Blog Archives

Persoonlijk, Verleden,

Ik heb geen moeder

Je kent ze vast wel, die plaatjes op Facebook met de tekst “deel dit als je van je moeder houdt” of “mijn moeder is de beste”. Normaal gesproken scroll ik er gewoon voorbij, maar sinds ik zwanger ben raakt het me wel. Aan de ene kant voel ik me dan verdrietig, aan de andere kant boos. Ik merk dat het voor mij nu met de dag lastiger wordt om te dealen met mijn verleden.

Mishandeld

Mijn moeder is namelijk niet de beste. Het tegendeel zelfs. Vanaf m’n 10de moest ik voor mezelf en mijn twee jongere zusjes zorgen, want mijn stiefvader was maar 6 dagen per maand thuis en mijn moeder vond het in de kroeg gezelliger dan thuis. Als ze dan thuis kwam werd ik psychisch mishandeld. Ik werd gekleineerd, vernederd. Kreeg te horen dat ze wou dat ik nooit geboren was, dat ik een rotkind was en dat niemand van mij hield. Rond m’n 15de kwam daar naast verbale agressie ook fysiek geweld bij. Als ik dan iets deed wat in haar ogen niet goed was werd ik geschopt en/of geslagen. Mijn zusjes hebben daar totdat ik wegliep van huis (gelukkig) niet veel van meegekregen.

Littekens

Het is inmiddels al ruim 7 jaar geleden dat ik van huis wegliep. Sindsdien heb ik aardig wat uurtjes therapie gehad en heb ik ook mede dankzij mijn opa en oma heel veel kunnen verwerken. Toch merk ik nu dat de wonden nooit helemaal zullen helen en dat de littekens altijd zullen blijven. Zeker nu ik een kleine minime in m’n buik heb kan ik me gewoon niet voorstellen waarom je je eigen kinderen zo zou schaden. Het doet me pijn, waar hebben mijn zusjes en ik dat aan verdiend? En waarom zijn wij überhaupt op de wereld gezet?

Het enige wat ik kan doen is doorgaan met m’n leven en toch dat laatste stukje ook proberen te verwerken. Maar als iemand aan mij vraagt: “hoe is het met je moeder?” dan zeg ik: Moeder? Ik heb geen moeder.

01 comment