Blog Archives

Persoonlijk, Uitgelicht, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – Week 31 t/m 36

Zwangerschapsupdate week 31 t/m 36

Eergisteren tikte ik de 37 weken aan. Mijlpaal! In theorie zou baby Harvey zich nu ieder moment kunnen aankondigen. 🙂 Zelf heb ik m’n geld ingezet op 11 juli – nog precies 1 maand dus 😛 -, terwijl Yannick denkt dat het deze week al gaat gebeuren. Anyway, dus 37 weken zwanger. Tijd voor een nieuwe zwangerschapsupdate: Week 31 t/m 36.

Liggingsecho & controles

Zoals eerder al verteld in een weekoverzicht kreeg ik in week 35 een liggingsecho om te kijken of ons eigenwijsje al was gedraaid. Dit bleek gelukkig het geval – eindelijk! – maar de baby lag nog niet ingedaald. Dit betekende dat er nog volop gedraaid kon worden, maar ik had goede hoop dat de baby zo zou blijven liggen.

Naast de liggingsecho kreeg ik uiteraard ook om de week een controle. Bloeddruk werd dan gemeten, hartje van de baby werd beluisterd en ik mocht op de weegschaal gaan staan. Gelukkig was alles bij elke controle weer prima, dus stond ik elke keer weer snel buiten.

Weeën

Vorige week kreeg ik rond 1:45u opeens erge krampen in mijn rug. Ik was net klaar met werken en wilde naar bed gaan, maar mijn lichaam dacht daar anders over. De baby was erg actief en mijn buik keihard, dus ik dacht in eerste instantie dat het harde buiken of voorweeën waren. Jammer genoeg voor mij trok het niet weg en kwam de pijn regelmatig terug, dus nadat ik bijna 45 minuten zuchtend in bed lag, vroeg ik aan Yannick of hij het bad wilde vullen zodat ik kon kijken of het door te ontspannen in warm water weg zou gaan.

Terwijl ik in bad lag werd de pijn steeds erger, dus ik vreesde dat de bevalling begonnen was. Het is immers zo dat voorweeën afzwakken als je gaat douchen/badderen/ontspannen en echte weeën juist doorzetten. Iets voor 4 uur in de ochtend belde Yannick de verloskundige met de mededeling dat ik dacht dat de bevalling was begonnen. Aan de hand van wat Yannick haar vertelde – al ruim 2 uur lang erg pijnlijke krampen die een minuut aanhouden en elke 3 a 5 minuten terugkomen, en in bad gaan helpt niet – besloot ze om meteen in de auto te springen en onze kant op te komen. Ik was immers pas 36 weken zwanger, dus een thuisbevalling was sowieso geen optie.

Ziekenhuis

Toen de verloskundige er was werd er snel even gekeken wat de status was. Wat bleek: baarmoedermond stond nog helemaal naar achteren en er was 0 cm ontsluiting. Potdicht dus. We waren allebei opgelucht, want dit betekende dat baby Harvey nog niet van plan was om zich te gaan laten zien.

Omdat de ‘weeën’ wel pijn deden belde de verloskundige het ziekenhuis of ik langs kon komen voor een CTG en een urineonderzoek. Eenmaal daar bleek dat het harde buiken en indalingsweeën waren. De baby was eindelijk ingedaald en had dit heel snel gedaan, vandaar de pijn.

Rond 7u ’s ochtends waren we weer thuis en kroop ik met 2 paracetamol mijn bed in. Gelukkig was het dinsdag, dus Sophie was heel de dag bij de opvang. Kon ik mooi even uitrusten.

Babyshower & zwangerschapsshoot

Op de dag dat ik de 34 weken aantikte hadden Yannick en ik onze gezamenlijke babyshower. Deze werd georganiseerd door een lieve vriendin en was hartstikke gezellig. Meer over onze babyshower lees je in dit weekoverzicht.

Een paar dagen later had ik samen met Sophie mijn zwangerschapsshoot. Helaas heb ik de foto’s nog niet binnen, dus ik kan nog niks laten zien. Zodra ik deze heb ontvangen zal ik er een aantal met jullie delen. 🙂

Nesteldrang

Bij Sophie had ik niet echt last van nesteldrang. Op een gegeven moment kreeg ik wel de ontzettende drang om babykleertjes te shoppen en met het kamertje aan de slag te gaan, maar verder heb ik in en om het huis weinig aangepakt. Nu ik zwanger ben van baby Harvey haal ik alles dubbel en dwars in. Zo heb ik natuurlijk #projectpeuterkamer vrijwel in mijn eentje opgepakt, heb ik mijn kledingkast uitgemest – 3 vuilniszakken vol – en moesten de klossen in week 33 al onder ons bed. Verder heb ik de lades in de badkamer opgeruimd, de koelkast helemaal uitgesopt, keukenkastjes opgeruimd en alle zooi in mijn nachtkastje uitgezocht.

Ook kreeg ik het vorige week ineens op mijn heupen en kocht een tweedehands Stokke Tripp Trapp op Marktplaats. 8 maanden lang hield ik mezelf voor dat de baby tijdens het eten prima in de box kan liggen, maar vorige week bedacht ik me dat ik een Tripp Trapp met Newbornset MOET hebben zodat de baby vanaf dag 1 met ons aan tafel kan zitten. Deze week dus even schuren, in de grondverf zetten en aflakken, en kijken of ik nog ergens een goedkope(re) Newbornset kan scoren. Lang leve nesteldrang, haha!

Yannick kan er dit keer trouwens ook wat van; hij heeft een paar weken geleden alle ramen staan zemen, zowel de voor- als achtertuin helemaal netjes gemaakt, het huis van top tot teen gepoetst en hij begon laatst over een nieuwe vloer. Dat laatste vind ik een goed idee, maar laten we dat maar doen als de baby geboren is. 😉

#projectbabykamer

Met de babykamer ben ik inmiddels in de afrondende fase beland. De meubeltjes staan, plankjes hangen en de accessoires zijn neergezet. Vrijwel alle babywasjes zijn gedaan, het ledikantje is gedeeltelijk opgemaakt – word anders toch alleen maar stoffig -, de kledingkast is gevuld en de commode puilt uit. Ik verwacht alleen nog een pakketje van Prenatal met o.a. wat kleertjes, dus morgen kan ik nog wat babykleertjes wassen en dan is alles afgevinkt. Wij zijn er klaar voor, nu baby Harvey nog. 😊❤ Nieuwsgierig hoe het kamertje er uitziet? Binnenkort maak ik een roomtour, dus houd mijn blog in de gaten!

0no comment
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Groot meisjesbed, tandarts & Babyshower – Week 19&20

Hatseflats, weer 2 weken voorbij. Deze weken stonden in het teken van Sophie’s grote meisjes bed, Moederdag, en onze babyshower. Ook moesten we naar de tandarts, gingen Sophie en ik weer op controle bij de verloskundige en loopt #projectbabykamer op rolletjes.

Groot meisjesbed

Project peuterkamer is vrijwel afgerond. Sophie heeft nu – zoals ze dat zelf zegt – een groot meisjes bed en een nieuwe ladekast voor al haar kleding. “Sophie groot meisje, mama!” roept ze heel de dag. Schatje. 🙂 In de winkel mocht ze zelf beddengoed en accessoires uitzoeken. Ze heeft een roze hartjeskussen, 4x hetzelfde dekbedovertrek – “deze mooi!” – en een grijs kleedje uitgezocht. We hebben ook nog fotolijsten gekocht. Deze moeten we alleen nog ophangen en dan is de kamer af.

Moederdag

Vorige week was het Moederdag. Natuurlijk had ik hints gegeven betreft cadeautips, maar of ik echt iets zou krijgen was nog maar de vraag. 😉 Uiteindelijk heb ik een nieuwe telefoonhouder voor in de auto gehad, zodat ik het hoesje van mijn telefoon er niet meer af hoef te halen, en een geknutseld cadeautje van Sophie: Een kuspasje. Deze bewaar ik in mijn portemonnee zodat ik onderweg ook altijd een kusje bij me heb.

Babyshower

Net als 2,5jr geleden organiseerde mijn lieve vriendin Irma een babyshower voor ons. Deze werd gehouden in ons favoriete restaurant Olympiada, in Dordrecht. Er kwamen in totaal zo’n 20 mensen en het was ontzettend gezellig. Er werden lekkere hapjes geserveerd en ondertussen mochten Yannick en ik babyfoto’s van de gasten raden.

Ook zijn er voorspellingen gedaan betreft de baby en werden er diverse rompertjes en slabbertjes gekleurd. De invulkaarten zijn van Studio Ins & Outs en passen daardoor perfect bij mijn 9 maanden boek. De invulkaarten zijn hier gratis te downloaden.

Al met al een super geslaagde middag. Wel jammer dat een paar mensen het – net als de vorige keer – lieten afweten. Maar hé, hun verlies zullen we maar zeggen. 🙂

Overige

Verder heb ik de afgelopen 2 weken heel veel gewerkt, zodat ik ergens deze weken heerlijk van mijn verlof kan gaan genieten. Deze gaat officieel op 20 mei in, maar aangezien ik nog wat zaken moet afronden zal ik deze maand nog wat doorwerken. Het streven is dan ook om vanaf 1 juni mijn laptop vrijwel niet meer open te doen.

We moesten ook met z’n 3tjes naar de tandarts. Sophie wilde ook in de stoel zitten en deed het hartstikke goed! De tandarts vond dat ze mooie tandjes heeft en ze mocht na afloop een cadeautje uitzoeken. #blijepeuter.

Ook gingen Sophie en ik weer samen naar de verloskundige voor een controle. Terwijl ik daar was lag de baby netjes met het hoofdje omlaag, maar ik was de deur nog niet uit en baby Harvey draaide weer overdwars. Aankomende week heb ik een liggingsecho, dus ik ben benieuwd wat de huidige status is. Een versie zie ik namelijk niet zo zitten, maar wil ook wel graag een natuurlijke bevalling i.p.v. een keizersnede. Fingers crossed dus.

Wat betreft de babykamer zit er nu lekker gang in. De meubeltjes staan, heb alle babyspulletjes en babykleertjes uitgezocht, en de eerste babywasjes zijn gedraaid. Aankomende week gaan we de box weer neerzetten, waardoor het voor mijn gevoel nu toch wel dichtbij komt. Al zal het nog wel op z’n minst een week of 6 duren voordat baby Harvey zich gaat laten zien, het zou ook zomaar over 3 weken al zover kunnen zijn. Sophie kan in ieder geval niet wachten. 🙂

De komende weken

Week 21 en 22 worden weer druk! Zo hebben we een fotoshoot en ga ik zelf ook op pad om een andere Juni-mama uit mijn groepje te fotograferen. Ook mag ik weer voor mijn werk op pad en heb ik een paar deadlines die gehaald moeten worden. Wat de zwangerschap betreft ga ik ook weer op controle en krijg ik zoals hierboven al gezegd een liggingecho om te kijken of baby Harvey al is gedraaid, en uiteraard ga ik heel veel babywasjes draaien en de kledingkast + commode inrichten. Heerlijk, die nesteldrang!

0no comment
#Momlife, Tips, Winacties,

Je baby dragen – Waar moet je op letten en welke opties zijn er? (+WINACTIE)

draagdoek of draagzak

Vorige week was het EBW (European Babywearing Week) dus leek het mij het uitgelezen moment om een blog te wijden aan het dragen van je baby. Ik ben zelf absoluut geen ‘draagmama’, maar heb wel zowel een draagdoek als -zak in huis en ik snap dat het voor velen echt een uitkomst is en waarom zij het fijn vinden om hun kindje te dragen.

Nu ik zwanger ben van nummer 2 ben ik me er weer in gaan verdiepen en merkte dat het soms echt even zoeken is naar de juist informatie. In de Facebookgroep met andere mama’s in spé die net als ik in juni zijn uitgerekend stelde ik de vraag of zij door de draagbomen het bos nog zagen en wat bleek: voor velen was het toch wel onduidelijk wat nou handig is.

Allereerst: elk kind is anders

Toen ik zwanger was van Sophie, was het aanschaffen van een draagdoek/zak een van de eerste tips die ik kreeg, dus had ik een mooie rekbare draagdoek bemachtigd. “Ideaal voor als je je handen vrij wilt hebben en de baby vindt het heerlijk” luidde het advies. Het knopen lukte me in het begin voor geen meter, maar na een paar Youtube tutorials ging het wel aardig.

Een paar weken na de bevalling gingen we op verjaardagsvisite en dat leek mij het perfecte moment om de draagdoek uit te proberen. Helaas bleek toen dat Sophie de draagdoek helemaal niet fijn vond. Ze keek liever in het rond en lag dan ook veel liever in de box of kinderwagen.

Nu ik zwanger ben van baby Harvey ben ik heel benieuwd of deze baby wel gedragen wil worden. De draagdoek ligt in ieder geval weer gewassen in de kast, klaar om gebruikt te worden. 🙂

De voordelen van dragen

Ik wil het dragen wel weer opnieuw gaan proberen. Dit omdat het dragen van je kindje een aantal voordelen heeft:

  • tijdens het dragen heb je je kindje dichtbij je, maar toch je handen vrij.
  • als je draagt komt het knuffelhormoon – Oxitocine – vrij, wat bijdraagt aan de hechting tussen jou en je kindje.
  • het dragen reduceert prikkels.
  • in tegenstelling tot een kinderwagen is een draagdoek/zak altijd te gebruiken, ook op plekken met veel trappen of bijvoorbeeld op het strand.

Draagdoek of draagzak?

Er zijn talloze soorten dragers op de markt. Voor ieder wat wils, zou je kunnen zeggen. Voordat je een keuze maakt is het belangrijk na te denken over wat je precies wilt. Een draagdoek moet je zelf knopen en dit kan voor sommigen nogal een drempel zijn. Want wat als je nou niet goed knoopt? Zit je kindje dan wel stevig? Of is de houding dan wel goed? Gelukkig zijn er op YouTube genoeg filmpjes te vinden waarin stap voor stap wordt uitgelegd hoe je een doek kunt knopen, dus laat je hierdoor vooral niet afschrikken.

Een draagzak is daarentegen vaak ready-to-use. De eerste keer verstel je de draagzak, maar daarna is het vaak omdoen, kindje erin, vastklikken en klaar. Het nadeel van een draagzak is wel dat ze niet allemaal geschikt zijn voor pasgeboren baby’s. Dit verschilt per merk en type, goed opletten dus bij het aanschaffen.

Verschil geweven en rekbare draagdoek

Rekbare draagdoek

Een rekbare draagdoek is – de naam zegt het al – rekbaar. Hierdoor kun je de doek eerst knopen/omdoen en daarna pas je kindje erin doen. Zeker voor mama’s (en papa’s) die net beginnen met dragen is dit heel fijn. Een rekbare doek is geschikt voor buikdragen en is te gebruiken vanaf de geboorte totdat je kindje ongeveer 7kg weegt. Een nadeel is dat deze doeken minder geschikt zijn voor tijdens warmere dagen, aangezien je deze doek in meerdere lagen moet knopen.

Edit: ik kreeg een tip dat er ook rekbare doeken zijn van bamboe, die luchtiger zijn en daardoor beter geschikt voor tijdens de zomermaanden.

Geweven draagdoek

Met een geweven draagdoek kun je je kindje op zowel je buik, rug als zij dragen. Deze doeken zijn bruikbaar vanaf de geboorte totdat je kindje een peuter is. Het voordeel van dit type draagdoek is dat er veel verschillende draagmethodes mogelijk zijn. Het nadeel is dat het knopen wel wat oefening (en geduld) kost en dat je altijd opnieuw moet knopen als je je kindje eruit hebt gehaald.

Ik wil mijn kindje dragen, wat nu?

Stap 1 is op zoek gaan naar een draagconsulent. Deze kan jou helpen met het maken van de keuze tussen een doek of zak. En stel je kiest voor een doek, kies je dan een rekbare of een geweven? Een draagconsulent kan al jouw vragen beantwoorden. Daarnaast kan je tijdens zo’n consult meteen diverse draagdoeken en -zakken uitproberen, zodat je meteen het verschil kunt voelen. Dat je beste vriendin bijvoorbeeld zweert bij haar Tula draagzak, betekent niet dat dit ook de meest fijne drager is voor jou.

Mocht je een draagconsulent in eerste instantie een beetje overdreven vinden, dan kun je er ook voor kiezen eerst meer informatie op te vragen bij “kenners”. Er bestaan speciale Facebookgroepen voor dragen, Draagpraat bijvoorbeeld. Daar kun je met al je draaggerelateerde vragen terecht. 🙂

Belangrijk om te weten

Als je gaat dragen is het belangrijk dit ergonomisch te doen. Dit houdt in: de knietjes opgetrokken tot navelhoogte, het ruggetje bol en beentjes naar buiten geopend (en dus niet bungelend naar beneden). Helaas is de term ‘ergonomisch’ niet beschermd en mag iedere fabrikant deze term schaamteloos op zijn product zetten, dus let hier goed op! Er worden helaas nog (te)veel niet-ergonomische draagzakken verkocht, mede door verkeerd advies in babywinkels. Wat erg jammer is, want niet-ergonomisch dragen is slecht voor de heupjes van je kindje.

Wat ook handig is om te weten is dat sommige draagzakken – bijvoorbeeld Manduca – maatgebonden zijn. Dit is dus niet handig als zowel jij als je partner de draagzak wil gebruiken. Een draagdoek is sowieso door iedereen te gebruiken, aangezien je deze zelf moet knopen.

Win €25,- shoptegoed!

Ben jij er al helemaal uit welke drager je wilt? Je kan nu €25,- Bol.com shoptegoed winnen! Bij Bol.com kun je terecht voor een ruim aanbod draagdoeken en draagzakken. Om kans te maken dien je het volgende te doen:

  1. Laat hieronder een reactie achter dat je meedoet en vertel welke draagdoek of draagzak je graag zou willen aanschaffen. Vergeet hierbij geen geldig e-mailadres te gebruiken, want op dit adres krijg je bericht als je gewonnen hebt.
  2. Volg It’s a Momlife op Instagram & Facebook

It’s that simple! Meedoen kan tot vrijdag 31 mei 23:59. De winnaar wordt zaterdag 1 juni bekend gemaakt en krijgt tevens persoonlijk bericht. Heb je al een draagdoek en/of draagzak en gebruik je het shoptegoed liever ergens anders voor? Dat mag natuurlijk ook. Het €25,- shoptegoed is vrij te besteden bij bol.com. 🙂

01/06/19: De winnaar is bekend! Anja, gefeliciteerd met het shoptegoed. Er is een e-mail onderweg.


TIP: Marjo van “Met liefde gestrikt” is actief op Instagram en Facebook en post regelmatig over dragen. Ze is tevens draagconsulent, dus bij haar kun je terecht met al je vragen over dragen.

015 comments
Persoonlijk, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – Week 25 t/m 30

Ik heb de 31 weken inmiddels al aangetikt dus het is een feit dat ik een klein beetje achterloop. 😉 Vanwege drukte en het lekkere weer van de afgelopen weken is mijn blog even op een wat lager pitje komen te staan. #ohwell

In deze update lees je o.a over de controles en de groeiecho bij de verloskundige, of er nog kwaaltjes zijn bijgekomen en hoe het met mijn gewichtstoename zit. Ook lees je hoe groot mijn buik nu is, of het anders is als tijdens mijn vorige zwangerschap en het met #projectbabykamer gaat.

30 weken groeiecho

Met 29w1d had ik een groeiecho. Tijdens mijn vorige zwangerschap kreeg ik die ook, toen omdat Sophie bovengemiddeld werd geschat. Dit keer kreeg ik de groeiecho omdat de baby ondergemiddeld werd geschat, heel apart. De echo was gelukkig goed en baby Harvey heeft een groeispurtje gemaakt. Sophie’s broertje of zusje zit nu netjes op het gemiddelde en wordt rond de uitgerekende datum op zo’n 3500 gram geschat, 100 gram minder dan de schatting voor Sophie destijds. Zij was met 41w6d uiteindelijk 3890 gram, dus dat klopte aardig.

Tijdens de echo werd wel mijn vermoeden bevestigd: baby Harvey is een dwarsligger. Een hele rare ook nog, helemaal opgevouwen met de voetjes bij het hoofd. Nu lag Sophie ook een tijdje dwars, maar met 30 weken lag zij wel helemaal netjes ingedaald. Aangezien een 2de kindje meer ruimte heeft kan het langer duren voordat deze in de juiste positie gaat liggen, dus ik maak me niet direct zorgen. Met +- 34 weken krijg ik weer een echo. Geen groeiecho dit keer, want de baby groeit uitstekend, maar een liggingsecho om te kijken of er ondertussen al is gedraaid.

Controles

De afgelopen weken ben ik weer een aantal keer op controle geweest en zoals altijd was mijn bloeddruk netjes. Bij de laatste controle (30w4d) was het 110/50, dus helemaal prima. Het hartje van baby Harvey klonk ook goed en de baby was lekker actief. Toen de verloskundige aan mijn buik voelde constateerde ze dat de baby met het hoofdje omlaag lag, dus in de goede positie. Wel was de baby nog niet ingedaald, dus ik had geen zekerheid dat baby Harvey zo zou blijven liggen. ’s Avonds gebeurde al waar ik op zat te wachten: heel mijn buik ging tekeer en de baby lag weer overdwars. Gezellig, die voetjes in mijn zij. 😉

Ik moest tijdens deze controle ook bloedprikken om weer even te checken hoe het met mijn vitamine D en ijzer is. Ik heb inmiddels vitamine D kauwtabletten en drink Floradix voor ijzer, maar ik drink ook graag melk en thee, en deze 2 dingen zorgen er juist weer voor dat ijzer amper wordt opgenomen. Ik ben dus benieuwd wat de uitslag is.

Zwangerschapskwaaltjes

Sinds een paar weken heb ik regelmatig last van maagzuur. Als ik de bakerpraatjes moet geloven heeft baby Harvey dus aardig wat haartjes op het hoofdje. 🙂 Naast maagzuur heb ik ook aardig last van bekkeninstabiliteit. Daarvoor loop ik nu ook bij een bekkenfysiotherapeut en dat werkt redelijk. Ik moet elke dag oefeningen doen en bij het opstaan moet ik bepaalde spieren aanspannen. Dat laatste lukt me alleen niet zo goed, want tegen de tijd dat ik me dat herinner ben ik allang opgestaan.

Sinds een week of 2 heb ik ook last van onrustige benen. Als ik ’s nachts in bed lig heb ik regelmatig het gevoel dat de kramp er ieder moment in kan schieten. Heel af en toe gebeurt dit ook, maar meestal gelukkig niet.

Gewichtstoename & buikomvang

Nou, daar komt ie: Met 30 weken woog ik 74,1kg. Dat is dus 14,9kg erbij. #oeps – Terwijl ik 2 weken daarvoor op controle 72kg woog en in deze weken juist minder snoepte. Ik gok daarom ook dat deze 2kg voornamelijk vocht is.

Mijn buikomvang is inmiddels 104cm, dus die groeit ook aardig. Aan het begin van mijn zwangerschap was mijn buikomvang namelijk 79,5cm. Mijn buik is overigens nu net zo groot als toen ik 30 weken zwanger was van Sophie. Het enige verschil is dat ik toen aan het begin van mijn zwangerschap dikker was, dus in verhouding is mijn buik nu een stuk sneller gegroeid. Ik ben benieuwd waar het dit keer eindigt. 🙂

Voorweeën

Afgelopen week was het zover: ik kreeg weer voorweeën. Toen ik zwanger was van Sophie wist ik niet goed of het nou the real deal was of niet, maar nu wist ik precies wat ik moest doen om dat te ontdekken. Ik begon vrijwel meteen met timen en toen bleek dat er totaal geen regelmaat in zat, en na het pakken van een warme kruik zakte het weer af.

De meeste vrouwen zeggen altijd: “zodra het begint weet je het wel hoor!” maar dat is bij mij dus niet. Mijn voorweeën voelen hetzelfde als mijn eerste (tot 5cm ongeveer) ontsluitingsweeën, dus dat is eigenlijk niet zo handig. Ik weet nu in ieder geval wel weer hoe het voelde. 😉

Babykamer

Project babykamer gaat goed. De muren zijn geschilderd, plankjes hangen weer en heb het gordijn ook weer opgehangen. Nu is het tijd voor een grote meiden bed voor Sophie, zodat we het peuterbed weer kunnen ombouwen naar ledikant. Zodra de meubeltjes zijn geplaatst en het kamertje met accessoires is aangekleed zal ik daarover een blog schrijven incl. foto’s van het resultaat. Stay tuned!

 

0no comment
#Momlife,

Dilemma: Wel of geen tweede kind?

Nu Sophie 1 jaar is krijgen we regelmatig de vraag of er bij ons nog een tweede komt. In januari kregen wij er weer een buurmeisje bij, vrienden van ons zijn vorige maand voor de tweede keer ouders geworden, ik word over ongeveer een half jaar voor het eerst tante en toevallig begon mijn schoonzus er laatst over. “Willen jullie nog een tweede?” Ondanks dat ik nooit kinderen wilde ben ik onwijs blij met Sophie en ben ik er stiekem wel over gaan nadenken… Wel of geen tweede kind?

Tegenvallen

Waar ik een beetje mee zit is het volgende: Sophie is een droomkind. Ze sliep vanaf dag 1 door, lust vrijwel alles en is bijna altijd vrolijk. We kunnen haar makkelijk overal mee naartoe nemen en als we uit eten gaan dan merken de overige gasten 9 van de 10 keer niet eens dat er een baby – inmiddels dreumes – in het restaurant aanwezig is.

Dus, dit kan bij een tweede eigenlijk alleen tegenvallen. Toch? Hoe groot is de kans dat een baby meteen doorslaapt? 1%? Dus hoe groot is de kans dat een tweede kind ook meteen doorslaapt? Ondanks dat ik én mijn zusjes ook allemaal meteen doorsliepen ben ik toch een beetje bang dat wanneer wij voor een tweede kind gaan wij een leven met chronisch slaaptekort tegemoet gaan. En als ik ergens echt niet zonder kan – dat heb ik nu al wel gemerkt met die 3 gebroken nachten die we tot nu toe hebben gehad – dan is het slaap. I. Need. Sleep.

Huilbaby

Daarnaast ben ik ontzettend bang voor een huilbaby. Sophie huilde in het eerste jaar bijna nooit – nog steeds niet overigens -, maar de keren dat ze huilde was ik al heel snel de wanhoop nabij. Ik weet dan ook niet of ik een huilbaby wel zou trekken. Of ik er wel voor gemaakt ben.

Ik lees vaak genoeg verhalen van moeders waarvan hun eerste kind zo makkelijk was dat ze zonder aarzelen voor een tweede gingen en dat de tweede een huilbaby bleek te zijn. En wat dacht je van afwijkingen? We hebben een gezond kind, waarom het lot tarten en kiezen voor een tweede die misschien wel een zorgenkindje blijkt?

Overige nadelen

Naast bovenstaande redenen lijkt het me ook lastig om met twee kids nog me-time te hebben. Nu kan ik zeggen: “ik ga zaterdag uiteten”, en dan is er niks aan de hand. Yannick eet samen met Sophie en legt haar ’s avonds op bed. Maar dat zie ik met twee kinderen toch niet echt gebeuren. Dan zal je ook net zien dat ze geen van beide gaat slapen en ik na een uur een berichtje krijg: “hoe laat ben je thuis?”, oftewel “help”.

Oppas regelen is een beetje hetzelfde verhaal. Sophie kan ik nu makkelijk ergens (last minute) droppen, maar twee kids wegbrengen is toch wel wat lastiger. Althans, dat denk ik. En met werk zal het er voor mij ook niet makkelijker op worden. Nu werk ik gewoon thuis terwijl Sophie slaapt of zelfstandig speelt, maar met twee kids waarvan de ritmes hoogstwaarschijnlijk niet synchroon zullen lopen zal dat ook wel een uitdaging worden. En ze naar de opvang brengen wil ik ook niet, want dat is juist de reden dat ik vanuit huis werk…

Waarom ik een tweede kind wil

Maar ondanks al die ‘beren’ op de weg, rammelen mijn eierstokken zo hard dat ze het aan de andere kant van het dorp kunnen horen. Ten eerste lijkt het me heel fijn om weer zwanger te zijn en te genieten van zo’n klein hummeltje in mijn buik. Ook lijkt het mij fijn om een zwangerschap mee te maken waarin we er wél 100% samen voor kiezen. Echt samen voor een kindje gaan. Van het proberen zwanger te raken tot samen wachten tot de test is opgedroogd en daarna een paar weken lang samen dat geheim bewaren. Dat is iets wat ik bij mijn eerste zwangerschap wel heb gemist.

Ik ben onwijs dol op Sophie. Zij is mijn zonnetje als het regent, het gouden randje om de grijze wolk.  Ik had niet verwacht dit ooit te zeggen, maar doe mij er nog maar (minstens) één. 😀 Daarnaast lijkt het me ook ontzettend leuk voor haar om een broertje of zusje te hebben. Niet dat een kind zielig is als hij/zij geen broertje of zusje heeft, maar ik heb zelf 3 zusjes en dat is toch wel erg leuk. Als kind had ik er niet heel veel aan, want daarvoor is het leeftijdsverschil te groot, maar nu ze 17, 18 en 20 zijn heb ik er spontaan 3 vriendinnen bij waarmee ik alles kan bespreken. Dit wil ik voor Sophie ook, en dan wel met een leuk leeftijdsverschil zodat ze gezellig samen kunnen spelen. 🙂

Wel of geen tweede kind

Maar ja, dan is de vraag: welk leeftijdsverschil is het meest ideaal? 2 jaar? 3 jaar? Voor een leeftijdsverschil van 2 jaar mogen we wel gaan opschieten… Ik weet het nog niet. Denk dat ik voorlopig nog eventjes van Sophie ga genieten. En ondertussen Yannick maar eens overtuigen dat een tweede ook heel leuk is, want hij vindt één kind wel genoeg.


Zou jij meerdere kinderen willen? Of heb je er meerdere? Wat zijn jouw ervaringen? Ik lees het graag in de comments. 🙂

034 comments
#Momlife,

Sophie’s 1ste jaar – De mijlpalen

Afgelopen woensdag is Sophie 1 jaar geworden. Hoera! Het jaar is echt voorbij gevlogen. Laatst heb ik onder meer een blog over mijn bevallingsverhaal met jullie gedeeld en wil jullie nu graag meenemen in het eerste jaar van Sophie. Alle eerste jaar mijlpalen op een rij, lees je mee? 🙂

Maand 1

De allereerste mijlpaal was meteen het doorslapen. Waar de meeste ouders maanden – en sommige zelfs jaren – op moeten wachten, was het bij ons meteen de eerste nacht. We sliepen nog in het ziekenhuis en toen de verpleegkundige Sophie ’s ochtends om 6u kwam temperaturen moest ze haar wakker maken. #luckyus

De eerste paar weken lachte ze al heel vaak, maar daaraan kon ik duidelijk zien dat het puur reflex was. Toen ze 3 en halve week oud was kreeg ik voor het eerst een echte glimlach. Die blik in haar oogjes toen vergeet ik nooit meer. ?

Maand 2

Toen ze 5 weken oud was begon ze al te kletsen. Als ik tegen haar praatte reageerde ze en maakte ze geluidjes terug. Ook had ze hele verhalen tegen de uiltjes die boven de box hingen. In haar 2de maand ontdekte ze ook haar handjes. Heel de dag hield ze ze in de lucht om ze eens goed te kunnen bekijken. Ze had ook snel door dat ze met die handjes ook wat kon, want de rammelaar greep ze stevig vast en schudde het al snel heen en weer.

Wat vooral voor ons een grote mijlpaal was: slapen in haar eigen bedje. Tot ze een week of 6 was sliep ze bij ons op de kamer. Haar eigen bedje was de eerste week nog heel groot en eng, dus toen hebben we – na nachten om en om op de bank te hebben geslapen terwijl Sophie lekker in de box lag te tukken – besloten om haar in de reiswieg te leggen en die naast ons bed te zetten. Toen ze dus een week of 6 was besloot ik weer een poging te wagen en tot onze verbazing ging ze meteen slapen en werd de volgende ochtend pas weer wakker.

Maand 3

Toen Sophie ongeveer 10 weken oud was begon ze opeens met tijgeren en pivoteren. We kochten een babygym met speelgoed en daar draaide ze de hele dag rondjes op. Ik vond haar iedere keer weer terug op een andere plek. Toen al ondernemend! ?

In dezelfde maand begon ze ook naar speeltjes te grijpen. Voor die tijd gaf ik de rammelaar aan, maar nu pakte ze alles gewoon zelf. Nog niet altijd met succes – uiteraard – maar uiteindelijk kreeg ze het altijd voor elkaar.

Maand 4

Toen ze 3 – bijna 4 – maanden was kreeg ze haar eerste hapje. Ze greep meteen naar de lepel om het zelf te doen, wat hilarische foto’s heeft opgeleverd. Deze maand bleef ze ook keurig rechtop zitten en ze kon ook al staan. Een baby van 3 maanden die kan staan? Ja, Sophie kon dat. Natuurlijk mocht ze dit niet te vaak en te lang, maar dat snoetje zei genoeg. #blijei

Maand 5

Juni stond in het teken van vele mijlpalen. Zo rolde ze om – van buik naar rug en van rug naar buik – kreeg in één keer 2 tandjes, kon haar eigen fles vasthouden en begon met kruipen.

Maand 6

In juli ging ik samen met 2 zusjes en Sophie een meiden-midweek weg. Sophie ging voor het eerst zwemmen en we gingen ook uit eten. Thuis zette ik haar altijd in de Bumbo, maar in het restaurant kreeg ze een eigen stoel en ze kon er gewoon in zitten! Ik was super verbaasd, maar ook heel trots.

Maand 7

Toen ze 6 en halve maand oud was ontdekte ze dat ze zich aan dingen kon optrekken. Eerst zitten en daarna ook op haar knieën. Toen hebben we maar snel het ledikantje en de box omlaag gezet.

Maand 8

Deze maand denderde madam als een intercity door verschillende mijlpalen heen. Zo kon ze toen ze 7 maanden was midden in de kamer zelf gaan zitten zonder zich ergens aan vast te houden, trok ze zich zelf omhoog om te gaan staan en liep rondjes langs de hocker en de bank. #hoedan #snellejelle. Deze maand at ze ook vrijwel volledig met de pot mee. Heerlijk! Dag, babyprut! 🙂 En met de pot mee-eten bedoel ik eigenlijk de halve pan leegvreten. Klein vreetzakje.

Maand 9

We waren al een keertje snel een blokje om gefietst, maar toen Sophie 8 maanden oud was gingen we voor het eerst écht een flink stuk fietsen. We gingen met de waterbus naar (overgroot)opa en Sophie keek onderweg haar ogen uit. Ook liep ze deze maand in haar eentje achter de loopstoel de kamer door. En trots dat ze was! 🙂

Maand 10

In november bleef Sophie voor het eerst los staan en zei ook haar eerste woordje: “Mama!”. Ook klapte Sophie opeens spontaan in haar handjes en daar is ze niet meer mee gestopt, haha! Sindsdien klapt ze heel de dag door in haar handjes. Vooral als ze vrolijk naar muziek zit te luisteren of wanneer ze zelf iets doet wat ze erg grappig vindt.

Maand 11

December stond in het teken van feestdagen. Eerst Sinterklaas, toen Kerstmis en vervolgens Oud&Nieuw. Sinterklaas en Kerst kon Sophie gestolen worden, maar met Oud&Nieuw heeft ze de avond van haar leventje gehad. Ook kreeg ze deze maand voor het eerst een staartje in. Haar haartjes waren ‘opeens’ lang genoeg! #zoschattig

Maand 12

In januari ging ze steeds vaker zelf losstaan en het lukte haar ook om steeds langer te blijven staan. 18 januari – precies één jaar na de uitgerekende datum – besloot ze opeens van mij naar de stoel te lopen en had dus spontaan haar eerste losse stapjes gezet. Binnen een week liep ze de hele benedenverdieping rond en als we nu tikkertje spelen ‘rent’ ze op haar manier. Zo leuk om te zien!

De allergrootste mijlpaal was toch wel haar 1ste verjaardag. Man, wat heb ik gehuild. Opeens is mijn kleine baby geen baby meer, maar een dreumes. Al denk ik dat – nu ik bovenstaande mijlpalen allemaal achter elkaar lees – ze al een tijdje geen baby meer was… *snik*.


Hoe heb jij alle mijlpalen van je kindje ervaren? Ik lees het graag in de comments. 🙂

129 comments
Tags,

Tag: de rotklusjes van het ouderschap

Het ouderschap. De één vindt het zwaar, de ander vindt het een eitje en de meeste zitten er een beetje tussenin. Het ouderschap brengt ook vele (rot)klusjes met zich mee, dus Charlotte bedacht de ‘De rotklusjes van het ouderschap… tag’. Ik ben getagd door Carmelina van Plusjezelf. Lees je mee? 🙂

De rotklusjes van het ouderschap

1. Hoe vaak knip je de nagels van je kind?

1 à 2 keer per week. De vingernageltjes dan hé, want die groeien zo ontzettend hard!

2. En de teennagels?

1 keer per maand, ofzo. Wanneer ik zie dat het weer nodig is.

3. Hoe vaak verschoon je het bed van je kind?

Om het weekend. Die van mezelf verschoon ik ook om het weekend, dus die van Sophie neem ik dan ook mee. Als ze ziekjes is of een ongelukje heeft gehad dan natuurlijk vaker. Overigens verschoon ik de bedden in de zomer wel elk weekend, vanwege de warmte en het zweten.

4. Hoe vaak maak je de oren van je kind schoon?

Zodra ik zie dat het nodig is.

5. Wie verschoont de vieze luiers? (Of wie mag de vieze billen afvegen op de wc?)

Meestal ik, maar dat komt omdat ik veel vaker bij Sophie ben. Als Yannick thuis is dan doet hij het ook gewoon, al moet ik wel zeggen dat als ze dan een poepluier heeft hij wil dat ik kom helpen. Haha!

6. Wie staat er ’s nachts op als je kind wakker wordt?

Hier moet ik even goed over nadenken want dit is bij ons het afgelopen jaar niet zo heel vaak voorgekomen. De eerste 2 weken deed Yannick het, maar dat was vanwege mijn energiegebrek. Nu is het eigenlijk om en om, al denk ik dat als het doordeweeks zou zijn dat ik er dan uit zou gaan aangezien Yannick er de volgende ochtend weer vroeg uit moet ik en kan blijven liggen.

7. Wie mag er naar het consultatiebureau om de prikjes te halen?

Ik ga standaard met Sophie naar het consultatiebureau. Toch is Yannick wel een paar keer mee geweest, want ik ben als de dood voor naalden. Ik sta dan bijna harder dan Sophie te huilen – erg hé.

8. Wie regelt de oppas als jullie een avondje uitgaan?

Tot nu toe zijn we nog geen avondje samen weggeweest (say what?), maar als iemand oppas regelt dan ben ik dat.

 

Ik nomineer Roelfien om deze tag over te nemen. Veel plezier! 🙂 Wil jij na het lezen deze tag ook overnemen? Dat mag natuurlijk! Benoem dan wel even Charlotte en dat je de tag bij mij tegen kwam, dat is wel zo leuk. 🙂

0no comment
#Momlife, Persoonlijk,

Hoe Sophie opeens ’s nachts tussen ons in lag

Voordat ik moeder werd had ik stiekem wel een mening over andere moeders – en vaders, uiteraard. Vooral als het over het slaapritme van een kind ging en vervolgens bleek dat Pietje elke nacht tussenin lag dacht ik; waarom? Kwestie van opvoeden, toch? Toch lag Sophie vorige week ook opeens tussen ons in. Shit.

Verlatingsangst

Sophie zit momenteel midden in een sprong. Althans, dat denken wij. Volgens ‘Oei ik Groei’ zit ze juist in een zonnige periode, maar wij ervaren dat ietsje anders. Zodra wij de kamer uit lopen begint ze ontroostbaar te huilen, soms zelfs krijsen. Dikke paniek.

Je voelt ‘m al aankomen: bedtijd is hel. Voorheen was het appeltje eitje. Pyjama aan, nog even beneden spelen of knuffelen, flesje drinken, tandjes poetsen en naar bed. Dan deden we samen het gordijn dicht, zeiden welterusten tegen de boekjes op de plank en legde ik haar in bed. Speentje wist ze zelf al te vinden, konijn schoof ik in haar handje. Eventjes instoppen, “welterusten Sophie, tot morgen” en weg was ik. Vervolgens sliep ze 14 uur aan een stuk door en werd de volgende ochtend super vrolijk wakker. I-DE-AAL.

Nu gaat het ongeveer zo: Pyjama aan, nog even beneden spelen of knuffelen, flesje drinken, soort van tandjes poetsen – want dat is STOM – en bij het dichtdoen van het gordijn begint het al. Ze weet dan dat het tijd is om te gaan slapen en daar gaat ze niet mee akkoord. Soms is ze zo moe dat ze het stukje gordijn dichtdoen niet meekrijgt en dan begint het feest zodra ze boven het ledikantje zweeft. Zodra ze in bed ligt zit ze binnen 3 seconden weer overeind, met grote krokodillentranen. Mama – of papa – mag niet weg. Erbij blijven zitten helpt ook niet, want ze is inmiddels al zo slim dat ze weet dat we daar echt niet heel de avond gaan zitten. Het enige wat helpt is haar weer uit bed pakken en samen in de stoel zitten. Soms valt ze dan in slaap en kan ze stilletjes worden overgelegd. Succesrate van 50%. Fijn. Not.

Co-sleeping

Vorige week werd ze midden in de nacht wakker. Waarschijnlijk had ze een nachtmerrie, want ze was compleet in paniek. Wat we ook deden, niks hielp. Yannick nam haar mee naar onze slaapkamer zodat ze even tot rust kon komen en voordat we het wisten lag ze tussen ons in te slapen. We besloten haar te laten liggen. Sophie lag na een tijdje met haar hoofd bij mij en met haar voeten bij Yannick, dus wij lagen beide op het randje van het bed. Volgens mijn Fitbit ben ik die nacht ook ruim 3 uur wakker geweest. Niet voor herhaling vatbaar.

Maar ja, wat dan? Voor de zekerheid hebben we de volgende dag het campingbedje in onze kamer gezet. Daar heeft ze ondertussen 2 keer in geslapen, maar dat is echt ons laatste redmiddel. Eerst proberen we het om in haar eigen bedje te laten slapen. Elke avond weer.

Laten huilen

Ik ben niet zo’n voorstander van laten huilen. Sophie kan nog niet praten en haar enige manier van communiceren dat er iets mis is, is door te huilen. Ik hoor gelukkig steeds beter of ze echt in paniek is, of dat ze de dramaqueen aan het uitgangen is – kuch, kind van mij, kuch – maar het laten huilen is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik merk wel dat, vooral overdag, het wel werkt om haar op bed te leggen en vervolgens boven nog wat te gaan rommelen zodat ze mij nog ziet of hoort. Dit hebben we de afgelopen paar dagen ’s avonds ook geprobeerd en de ene avond werkt het wel en de andere avond niet. Waar het aan ligt? You tell me.

Heb jij deze fase ook meegemaakt met je kindje en heb je tips? Ik lees het héél graag in de comments!

 

012 comments
#Momlife,

Horrortown

Nee, dit is geen slechte filmtitel. Ik ben afgelopen vrijdag voor het eerst naar een indoorspeelparadijs geweest. Ik had van diverse mensen al begrepen dat er maar twee mogelijkheden zijn: Je vindt het óf fantastisch, óf je wordt er gillend gek.

Indoorspeelparadijs

Omdat Sophie dol is op klimmen en klauteren dacht ik; laat ik het maar een keer proberen. Samen met een vriendin en haar dochtertje sprak ik af bij Monkeytown in Sliedrecht. Naast Monkeytown heb je in deze regio ook Ballorig en Lizz4kids, maar die laatste is pas vanaf 4 jaar en Ballorig is een stuk verder weg.

Zodra ik het gebouw binnenstap denk ik: wat doe ik hier. Het gegil en gekrijs komt me tegemoet en ik zie overal kinderen rennen. Achteraf hoorde ik dat het een rustige dag was. Eh, oké. Terwijl ik naar binnen loop zie ik mijn buurvrouw. “Hey! Jij ook hier”. Ik knik iets te enthousiast. Het meisje achter de balie vraagt hoe oud Sophie is en nadat ik aangeef dat ze 10 maanden is mogen we gratis en voor niets naar binnen. Achteraf gezien is dat het lichtpuntje van de ochtend.

Ballenbak

M’n vriendin en ik zoeken een tafeltje bij het babygedeelte en nog voordat ik überhaupt mijn jas uit heb is haar dochtertje al verdwenen. Ik trek mijn jas en schoenen uit en doe bij Sophie hetzelfde. Vervolgens loop ik met haar het babygedeelte in waar we de buurkinderen tegen komen. “Hey, de buurvrouw!” hoor ik het buurmeisje keihard gillen. Ik zwaai en loop naar een hoekje in de ballenbak waar ik samen met Sophie rustig kan zitten. Sophie kijkt beduusd om zich heen. Ze vindt het – net als ik – veel te druk. Ik geef haar een bal. Nu ze een bal heeft is duidelijk in haar nopjes en speelt er rustig mee. Ik rol wat andere ballen haar kant op, maar die zijn niet interessant. Alleen de bal in haar handjes is leuk.

Dan komt er een ventje aan, ik schat hem een jaar of 3. Eerst wurmt hij zich in het hoekje waar wij zitten om achter Sophie te gaan staan, iets waar ik al licht geïrriteerd van word. Vervolgens grijpt hij naar de bal in Sophie’s handen. Ik grijp meteen in en pak de bal vast: “Nee, deze is bal is van haar. Pak maar één van de andere 6000 ballen”. Het ventje kijkt mij beduusd aan, alsof er nog nooit iemand zo tegen hem gesproken heeft. Hij probeert het nog ik een keer. Ik word boos, hij druipt af. Ik vraag mezelf mompelend af of kinderen tegenwoordig überhaupt nog worden opgevoed en op dat moment komt mijn vriendin aanlopen: “kom, we gaan naar de andere kant. Daar komen de ballen uit de lucht vallen, super leuk voor de kids”.

Ongeleide projectielen

Eenmaal aan de andere kant vindt Sophie het wat spannender. Het is daar een stuk drukker dan in de ballenbak en ik merk dat Sophie het niet fijn vindt dat andere kindjes zo dichtbij komen. De kinderen springen en rennen hier als een stel ongeleide projectielen rond en er staat zelfs een ventje tegen de ballen aan te schoppen. Wanneer er eentje rakelings langs Sophie haar hoofdje vliegt ben ik het zat en kijk om me heen. Waar zijn de ouders? Waarom wordt er hier totaal niet op de kinderen gelet? Ik besluit dat het tijd is dat wij weer aan het tafeltje gaan zitten, om te voorkomen dat ik uit mijn slof schiet.

Horrortown

We eten nog even wat – wat Sophie het hoogtepunt van de ochtend vindt – en vinden het daarna wel welletjes. Ondertussen staat er een kind bij de kluisjes met de deurtjes te gooien en ik hoor zijn oma zeggen “leuk he?”. Ik zucht. Ben ik nu zo streng of de ouders/begeleiders hier zo soft? Of snap ik kinderen gewoonweg niet? We pakken onze spullen en lopen richting de uitgang. Net op tijd, want er komt een groepje met 10 schreeuwende kinderen binnen. Als we naar buiten lopen voel ik een soort opluchting. We hebben het overleefd. Ik neem afscheid van m’n vriendin. “Was gezellig! Zie je snel weer”. Dat we elkaar weer snel zien is een feit, maar nooit meer bij Horrortown.

 

022 comments