de bank lag. Nu hoor ik je denken: “oh, als ik griep heb val ik altijd af”. Als ik ziek ben dan lijdt mijn eetlust daar – helaas – niet onder. Sterker nog, omdat ik heel de week als een zoutzak op de bank lag verveelde ik me dood en dook ontzettend vaak de snoepkast in. Oeps.

Meet- & weegmoment: 12 februari 2018

  • Gewicht 62,9 kg
  • Taille 74 cm
  • Buik 84 cm
  • Heupen 94 cm
  • Vetpercentage  28,9 %

Nou, dat valt niet tegen. Had verwacht minimaal 1 kg zwaarder te zijn, maar het valt mee. Gewicht en vetpercentage iets omhoog, verder geen wijzigingen. Vanaf deze week ga ik weer fanatiek op de calorieën letten, bijhouden wat ik eet en weer lekker sporten, want ik ben inmiddels 6 weken verder en maar 0,1 kg lichter…


Ben jij ook bezig met afvallen? Hoe gaat dat? Ik lees het graag hieronder in de comments. Reageren op Facebook of Instagram mag natuurlijk ook. 🙂

22 comments
Persoonlijk,

Komt een vrouw bij de dokter

Plottwist: it was me.

Pijnlijke borst

Vorige week kreeg ik last van mijn linkerborst. De zijkant deed zeer en ook onder mijn oksel deed het pijn als ik er op drukte. Ik besloot het nog even aan te kijken.

Een paar dagen later was het nog niet over. Sterker nog, het werd steeds een beetje erger. Aan de zijkant van mijn borst en onder mijn oksel voelde ik een harde massa zitten, dus ik besloot woensdagochtend de huisartsenpraktijk te bellen. Ik legde de klacht uit aan de assistente en mocht ’s middags meteen komen.

Mijn huisarts was nog niet klaar met onderzoeken of hij besloot al om mij door te verwijzen naar het ziekenhuis. In plaats van mij een doorverwijzing te geven op papier, belde hij meteen het ziekenhuis op om een afspraak te maken. De eerstvolgende mogelijkheid was 17 oktober, maar mijn arts was het daar niet mee eens en werd een klein beetje boos. “Deze mevrouw moet deze week nog onderzocht worden”.

Hij werd in de wacht gezet. Ik zat ondertussen met zweet tussen m’n billen op m’n stoel. Deze week? Is het zo ernstig? Uiteindelijk mocht ik vrijdag, gisteren dus, al naar het ziekenhuis voor onderzoek. Slik, dat is wel heel snel…

Borstkanker

1 op de 8 vrouwen krijgt borstkanker. Dat is bizar veel! Daar bovenop heb ik ook nog eens verhoogde kans vanwege het feit dat mijn moeder het op jonge leeftijd kreeg. Aan de ene kant was ik blij dat ik meteen voor een echo naar het ziekenhuis mocht, maar aan de andere kant was ik ook heel bang voor wat ze eventueel zouden vinden.

Met knikkende knieën stapte ik vrijdag in de auto. Sophie kon gelukkig een middagje bij de buurkindjes spelen zodat Yannick met mij mee kon. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis bleek dat ik naar de speciale Breast Clinic moest. Het Albert Schweizer ziekenhuis blijkt daarin gespecialiseerd te zijn. Dat gaf mij ondanks de zenuwen toch wel een fijn gevoel.

Daar aangekomen keek ik om me heen. De hele wachtkamer zat vol en de sfeer was gespannen. Het was duidelijk te zien dat dit geen afdeling is waar je heen gaat als je last hebt van je knie. Ik had om 15:15 een afspraak, maar was pas na 16:00 aan de beurt. Ik was ondertussen zo zenuwachtig dat ik amper mijn tas kon pakken.

Opluchting

In eerste instantie werd ik binnen geroepen voor een mammografie. Eenmaal uitgekleed bleek dat ik meteen door mocht voor een echo, want bij vrouwen onder de 30 wordt geen mammografie gemaakt. Yannick werd erbij geroepen en ik werd klaargemaakt voor de echo. Na een tijdje bleek dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken. Mijn borstklierweefsel was/is verkleefd, wat dus hard aanvoelt en zeer kan doen. De arts kon mij niet precies vertellen wat de oorzaak is, maar ging er vanuit dat dit hormonaal is en dat het vanzelf over gaat. Moet het uiteraard wel even in de gaten houden.

Er is dus niks aan de hand. Wat een opluchting! Wel moet ik vanwege mijn verhoogde kans op borstkanker vanaf mijn 35ste jaarlijks op controle. Normaliter is dit pas vanaf je 50ste.

De afgelopen dagen ben ik wel met mijn neus op de feiten gedrukt; het kan zomaar voorbij zijn met de pret. De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen en heb met m’n gezinnetje amper leuke dingen gedaan. Hier gaan we dus even snel verandering in brengen. 🙂 Carpe Diem.

02 comments
Recepten,

Recept – Havermout muffins

Vorige week schreef ik dat ik mijn vetrollen echt zat ben en dat ik sinds eind mei fanatiek bezig ben met sporten en letten op wat ik eet. Ik gebruik de app Lifesum om bij te houden wat ik nou zoal op een dag eet, en het viel me na een paar dagen op dat ik vet eet. Héél vet. Zo’n 50 à 60% van mijn maaltijden, ongeacht of het nou ontbijt, lunch of diner is, bestaat uit vet. Uiteraard zijn het niet alleen verzadigde vetten, maar ik vind dit percentage wel erg hoog. Daarom ga ik de komende tijd proberen om ervoor te zorgen dat de meeste vetten die ik binnenkrijg onverzadigd zijn.

Havermout muffins

Omdat mijn ontbijt toch wel vaak uit brood bestaat (nu is brood niet de boosdoener, ik volg geen koolhydraatarm dieet ofzo, maar de belegsoorten waar ik van hou zijn nogal vet) ben ik op zoek gegaan naar gezonde alternatieven. Op Pinterest kwam ik een paar recepten tegen die mij wel lekker leken, dus ik besloot om er een paar te maken. Eén daarvan is het recept voor havermout (ontbijt)muffins. Deze heb ik een paar dagen geleden gemaakt en omdat ik het een groot succes vind, deel ik het recept graag op mijn blog.

Recept

Dit heb je nodig:
  • Havermout – 125 gram
  • Banaan – 1
  • Appel – 3
  • Ei – 2
  • Melk – 150 ml
  • Kaneel – 2 theelepels
  • Rozijnen – 75 gram
  • Amandelen – 40 gram
  • Walnoten – 40 gram

 

Zo maak je het:
  1. Verwarm de oven voor op 180 graden
  2. Meng de havermout, banaan, eieren, melk, kaneel en rozijnen samen met één appel, geschild en van klokhuis ontdaan, in een keukenmachine
  3. Hak de noten grof, schil de andere twee appels en snijd ze in kleine partjes
  4. Roer de noten en appelpartjes door het beslag en schep dit in 6 – 8 muffinvormpjes (mijn vormpjes zijn wat kleiner, dus ik haalde er 10 muffins uit)
  5. Plaats de havermoutmuffins voor 30 minuten in de oven
  6. Laat de muffins even afstomen, haal ze uit de vorm door deze voorzichtig om te keren en serveer de ontbijtmuffins lauwwarm

Voedingswaarde

Omdat ik natuurlijk op mijn eten let, wilde ik graag weten wat de voedingswaarde is van één muffin (mits je er dus 10 muffins uithaalt. Haal je er bijvoorbeeld maar 5 uit omdat je vormpjes groter zijn, dan moet je de volgende waardes verdubbelen).

  • 171 kcal
  • 6 g eiwit
  • 23 g koolhydraten
  • 4 g vezels
  • 10 g suikers
  • 7 g vet
    • 1 g verzadigd
    • 6 g onverzadigd

Eén muffin bestaat voor 51% uit koolhydraten, 14% proteïne en 35% vet. Per ontbijt neem ik er twee en dan zit ik goed vol. 🙂 De muffins zijn in een afgesloten bakje zo’n 3 a 4 dagen te bewaren.

 

Dit recept is afkomstig van www.voedzaamensnel.nl

0no comment
#Momlife,

Ritme, sprongetjes & afvallen

Sophie is vandaag 6 weken oud en ik begin nu, ondanks dat ze midden in een ‘sprongetje’ zit, eindelijk een ritme te krijgen.

Ritme

Sophie krijgt rond 23:00 de laatste voeding en wordt dan meestal pas tussen 8:00 en 9:00 wakker. Daarna slaapt ze 9 van de 10 keer weer verder tot een uur of 12, afhankelijk van hoe laat ze de eerste voeding kreeg en hoe moe ze is. Gisteren viel ze na de eerste voeding van 8:45 samen met mij in het grote bed in slaap om vervolgens pas om 13:30 weer wakker te worden. Yep, kind van d’r moeder. 😛 Moet er wel even bij vermelden dat ze in het weekend 2 ochtenden achter elkaar al om 6:00 wakker werd en daarna niet meer ging slapen, dus daar zal ze wel moe van zijn geweest. 😉 Vanochtend was het weer netjes 8:30.

Normaliter heb ik na de eerste voeding even een paar uurtjes me-time. Eerst uitgebreid douchen en daarna op m’n gemak ontbijten terwijl ik tv kijk. Daarna ga ik meestal even werken en een uurtje later is het alweer tijd om Sophie uit bed te halen en te voeden. Omdat ze ’s nachts zo goed slaapt, slaapt ze overdag bijna niet. Dan hangen we meestal samen op de bank of gaan we met de auto/kinderwagen op pad.

Sprongetjes

Sinds vrijdag heeft ze d’r 2de sprongetje, waardoor ze nu aan het einde van de middag en ’s avonds regelmatig huilt en continu aandacht eist. Gelukkig is Yannick dan meestal thuis waardoor ik toch eventjes mijn handen vrij heb. Haar eerste sprong was 3 weken geleden en die vond ik een stuk erger, maar was gelukkig wel een stuk korter. Deze sprong kan wel 2 weken duren… Ze schijnen ook steeds heftiger te worden, dus ik hou m’n hart vast.

Afvallen

Tijdens mijn zwangerschap kwam ik 16kg aan en aangezien iedereen zei ‘9 maanden op, 9 maanden af’, ging ik er vanuit dat ik die kilo’s niet zo snel kwijt zou raken. Tot mijn verbazing ben ik één van de lucky bitches die 2 weken na de bevalling weer de pre-zwangerschap jeans aan kon en na 6 weken alle kilo’s al kwijt is. De 10 extra centimeter die er op mijn heupen bij waren gekomen zijn ook al weg.

Het enige waaraan je kan zien dat ik zwanger ben geweest zijn de striemen op mijn buik. De striae bleef tot week 40 aardig binnen de perken, maar omdat Sophie besloot om 2 weken extra te blijven zitten groeide mijn buik nog nét iets teveel. Ik smeer nu elke dag driftig met Bio-Oil, maar of dat helpt…?

Anyway, de kilo’s zijn er dus af. Vanaf april ga ik weer fanatiek naar de sportschool om m’n buik weer wat strakker te krijgen. Dat doel had ik vorig jaar april ook al, maar toen kwam er iets tussen… 😉

0no comment
#Momlife,

Vaccineren: ja of nee?

Pauline Bijster schreef afgelopen week een blog over dat ze twijfelt om haar kindje te laten vaccineren en werd gisterenavond uitgenodigd bij RTL Late Night om haar verhaal te doen. Nou ja, verhaal te doen…

Het leek wel alsof ze haar expres tegenover een pro-vaccinatie kinderarts en Chazia Mourali hadden gezet. Ze werd compleet de grond ingeboord en klapte dicht. Logisch ook, want het is geen specialist maar gewoon een moeder die haar twijfels heeft en graag meer informatie wil. Maar in plaats van haar vragen serieus te beantwoorden kreeg ze bijdehante opmerkingen als ‘ik ken geen enkele kinderarts die zijn kinderen niet laat vaccineren, dus dat zegt genoeg’ en werd er zelfs lacherig gedaan omdat ze (wellicht door de zenuwen) niet goed uit haar woorden kwam. Daarnaast werden er verder helemaal geen serieuze en goed onderbouwde antwoorden gegeven, en dat is iets wat mij dan weer genoeg zegt…

Vaccinatieprogramma

In Nederland hebben we, net als in vele andere landen, een vaccinatieprogramma. Dit is niet verplicht, maar wordt wel bijna door je strot geduwd. Voorlichting krijg je niet (dat merk ik nu ik zwanger ben, heb er nog geen enkele keer informatie over gehad terwijl je kindje de eerste prik al tussen de 6 a 9 weken krijgt) en het is voor vele vanzelfsprekend om het maar ‘gewoon’ te doen.

Zoals hierboven al gezegd, de eerste prik krijgt je kindje al als hij/zij pas 6-9 weken oud is. Dit is meteen een mengelmoes voor DKTP, HiB en HepB. Daarnaast krijgt je kindje ook meteen een tweede prikje. Deze is voor Pneumokokken.

Wat zit er in?

Naar aanleiding van Pauline haar blog en vernedering bij RTL Late Night ben ik informatie gaan zoeken over het vaccinatieprogramma. Ik kwam erachter dat je kindje nog voordat hij/zij 15 maanden is al 9 (!) inentingen krijgt. Daarvan zijn er 4 voor DKTP, HiB en HepB, 3 voor Pneumokokken, 1 voor Bof, Mazelen en Rodehond en 1 voor Meningokokken C.

Omdat ik het aantal best absurd vind, ben ik op zoek gegaan naar de bijsluiters van deze vaccins. Naast de antigenen zitten er ook heel veel andere bestanddelen in waar ik best wel van schrok. Zo zit er onder meer Kwik, Aluminium en Formaldehyde in. De laatste term klinkt je vast bekend, want DuPont lekte hier laatst 2730 kilo van.

Twijfels

Na het lezen van de bijsluiters (die trouwens op de website van het RIVM toevallig niet te openen waren, ik heb ze van deze website geplukt) snap ik wel waarom Pauline twijfelt. Ik twijfel zelf ook. Je wilt het beste voor je kindje en tot voor kort dacht ik dat vaccineren een goed idee was, maar nu ben ik daar niet meer zo zeker van. Dat wordt nog veel onderzoek doen de komende tijd… 🙂

0no comment
Verleden,

Depressie

Het begon in 2013. Ik woonde ruim een jaar bij m’n vader, stiefmoeder en zusje. Na alles wat ik had meegemaakt kon ik ook daar mijn draai niet vinden. Naast het feit dat ik geen ‘normale’ gezinssituatie gewend was, voelde ik me daar gewoon niet thuis. In juli haalde ik mijn diploma en besloot ik dat het tijd werd om een eigen plekje te zoeken. Al snel kwam ik in aanmerking voor een leuk flatje in Dordrecht, kreeg in augustus de sleutel en in september zat ik er al in.

Een diep gat

Ik kwam tot rust. Eindelijk had ik een plekje voor mezelf. Een plek die ik niet hoefde te verdedigen, waar ik niet werd weggepest. Na ongeveer een maand of twee begon de ellende. Doordat ik tot rust kwam, kreeg ik eindelijk de mogelijkheid om na te denken. Alles wat ik in de voorgaande jaren diep had weggestopt kwam naar boven. Ik belandde in een gat, had nergens zin in en lag het liefst hele dagen in m’n bed. Mijn HBO studie heb ik vrij snel beëindigd en op het werk voelde ik me ook niet meer op m’n gemak. Een aantal collega’s hadden geen idee hoe ze zich moesten inleven in een ander. “Joh, je bent gewoon lui. Je moet gaan hardlopen, dan krijg je vanzelf meer energie”. Natuurlijk. ’s Ochtends een rondje hardlopen zal vast alles oplossen.

Ondertussen had ik steeds meer moeite om mijn bed uit te komen, om naar m’n werk te gaan, om überhaupt iets te doen. Omdat ik met mijn leidinggevende wel goed kon praten (hij heeft een soortgelijke jeugd gehad als ik) hebben we uiteindelijk samen besloten dat het het beste was om mijn (0-uren) contract in januari niet te verlengen zodat ik even een tijdje op adem kon komen. Ik kon dan de WW in en mocht terugkomen zodra ik daar weer aan toe was.

Therapie

In februari 2014 had ik mijn eerste sessie bij een psycholoog. Na een paar weken werd al snel duidelijk dat ik depressief was. Depressief? Ik? Toch vielen er veel puzzelstukjes op z’n plek. Ik bleek niet alleen depressief te zijn, maar had na 5 jaar de dood van mijn oma nog steeds niet verwerkt. Door veel over mijn jeugd te praten en zelfs fotoalbums mee te nemen naar de sessies heb ik veel dingen een plekje kunnen geven.

Toch heb ik de dood van oma nog steeds niet helemaal verwerkt en mijn zwangerschap maakt alles nog heftiger. Zij had dit echt geweldig gevonden. Ze was dol op haar kleinkinderen, dus laat staan hoe gek ze op haar achterkleinkind zou zijn geweest. Ik mis haar ontzettend en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Zij was echt als een moeder voor me, de moeder die ik nooit heb gehad.

Doordat ik haar zo mis zijn er momenten waarop ik alleen maar kan huilen. Meestal is dat ’s avonds, als we in bed liggen. Dan lig ik in het donker naar het plafond te staren en komen de tranen vanzelf. De pijn en het verdriet zitten zo diep dat het zeer doet. Tijdens therapie heb ik de pijn leren ‘vastpakken’ en ‘oplossen’, maar er zijn periodes geweest dat ik er lichamelijke klachten van kreeg. Voornamelijk een gigantische brok in m’n keel die maar niet weg leek te gaan en steken op de borst. Sinds therapie is dit dus gelukkig veel minder geworden.

De dood

Op een of andere manier kan ik niet omgaan met de dood. Ik sta ook doodsangsten uit bij de gedachte dat opa er ooit niet meer zal zijn. Ik probeer hem zo vaak mogelijk te bellen en bij hem langs te gaan, maar door drukte schiet het er nog wel eens bij in en het feit dat hij een nieuwe vriendin heeft en heel vaak de hort op is helpt ook niet echt. Gelukkig maakt hij de zwangerschap wel mee en hebben we samen midden in de woonkamer staan huilen toen ik hem de foto’s van de echo liet zien.

Opa wordt over precies een half jaar 80. Ik probeer er niet teveel over na te denken en ga er gewoon vanuit dat hij nog jaren bij ons blijft, maar toch blijft de angst om hem te verliezen in mijn hoofd spoken. En de dag dat ik dat telefoontje krijg? Op die dag kun je me echt bij elkaar vegen… That’s life.

01 comment