Blog Archives

#Momlife, Uitgelicht, Zwanger,

Mijn bevallingsverhaal – De geboorte van Noah

Ondanks dat ik mij had voorgenomen gewoon door te blijven bloggen, besloot ik na mijn bevalling een tijdje rust te nemen. Noah is inmiddels 3 maanden oud en nu vind ik het toch wel tijd voor een update, dus vandaag vertel ik jullie mijn bevallingsverhaal. šŸ™‚

Minder leven

In de laatste paar weken van mijn zwangerschap heb ik meerdere keren CTG’s en echo’s gehad omdat ik minder leven voelde. De laatste keer was 26 juni, woensdagochtend 11:00. Na de CTG en echo leek alles in orde, maar omdat het al de 5de keer in 2 weken was dat ik daar kwam was het protocol dat ik zou worden ingeleid. Omdat ik al 2cm ontsluiting had wilde de gynaecoloog meteen een ballon inbrengen, maar mijn gevoel zei dat ik nog even moest wachten.

Na overleg met Yannick besloot ik voor 30 juni – mijn uitgerekende datum – een afspraak te maken om in te leiden. Voor mijn gevoel zou de baby dan ‘af’ zijn en dan had ik de zwangerschap in ieder geval helemaal uitgezeten. Ook kreeg de baby dan nog een paar dagen de kans om uit zichzelf te komen. Een goede zet, blijkt achteraf. Want Noah besloot precies 12u na het gesprek dat het tijd was om geboren te worden.

Zijn dit echte of oefenweeƫn?

’s Avonds nadat we Sophie op bed hadden gelegd keken we nog een paar afleveringen van de serie Chernobyl. Nou ja, ik keek en Yannick lag half te slapen. šŸ˜‰ Dat is 9 van de 10 keer onze rolverdeling als we samen iets kijken, haha! Tijdens het kijken kreeg ik af en toe een pijnlijke ‘voorwee’. De weken daarvoor had ik regelmatig in de avond last gehad van dit soort weeĆ«n, dus ik zocht er niks achter.

Het was spannend en ik keek 3 afleveringen achter elkaar. Rond 01:00 maakte ik Yannick wakker en we gingen naar boven. Voor mijn gevoel sliep ik net toen ik wakker werd van weer een heftige wee. Ik weet nog dat ik mijn ogen open deed en dacht: “shit, dit deed best zeer” en “kut, ik MOET deze gaan timen”.

Ik deed het nachtlampje aan, pakte mijn telefoon en keek hoe laat het was. 01:55. Terwijl ik mijn weeĆ«ntimer-app opende kreeg ik weer een pijnlijke wee. Ondanks dat het pijn deed twijfelde ik: “Is dit het of zijn dit weer oefenweeĆ«n?”

Naar het ziekenhuis

Ik maakte Yannick voor de zekerheid wakker en sprak mijn twijfel uit. Terwijl ik een wee wegpufte en ondertussen aan het timen was, zei Yannick dat hij dacht dat het begonnen was. Ik geloofde hem ondanks het puffen alsnog niet helemaal en keek het nog een paar weeƫn aan. Toen ik er in korte tijd 3 kreeg viel het kwartje. Om 02:21 belde ik de verloskundigepraktijk en Sabine nam op. Ondertussen pufte ik ondertussen de ene na de andere wee weg. De verloskundige hoorde blijkbaar aan mijn gepuf dat het vlot ging dus ze sprong meteen in de auto en was binnen no-time bij ons.

Ondertussen belde ik mijn stiefmoeder dat ik vermoedde dat de bevalling begonnen was en of ze Sophie kon komen halen.Ā Toen ik de telefoon neerlegde kwam de verloskundige binnen en checkte hoeveel cm ontsluiting ik had. “Je zit nu op 3cm”.

Ik trok snel wat kleding aan en stopte nog even snel wat dingen in mijnĀ ziekenhuistas, want de laatste spulletjes had ik er nog niet in gedaan. Ik weet nog dat ik toen ik klaar was zei “of het gaat heel vlot of dit is net als Sophie destijds een sterrenkijker, want ik voel dat de persdrang niet lang op zich gaat laten wachten”. Omdat ik verplicht in het ziekenhuis moest bevallen vanwege het vele bloedverlies tijdens mijn eerste bevalling, besloot de verloskundige alvast naar het ziekenhuis te gaan terwijl Yannick thuis op mijn stiefmoeder zou wachten.

Lees ook: Terugblik op mijn eerste bevalling

Weeƫnstorm

Rond 03:15 waren we bij het ziekenhuis. Na het uitstappen kreeg ik weer een wee en de verloskundige liep iets te snel naar binnen, waardoor de luchtsluis voor mijn neus dicht ging en ik buiten – terwijl ik de wee probeerde weg te puffen – moest wachten tot de 2de deur weer dichtging zodat de 1ste deur weer open kon. Ik kan je vertellen dat dat voor mijn gevoel een eeuw duurde. šŸ˜›

Vanwege de fluxus van de vorige keer moest ik dit keer voor de zekerheid een waaknaald. Stel het zou weer fout gaan dan kon er in ieder geval meteen een infuus worden aangelegd. De verloskundige ging op zoek naar een assistent en ik maakte ondertussen wat foto’s van de verloskamer en o.a. de eerste kleertjes en het lege wiegje. Achteraf blijk ik gewoon een weeĆ«nstorm gehad te hebben dus hoe ik het heb gedaan weet ik niet, maar volgens de informatie op mijn telefoon heb ik tussen 03:23 en 03:28 op m’n gemak foto’s staan maken.

Rond 03:45 zat de waaknaald er eindelijk in – je hand en arm stilhouden als je een weeĆ«nstorm hebt is bijna niet te doen – en kort daarna checkte de verloskundige wat de status was. “Nou, ik weet niet of je nog onder de douche kan. Je zit al op 8cm”. Ik had in mijn geboorteplan aangegeven de weeĆ«n graag onder de douche op te willen vangen, dus dat was voor mij een domper. Ik weet niet met wat voor blik ik haar heb aangekeken, maar daarna zei ze: “okĆ©, ik ga je vliezen doorprikken en dan kan je daarna onder de douche”.

Noah Daniƫl

Ik heb welgeteld 2 weeĆ«n onder de douche opgevangen en toen kreeg ik persdrang. “Sabine, hij komt!” riep ik licht in paniek. De assistente droogde me snel af en ik liep naar het bed. Terwijl ik leunend op de rand naast het bed stond zei de verloskundige dat ik indien nodig zachtjes mee mocht drukken. Niet voluit persen, want ik zat waarschijnlijk nog niet op de volle 10cm, maar licht meedrukken en verder de zwaartekracht zijn werk laten doen.

Ik voelde het hoofdje nog verder zakken en klom op bed. Ik mocht eindelijk echt persen en na 2 weeĆ«n was hij er. Noah DaniĆ«l, geboren op 27 juni om 04:21 na een bevalling van nog geen 2,5 uur. 3744 gram en 51 cm, schoon aan de haak. šŸ˜€

Weer thuis

De bevalling verliep goed en er waren geen complicaties. Noah deed het ook hartstikke goed – Apgar score 9-10-10 – en we kregen om iets voor 7:00 groen licht om naar huis te gaan. Omdat ik nog heel even wilde bijkomen mochten we nog een uurtje langer blijven en om iets voor 8:00 liepen we het ziekenhuis uit. Rond 08:30 zat ik weer thuis op de bank, mijn bevallingsverhaal aan mijn vader te vertellen.

Een wereld van verschil met de vorige keer. Toen moest ik 2 dagen in het ziekenhuis blijven en kon ik in de kraamweek helemaal niks. Nu tilde ik zelf de maxicosi uit de auto, stond notabene mijn eigen brood te smeren toen de kraamverzorgster arriveerde en ging de volgende dag al een stukje wandelen en gezellig naar een BBQ van Yannick’s tafeltennis vereniging. Doe mij er nog maar 1. šŸ˜‰

0no comment
Tips, Trending, Zwanger,

De ziekenhuistas – Wat moet je meenemen?

Ziekenhuistas

Of je nu in het ziekenhuis wil bevallen of thuis, een ziekenhuistas a.k.a. vluchtkoffer moet je als zwangere sowieso hebben klaarstaan. De kraamzorg adviseerde mij dit rond week 34 te doen zodat, mocht het nodig zijn, deze zonder zorgen gepakt kan worden.

De vorige keer heb ik de tas 2 keer ingepakt. De eerste keer ervan uitgaande dat ik thuis zou bevallen en vervolgens opnieuw toen bleek dat ik naar het ziekenhuis moest voor de inleiding. Nu ik de 25 weken heb aangetikt is het weer tijd om na te denken over wat er allemaal in moet, want binnenkort moet deze weer klaarstaan. šŸ™‚

Kleding

Qua kleding verschilt het per seizoen. Toen ik van Sophie beviel was het buiten maar een graad of 5, dus ik had een comfortabele joggingbroek meegenomen om aan te trekken. Dit keer wordt het een zomerbaby, dus de kans is groot dat een joggingbroek veel te warm is. Deze neem ik wel mee voor als ik een paar dagen in het ziekenhuis moet blijven, maar voor de trip naar huis zal ik waarschijnlijk een jurk of iets dergelijks meenemen.

Qua kleding gaat bij mij het volgende in de ziekenhuistas:

  • Comfortabel (slaap)shirt
  • T-shirts
  • Joggingbroek
  • Onderbroeken (van die grote waar dat mega verband in past)
  • Sokken
  • Meegroeibh
  • Voedingsbh
  • Slippers
  • Badjas
  • Kleding voor als we naar huis gaan
  • Eventueel kleding om in te bevallen

De vorige keer beviel ik zonder kleding aan. Ik hobbelde regelmatig van het bed naar de douche, dus dan is kleding alleen maar onhandig. Ik vermoed dat ik het dit keer hetzelfde ga doen, maar voor de zekerheid neem ik het toch maar mee.

Naast kleding neem ik ook toiletspullen mee. Denk hierbij aan douchegel, shampoo, deodorant en een haarborstel. Tandenborstel + tandpasta is ook handig.

Voor de baby

Uiteraard moet er voor de baby ook het een en ander mee. Ik stop het volgende in mijn ziekenhuistas:

  • Mutsje (x2)
  • Romper maat 50 (x2)
  • Romper maat 56 (x2)
  • Kleding maat 50 (x2)
  • Kleding maat 56(x2)
  • Sokjes (x2)
  • Jasje of vestje

Daarnaast nemen we natuurlijk ook het autostoeltje en een dekentje mee. šŸ™‚

Overig

Wat verder nog handig is om niet te vergeten:

  • Portemonnee met pinpas en kleingeld
  • Zorgpas
  • Het geboorteplan
  • Papieren van de verloskundige
  • Identiteitsbewijzen van jou en je partner
  • Telefoon + oplader
  • Snacks
  • Eventuele medicijnen als je die gebruikt
  • Kleding en toiletspullen voor je partner

Ook is het handig om een flesje water mee te nemen, bij voorkeur zo eentje met een sportdop. Dan hoef je namelijk niet elke keer helemaal rechtop te zitten als je wat wil drinken.

Veel vrouwen nemen ook lippenbalsem mee vanwege droge lippen. Ik heb deze zelf niet nodig gehad, maar je kan het beter bij je hebben en niet gebruiken dan dat je het wil hebben en beseft dat je het thuis heb laten liggen.


Wat zat er bij jou in de vluchtkoffer? Of wat zou jij achteraf nog hebben meegenomen? Ik lees het graag hieronder in de reacties.

01 comment
#Momlife, Persoonlijk, Zwanger,

Terugblik – Mijn bevallingsverhaal

Het is inmiddels alweer bijna een jaar geleden dat ik mama werd. Destijds heb ik wel een blog geschreven over de eerste week, met daarin in het kort hoe de bevalling ging. Toch wil ik graag nog mijn volledige bevallingsverhaal met jullie delen. Mocht je zelf binnenkort moeten bevallen: lezen op eigen risico. šŸ˜‰

Mijn bevallingsverhaal

Ik was 41 weken en 6 dagen zwanger toen ik zou worden ingeleid. 2 dagen daarvoor waren we in het ziekenhuis voor een controle en toen werd er aan mij gevraagd of ik al een datum wilde prikken. Ik liep al vanaf 41 weken met 3 cm ontsluiting maar er gebeurde verder niks en omdat ik er helemaal klaar mee was en stiekem toch een januaribaby wilde – 9 maanden naar toegeleefd, duh – werd er een datum geprikt: 31 januari.

Om 7:30 moesten we ons melden en mijn opa zou ons rond 7:00 ophalen en bij het ziekenhuis afzetten. Om 7:15 – veel te vroeg – liepen we de afdeling op en moesten bij de balie wachten. Na ongeveer een kwartier te hebben gewacht kregen we een kamer toegewezen: nr 16. Het was voor een ziekenhuiskamer redelijk huiselijk ingericht met een bank, tv en een privĆ© badkamer. Kort nadat we op de bank waren gaan zitten kwam er iemand langs met koffie en thee.

Inleiden & vliezen breken

Yannick was inmiddels op van de zenuwen en ook ik werd steeds zenuwachtiger. Om de tijd te doden zette ik de tv aan. Na bijna 45 minuten te hebben gewacht kwam er eindelijk een verloskundige – tenminste, ik denk dat het een verloskundige was – een hele waslijst aan dingen doornemen. Toevallig was er de week ervoor in het nieuws geweest dat er veel teveel met een tang of pomp werd ingegrepen terwijl dit medisch helemaal niet nodig was, maar puur voor de tijdsdruk. Ik had een geboorteplan klaarliggen en deze overhandigde ik aan de verloskundige. Hij moest lachen om mijn ‘eisen’ en zei: “we grijpen alleen in als het echt niet meer gaat” en “over pijnbestrijding kun je pas iets zeggen als je daadwerkelijk weeĆ«n hebt”. Ook kreeg ik een heel verhaal over incontinentie als het hoofdje te lang staat, maar ik hield voet bij stuk. In eerste instantie wilde hij mijn plan niet eens aan de gynaecoloog laten zien, maar toen ik duidelijk liet merken dat deze 3 A4tjes echt naar de gynaecoloog moesten ging hij dat toch maar even doen.

Ondertussen kreeg ik een CTG om te kijken hoe het met Sophie ging. Alles was goed en we gingen beginnen. De gynaecoloog kwam binnen, Kaat heette ze. Kaat hield nog even een praatje en rond 9:45 brak ze mijn vliezen. Na zo’n 45 minuten – op de valreep, want langer wilden ze het niet aankijken – kreeg ik de eerste wee, wat de spanning voor mij wat deed afnemen want dit betekende dat ik in eerste instantie geen infuus met weeĆ«nopwekkers hoefde. #halleluja šŸ™‚

Persdrang

Voor mij voelden de (rug)weeĆ«n hetzelfde als de voorweeĆ«n/krampen die ik thuis ook regelmatig had gehad en waren in eerste instantie prima te doen. Geen pretje, maar niet zo erg als wat je op tv vaak ziet. Na een uurtje werden de weeĆ«n steeds pijnlijker en kwamen steeds korter op elkaar. Ik besloot om onder de douche te gaan, maar kon geen fijne houding vinden. De verloskundige had me zo’n fitnessbal gegeven, dus Yannick rolde die de badkamer in en ik besloot er op te leunen. Uiteindelijk trok ik het niet meer en riep dat er iemand moest komen kijken omdat ik persdrang had.

Na voor mijn gevoel een eeuwigheid kwam Kaat rond 12:00 eindelijk kijken. Ik zat midden in een wee, dus ze moest eventjes wachten. Toen de wee weg was klom ik op bed en werd er gekeken wat de stand van zaken was: 5cm ontsluiting. De reden dat ik al persdrang had was volgens haar heel simpel. Sophie lag met haar gezicht naar boven i.p.v. naar beneden en was een sterrenkijker. Ondanks de persdrang mocht ik hier absoluut niet aan toegeven zei ze. #fijn

Ruggenprik

Een uurtje later, 13:00, zat ik inmiddels aan mijn taks. Ik trok het niet meer. De persdrang tegenhouden was too much en slurpte de energie uit mij. Voor mijn gevoel moest ik ondertussen echt wel op 10cm zitten, maar toen Kaat weer kwam kijken bleek ik ‘pas’ op 7cm te zitten. Shit.

Ondertussen was ik al 600x van het bed naar de douche gerold en weer terug, maar wist niet meer hoe ik de weeĆ«n moest opvangen. In mijn hoofd duurde het allemaal veel te lang en ik raakte in paniek. Door de paniek was ik uiteraard verre van ontspannen, waardoor ik de pijn helemaal niet meer trok. “IK MOET NU EEN RUGGENPRIK” galmde door de kamer. Het interesseerde me niet meer dat ik die ruggenprik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik trok het niet meer en wilde die pijnbestrijding Ć  la minute hebben. Na – weer voor m’n gevoel – een eeuw te hebben gesmeekt kwam Kaat weer langs om het pijnstilling-praatje te houden. Consequenties, nadelen, bla bla – het ging allemaal langs me heen. Geef me die prik!

“Daan”, zei ze, “jij wil helemaal geen prik”. Jawel, zei ik. “Nee hoor, die wil jij niet. Je bent nu in paniek en bent de controle kwijt. We gaan nu even rustig ademhalen en dan komt het allemaal goed.” Ik zat precies tussen 2 weeĆ«n in en keek haar aan. OkĆ©, maar als het niet werkt wil ik die prik. “Dat is goed”.

Eindelijk persen

Ik deed precies wat ze zei en wonder boven wonder ontspande ik me en kon ik de weeĆ«n weer goed aan. Ik zat inmiddels op handen en knieĆ«n, want de houding die ze mij adviseerde – linkerzij – trok ik echt niet. Op handen en knieĆ«n ging het prima en samen met de verloskundige pufte en zuchtte ik de persdrang weg. Ook Yannick deed mee en hij deed het zo goed dat de verloskundige zei “goed zo, je kan het”, waarop hij zei “dat was ik”. šŸ˜›

Het was inmiddels 15:00 geweest en ik was het zat. Kaat kwam weer kijken en eindelijk was het zover: ik zat op 10cm. Ik mocht eindelijk gaan persen! ’s Ochtends had ik aangegeven dat ik niet op mijn rug wilde bevallen maar o.a. de baarkruk wilde proberen, dus deze werd tevoorschijn getoverd. Het was totaal niet wat ik er van had verwacht; een klein houten krukje, formaat kabouter en in de vorm van een halve maan. Het zat werkelijk waar voor geen meter en als kers op de taart werd er ook nog een spiegel onder gelegd zodat ik kon meekijken. Thanks, but no thanks. Na 2x persen was ik er klaar mee en ging weer op handen en knieĆ«n op bed zitten.

Afgescheurde navelstreng en liters bloed

In deze houding ging het persen perfect en na een tijdje kwam het hoofdje tevoorschijn. Yannick stond naast me en werd geroepen om te kijken – goodbye sexlife – en om 16:07 werd Sophie Elizabeth geboren.Ā Puntgaaf en geen vernix te bekennen. Is zo’n olifantendracht toch nog ergens goed voor, haha! Ik kreeg haar tussen mijn benen door aangereikt en ik riep: “wat ben je mooi!”. Ook riep ik dat ik haar ging laten vallen, omdat ze glibberig was. Kaat hielp me om haar goed vast te pakken terwijl ik achter me hoorde “Kaat, hier komen”.

Voor ik het wist moest ik op mijn rug gaan liggen en stond de kamer opeens vol met medisch personeel. De navelstreng bleek volledig te zijn afgescheurd en ik bloedde als een rund. Iemand probeerde een infuus te prikken voor de weeƫnopwekkers en 4 mensen waren druk in de weer om de placenta eruit te krijgen en het bloeden te stoppen, maar dat lukte in eerste instantie niet. Er werd hard op mijn buik geduwd en nadat er eerst een hele golf met bloed uitkwam, kwam toen eindelijk de placenta. Het voelde alsof ik was bevallen van een slak.

Apgar score

Sophie lang ondertussen op mijn borst en deed het prima. Zij had een Apgar score van 9-10 en in ieder geval geen complicaties, dus dat maakte het voor mij een stuk minder erg. Na een tijdje werd Sophie meegenomen om te worden gewogen en werd daarna aangekleed. Ze was 53 cm lang en 3890 gram zwaar. Yannick stond een beetje hulpeloos aan de zijlijn en was door alle commotie een beetje de weg kwijt, waardoor hij niet meer wist waar de kleertjes waren. Tussen alle bedrijven door wees ik naar de weekendtas in de hoek.

Het bloeden was ondertussen gestopt en Sophie lag tevreden in Yannicks armen. Mijn minischeurtje werd gehecht en toen dat klaar was werd ik op een ander bed gelegd. Ik werd gewassen en kreeg schone kleding aangereikt, en ondertussen kwam er iemand langs met de vraag wat we wilden eten. Ik belde vervolgens mijn opa om hem te vertellen dat zijn achterkleinkind geboren was. Hij was zo emotioneel dat hij niet eens doorhad dat Sophie vernoemd was naar mijn oma, dat begreep hij later pas.

Hotel ziekenhuis

Sophie werd weer op mijn borst gelegd en ik werd naar de kraamsuite gereden: kamer 8. Ik was bijna 2 liter bloed verloren, dus moest minimaal 1 nachtje blijven. Etenstijd was net geweest en het eten wat ons stond op te wachten was inmiddels koud. Yannick warmde het op in de magnetron, maar het was echt niet te eten. Mijn opa kwam langs om Sophie te bewonderen en nadat hij weg was ging Yannick beneden nog even 2 flesjes cola en wat te eten scoren, en zijn ouders bellen. Hij kwam een half uurtje later terug met een appelflap – love him -, die ik meteen verorberde.

Yannick mocht gelukkig blijven slapen en Sophie sliep de eerste nacht meteen van 00:00 tot 6:00, en ook alleen maar omdat de verpleging haar wakker maakte om te temperaturen. Na 2 nachten ziekenhuis mochten we eindelijk naar huis. Ik kijk terug op een goede en snelle bevalling van ruim 5 uurtjes met slechte nasleep en ben heel erg blij dat Sophie zo lang in mijn buik is blijven zitten. Ik wilde namelijk oorspronkelijk thuis bevallen en als ze eerder was gekomen dan had ik dat ook gedaan. Wie weet hoe het dan gelopen was…


Dit was mijn bevallingsverhaal. Hoe ging jouw bevalling? Snel of langzaam? In het ziekenhuis of thuis? Ik lees het graag in de comments. šŸ™‚

025 comments
Instagram has returned invalid data.