Blog Archives

#Momlife, Persoonlijk,

5 redenen waarom de dreumes boos is

Noah wordt eind juni pas 2 jaar, maar is de laatste tijd al flink aan het peuterpuberen. Hij kan om alles boos worden en gaan huilen. Zo werd hij laatst heel boos en verdrietig omdat zijn eierkoek bijna op was en zijn zus nog een halve had. En die mocht hij niet hebben. Zwaar leven. 😛

Omdat er bij de dreumes-tag veel lezers waren die het herkenden besloot ik een klein lijstje te maken van een aantal redenen waarom Noah boos is, dus hier komen ze:

#1 – Omdat we niet met de auto gaan

Noah is tegenwoordig dol op auto’s (TUTA!) en hij wil dan ook elke dag een ritje maken. Jammer genoeg voor hem zitten we midden in een pandemie en blijven we vooral thuis, en àls we dan toch ergens naartoe gaan dan is dat op loopafstand. Resultaat: een dreumes die huilend en drammend midden in de voortuin ligt.

#2 Omdat hij geen koekje mag

Dat hij er 3 seconden geleden al eentje naar binnen heeft gewerkt vergeet hij voor het gemak even.

#3 Omdat zijn zus het roze bord heeft

Want HALLO, dat roze bord is zijn favoriet! Of de gele beker. Of het blauwe bakje. Eigenlijk alles wat een ander heeft. Toevallig he?

#4 Omdat ik hem draag

Als we van en naar het kinderdagverblijf lopen duurt dat vaak zó lang – want hij ligt eerst 2 minuten in de voortuin – dat ik hem uiteindelijk maar optil. Maar dat mag dus niet. HIJ. WIL. ZELLUF. LOPEN.

#5 Omdat ik hem neerzet

Hoe durf ik hem neer te zetten?! Dan moet hij zelf lopen en HALLO, hij wil met de auto!


En zo nog 4564154857 redenen. Herkenbaar? Vast wel. 😉

010 comments
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Ritje ziekenhuis, naar de kleuterschool & Coronatest – Week 5&6

De weken vliegen voorbij, dus het is alweer tijd voor een weekoverzicht. De afgelopen twee weken stonden voor ons in het teken van een ritje naar het ziekenhuis, de kleuterschool, sneeuw – heel veel sneeuw – en een Covid19 test.

Noodonderwijs

Op maandag 1 februari was het voor Sophie zover: eindelijk naar school! Soort van, want scholen waren nog steeds gesloten. Gelukkig voor haar mocht ze wel naar de ‘noodschool’. Dus daar ging ze, vol trots – en spanning – met haar mooie nieuwe rugtas met daarin haar coole Paw Patrol brooddoos de grote schooldeuren door. Aan het einde van de dag sprak ik de juf en zij gaf meteen aan dat het leek alsof Sophie er altijd al zat. Helemaal op haar plek dus. 🙂

Ritje ziekenhuis

Noah vond dat zo’n eerste soort-van-schooldag niet spannend genoeg was en besloot even gezellig met zijn kin op het voetenplankje van de Stokke Tripp Trapp te vallen. Resultaat: een flinke scheurwond en een ritje naar het ziekenhuis voor een lijmsessie bij de huisartsenpost.

Toen ik met de auto het parkeerterrein opreed viel mijn oog op de klok op het dashboard en ik kreeg bijna een hartverzakking. Deze gaf 21:07 aan en tja, iets met een avondklok. Na 5 seconde besefte ik me dat – lui als ik ben, obviously – het klokje nog op zomertijd stond.

Toen ik eenmaal bij de HAP binnen was vroeg ik wel aan een arts hoe het met eventuele controle zou gaan, mocht ik niet voor 21:00 thuis zijn. Zij gaf aan dat er geen bewijsbriefje werd meegegeven en dat de politie/BOA i.v.m. privacy ook niet voor bevestiging naar het ziekenhuis mag bellen. Dit vond ik wel raar, maar wie ben ik…

We hoefden gelukkig niet lang te wachten en toen de arts ons riep liep Noah de behandelkamer in alsof hij er al regelmatig kwam. Is overigens ook zo, maar ik kan me niet voorstellen dat hij dat heeft onthouden. 😛 Het lijmen was zo gepiept, want Noah werkte – tegen mijn verwachting in – hartstikke goed mee. Hij mocht nog een mooi badeendje uitzoeken en toen konden we alweer richting huis. Iets voor 21:00 waren we thuis, dus netjes op tijd. 🙂

Sneeuw

In week 5 viel er ook een berg sneeuw. Door de meteorologen werd er zo’n 35 centimeter beloofd, maar het werden er uiteindelijk ‘maar’ 10. Voor veel kinderen was het dikke pret, maar die van mij houden niet zo van de kou dus na welgeteld 5 minuten in de sneeuw te hebben gestaan zijn we weer binnen op de bank gaan zitten.

Om de sneeuw wat leuker te maken ging ik op zoek naar een slee. Ik bleek niet de enige, waardoor de prijs voor een simpele houten slee opeens nergens meer op sloeg. Gelukkig had de buurvrouw van mijn oma nog een sleetje liggen waar ze niks meer mee deed, dus die mochten we kosteloos hebben. Super lief! 🙂

Groep 1

In week 6 ging het basisonderwijs eindelijk weer open, dus mocht Sophie ècht naar groep 1. Ze had er natuurlijk al een testweekje opzitten, dus ik vond het een stuk spannender dan zij. 😉 Ze was super enthousiast dat ze nu eindelijk weer bij haar vriendinnetje in de klas kwam. Ze had een fijne week en afgezien van 1 stroef ochtendje tussendoor ging ze elke ochtend vrolijk naar school.

Coronatest

Op dag 4 kregen we een mail van school dat één van de ouders van een klasgenootje positief getest was op Covid19. Dit had voor ons in eerste instantie geen gevolgen. Het kindje zou samen met het gezin in quarantaine gaan en zolang Sophie klachtenvrij bleef was er voor ons niks aan de hand.

Helaas kregen we zondag nog een mail met daarin de melding dat het kindje ook positief getest was. Dit had voor alle kinderen in de klas de consequentie dat er een negatieve testuitlag moest zijn indien zij weer naar school wilden komen.

Nadat alle stoom uit mijn oren was verdwenen ging ik even kort in overleg met Yannick, deed wat navraag bij een andere moeder en ging vervolgens rondbellen om te kijken of er ergens in de regio ook speekseltesten werden afgenomen. Want ieder z’n ding, maar een PCR test komt er bij mijn kinderen niet in. Punt.

Na drie telefoonnummers te hebben gebeld konden we eindelijk in een andere regio terecht voor een speekseltest. Ze hadden een uurtje later al plek, dus de kleuter en ik hebben onze jassen aangetrokken en zijn meteen in de auto gestapt om ruim 1,5 uur later inclusief Coronatest-diploma en een Happy Meal weer thuis te komen.

Gisteren kregen we het verlossende telefoontje dat de uitslag negatief was, dus Sophie kon vanochtend weer vrolijk naar school. Gelukkig maar, want na één weekje groep 1 wilde Sophie echt niet t/m 20 februari thuis gaan zitten. Al was het uitslapen wel fijn. 😉


Heb jij al eens een Coronatest moeten doen? En zou jij je kinderen er met een PCR test op laten testen? Ik lees het graag hieronder.

010 comments
#Momlife, Persoonlijk, Tags,

De Dreumes-tag: Alles over Noah

Een hele tijd geleden kwam ik deze tag tegen bij Malou, maar vulde ‘m nooit in. Nu is het voor Sophie inmiddels al te laat, maar voor Noah kan ik de tag nog wel invullen. 🙂

Wat is zijn leeftijd?

Noah is 19 maanden, dus ruim 1,5jr.

Wat is zijn favoriete eten?

Totdat hij 1,5jr was at hij praktisch alleen maar gekookte aardappelen met groente en vlees, maar sinds een maandje is hij opeens dol op pasta. Vooral van macaroni gaan er zo 3 borden in. Naast pasta lust hij natuurlijk ook graag de andere P’s: pannenkoeken, poffertjes en patat. Eh, friet. 😉

Het favoriete tussendoortje?

Knijpfruit, koekjes en chips.

Wat is zijn favoriete drinken?

Halfvolle melk. Ranja en appelsap vindt hij ook lekker, maar water drinkt hij ook gewoon.

Favoriete televisieprogramma?

Haha, bij het lezen van deze vraag schoot ik in de lach. Noah kijkt graag naar Jokie&Jet, Nijntje of gewoon gezellig mee naar whatever ik aan het kijken ben. Maar waar hij écht helemaal in trance naar kan kijken is een liveset van Headhunterz. Zullen de lichtjes wel zijn denk ik, haha!

Favoriete boek?

Alles van Nijntje.

Favoriete speelgoed?

De tablet. Als hij daar niet op mag dan speelt hij graag met zijn Wobbel” target=”_blank” rel=”noopener” data-wplink-url-error=”true”>Wobbel. Buiten glijdt hij graag van de glijbaan en speelt hij in de zandbak.

Favoriete kleur?

Roze. Er is dus regelmatig ruzie over wie er tijdens het avondeten het roze bord mag. :-p

Wat maakt hem verdrietig?

Momenteel maken veel dingen heb verdrietig. Van het moeten lopen i.p.v. met de auto (het kinderdagverblijf is 2 straten verderop) tot het feit dat zijn koekje bijna op is. Dreumes struggles.

Hoe noemt hij papa en mama?

Papa en Baba.

Wat is zijn favoriete knuffel?

Toen ik zwanger was kregen we een leuk konijn van het merk Happy Horse en die vond ik zo leuk dat ik er nog een bijkocht in de hoop dat ik hier hèt knuffeltje van kon maken. Bij Sophie heb ik een konijn van Little Dutch naar voren geschoven en dat werkte prima, maar helaas was Noah het met mijn keuze niet eens. Zijn favoriete knuffeltje is het gratis knuffeldoekje van Bonbébé die in het zwangerpakket van Plus supermarkt zit/zat. Lekker goedkoop haha!

Een favoriete activiteit?

Eten, klimmen, springen en glijden van de glijbaan.

Wanneer slaapt hij?

Overdag gaat hij meestal rond 13u naar bed en slaapt dan gemiddeld 2 á 3 uur. ‘s Avonds gaat hij meestal rond 20u naar bed en slaapt dan – als het aan hem ligt – tot een uur of 9 á 10 in de ochtend. Voorheen maakte ik hem op opvangdagen altijd rond 8u wakker, maar nu Sophie naar school gaat doe ik dat een half uurtje eerder.

Wat maakt hem druk?

Sophie! Zij kan hem helemaal hyper maken, haha! Gelukkig gaat Sophie nu naar school dus heb ik 2 ochtenden per week dat Noah heerlijk rustig in z’n eentje zit te spelen.

Wat maakt hem geweldig?

Alles! Zijn lachje, zijn streken en zijn lieve knuffeltjes. Mijn lieve ventje. <3


Heb jij een dreumes in huis (gehad)? 🙂

025 comments
#Momlife,

Sophie’s 1ste jaar – De mijlpalen

Afgelopen woensdag is Sophie 1 jaar geworden. Hoera! Het jaar is echt voorbij gevlogen. Laatst heb ik onder meer een blog over mijn bevallingsverhaal met jullie gedeeld en wil jullie nu graag meenemen in het eerste jaar van Sophie. Alle eerste jaar mijlpalen op een rij, lees je mee? 🙂

Maand 1

De allereerste mijlpaal was meteen het doorslapen. Waar de meeste ouders maanden – en sommige zelfs jaren – op moeten wachten, was het bij ons meteen de eerste nacht. We sliepen nog in het ziekenhuis en toen de verpleegkundige Sophie ‘s ochtends om 6u kwam temperaturen moest ze haar wakker maken. #luckyus

De eerste paar weken lachte ze al heel vaak, maar daaraan kon ik duidelijk zien dat het puur reflex was. Toen ze 3 en halve week oud was kreeg ik voor het eerst een echte glimlach. Die blik in haar oogjes toen vergeet ik nooit meer. ?

Maand 2

Toen ze 5 weken oud was begon ze al te kletsen. Als ik tegen haar praatte reageerde ze en maakte ze geluidjes terug. Ook had ze hele verhalen tegen de uiltjes die boven de box hingen. In haar 2de maand ontdekte ze ook haar handjes. Heel de dag hield ze ze in de lucht om ze eens goed te kunnen bekijken. Ze had ook snel door dat ze met die handjes ook wat kon, want de rammelaar greep ze stevig vast en schudde het al snel heen en weer.

Wat vooral voor ons een grote mijlpaal was: slapen in haar eigen bedje. Tot ze een week of 6 was sliep ze bij ons op de kamer. Haar eigen bedje was de eerste week nog heel groot en eng, dus toen hebben we – na nachten om en om op de bank te hebben geslapen terwijl Sophie lekker in de box lag te tukken – besloten om haar in de reiswieg te leggen en die naast ons bed te zetten. Toen ze dus een week of 6 was besloot ik weer een poging te wagen en tot onze verbazing ging ze meteen slapen en werd de volgende ochtend pas weer wakker.

Maand 3

Toen Sophie ongeveer 10 weken oud was begon ze opeens met tijgeren en pivoteren. We kochten een babygym met speelgoed en daar draaide ze de hele dag rondjes op. Ik vond haar iedere keer weer terug op een andere plek. Toen al ondernemend! ?

In dezelfde maand begon ze ook naar speeltjes te grijpen. Voor die tijd gaf ik de rammelaar aan, maar nu pakte ze alles gewoon zelf. Nog niet altijd met succes – uiteraard – maar uiteindelijk kreeg ze het altijd voor elkaar.

Maand 4

Toen ze 3 – bijna 4 – maanden was kreeg ze haar eerste hapje. Ze greep meteen naar de lepel om het zelf te doen, wat hilarische foto’s heeft opgeleverd. Deze maand bleef ze ook keurig rechtop zitten en ze kon ook al staan. Een baby van 3 maanden die kan staan? Ja, Sophie kon dat. Natuurlijk mocht ze dit niet te vaak en te lang, maar dat snoetje zei genoeg. #blijei

Maand 5

Juni stond in het teken van vele mijlpalen. Zo rolde ze om – van buik naar rug en van rug naar buik – kreeg in één keer 2 tandjes, kon haar eigen fles vasthouden en begon met kruipen.

Maand 6

In juli ging ik samen met 2 zusjes en Sophie een meiden-midweek weg. Sophie ging voor het eerst zwemmen en we gingen ook uit eten. Thuis zette ik haar altijd in de Bumbo, maar in het restaurant kreeg ze een eigen stoel en ze kon er gewoon in zitten! Ik was super verbaasd, maar ook heel trots.

Maand 7

Toen ze 6 en halve maand oud was ontdekte ze dat ze zich aan dingen kon optrekken. Eerst zitten en daarna ook op haar knieën. Toen hebben we maar snel het ledikantje en de box omlaag gezet.

Maand 8

Deze maand denderde madam als een intercity door verschillende mijlpalen heen. Zo kon ze toen ze 7 maanden was midden in de kamer zelf gaan zitten zonder zich ergens aan vast te houden, trok ze zich zelf omhoog om te gaan staan en liep rondjes langs de hocker en de bank. #hoedan #snellejelle. Deze maand at ze ook vrijwel volledig met de pot mee. Heerlijk! Dag, babyprut! 🙂 En met de pot mee-eten bedoel ik eigenlijk de halve pan leegvreten. Klein vreetzakje.

Maand 9

We waren al een keertje snel een blokje om gefietst, maar toen Sophie 8 maanden oud was gingen we voor het eerst écht een flink stuk fietsen. We gingen met de waterbus naar (overgroot)opa en Sophie keek onderweg haar ogen uit. Ook liep ze deze maand in haar eentje achter de loopstoel de kamer door. En trots dat ze was! 🙂

Maand 10

In november bleef Sophie voor het eerst los staan en zei ook haar eerste woordje: “Mama!”. Ook klapte Sophie opeens spontaan in haar handjes en daar is ze niet meer mee gestopt, haha! Sindsdien klapt ze heel de dag door in haar handjes. Vooral als ze vrolijk naar muziek zit te luisteren of wanneer ze zelf iets doet wat ze erg grappig vindt.

Maand 11

December stond in het teken van feestdagen. Eerst Sinterklaas, toen Kerstmis en vervolgens Oud&Nieuw. Sinterklaas en Kerst kon Sophie gestolen worden, maar met Oud&Nieuw heeft ze de avond van haar leventje gehad. Ook kreeg ze deze maand voor het eerst een staartje in. Haar haartjes waren ‘opeens’ lang genoeg! #zoschattig

Maand 12

In januari ging ze steeds vaker zelf losstaan en het lukte haar ook om steeds langer te blijven staan. 18 januari – precies één jaar na de uitgerekende datum – besloot ze opeens van mij naar de stoel te lopen en had dus spontaan haar eerste losse stapjes gezet. Binnen een week liep ze de hele benedenverdieping rond en als we nu tikkertje spelen ‘rent’ ze op haar manier. Zo leuk om te zien!

De allergrootste mijlpaal was toch wel haar 1ste verjaardag. Man, wat heb ik gehuild. Opeens is mijn kleine baby geen baby meer, maar een dreumes. Al denk ik dat – nu ik bovenstaande mijlpalen allemaal achter elkaar lees – ze al een tijdje geen baby meer was… *snik*.


Hoe heb jij alle mijlpalen van je kindje ervaren? Ik lees het graag in de comments. 🙂

129 comments