Browsing category

Persoonlijk

Persoonlijk,

Komt een vrouw bij de dokter

Plottwist: it was me.

Pijnlijke borst

Vorige week kreeg ik last van mijn linkerborst. De zijkant deed zeer en ook onder mijn oksel deed het pijn als ik er op drukte. Ik besloot het nog even aan te kijken.

Een paar dagen later was het nog niet over. Sterker nog, het werd steeds een beetje erger. Aan de zijkant van mijn borst en onder mijn oksel voelde ik een harde massa zitten, dus ik besloot woensdagochtend de huisartsenpraktijk te bellen. Ik legde de klacht uit aan de assistente en mocht ’s middags meteen komen.

Mijn huisarts was nog niet klaar met onderzoeken of hij besloot al om mij door te verwijzen naar het ziekenhuis. In plaats van mij een doorverwijzing te geven op papier, belde hij meteen het ziekenhuis op om een afspraak te maken. De eerstvolgende mogelijkheid was 17 oktober, maar mijn arts was het daar niet mee eens en werd een klein beetje boos. “Deze mevrouw moet deze week nog onderzocht worden”.

Hij werd in de wacht gezet. Ik zat ondertussen met zweet tussen m’n billen op m’n stoel. Deze week? Is het zo ernstig? Uiteindelijk mocht ik vrijdag, gisteren dus, al naar het ziekenhuis voor onderzoek. Slik, dat is wel heel snel…

Borstkanker

1 op de 8 vrouwen krijgt borstkanker. Dat is bizar veel! Daar bovenop heb ik ook nog eens verhoogde kans vanwege het feit dat mijn moeder het op jonge leeftijd kreeg. Aan de ene kant was ik blij dat ik meteen voor een echo naar het ziekenhuis mocht, maar aan de andere kant was ik ook heel bang voor wat ze eventueel zouden vinden.

Met knikkende knieën stapte ik vrijdag in de auto. Sophie kon gelukkig een middagje bij de buurkindjes spelen zodat Yannick met mij mee kon. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis bleek dat ik naar de speciale Breast Clinic moest. Het Albert Schweizer ziekenhuis blijkt daarin gespecialiseerd te zijn. Dat gaf mij ondanks de zenuwen toch wel een fijn gevoel.

Daar aangekomen keek ik om me heen. De hele wachtkamer zat vol en de sfeer was gespannen. Het was duidelijk te zien dat dit geen afdeling is waar je heen gaat als je last hebt van je knie. Ik had om 15:15 een afspraak, maar was pas na 16:00 aan de beurt. Ik was ondertussen zo zenuwachtig dat ik amper mijn tas kon pakken.

Opluchting

In eerste instantie werd ik binnen geroepen voor een mammografie. Eenmaal uitgekleed bleek dat ik meteen door mocht voor een echo, want bij vrouwen onder de 30 wordt geen mammografie gemaakt. Yannick werd erbij geroepen en ik werd klaargemaakt voor de echo. Na een tijdje bleek dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken. Mijn borstklierweefsel was/is verkleefd, wat dus hard aanvoelt en zeer kan doen. De arts kon mij niet precies vertellen wat de oorzaak is, maar ging er vanuit dat dit hormonaal is en dat het vanzelf over gaat. Moet het uiteraard wel even in de gaten houden.

Er is dus niks aan de hand. Wat een opluchting! Wel moet ik vanwege mijn verhoogde kans op borstkanker vanaf mijn 35ste jaarlijks op controle. Normaliter is dit pas vanaf je 50ste.

De afgelopen dagen ben ik wel met mijn neus op de feiten gedrukt; het kan zomaar voorbij zijn met de pret. De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen en heb met m’n gezinnetje amper leuke dingen gedaan. Hier gaan we dus even snel verandering in brengen. 🙂 Carpe Diem.

02 comments
#Momlife, Persoonlijk,

Thuiswerkmoeder

Het is alweer een tijdje geleden sinds ik voor het laatst een bericht heb geplaatst. 🙂 Ik heb het ontzettend druk en moet me er echt toe zetten om tijdens m’n vrije tijd ook achter m’n laptop te kruipen om wat te schrijven. Een maand geleden heb ik al een begin gemaakt aan deze post, maar het kwam er telkens maar niet van om ‘m af te maken. De tijd gaat zo ontzettend hard!

Ritueel

’s Ochtends word ik meestal om 8:00 wakker, ga naar beneden om even tv te kijken en te eten voordat Sophie wakker wordt. Meestal is dat zo tussen 8:30 en 9:00. *lucky me* 🙂

Zodra ze wakker is gaan we samen weer naar beneden, speelt ze wat en krijgt zo rond 9:30 haar eerste fles. In de tussentijd check ik m’n e-mails en doe een rondje LinkedIn en diverse opdrachtensites. Als haar fles op is gaan we 9 van de 10 keer naar boven om ons te douchen en/of om te kleden, om daarna boodschappen te doen en een stuk te gaan wandelen (tenzij het slecht weer is).

Thuiswerken

Als we weer thuis zijn eten we samen gezellig een boterham (of twee). Sophie gaat daarna nog even spelen terwijl ik wat in het huishouden doe en daarna gaat zij naar bed. Meestal slaapt zij zo’n 2 à 4 uur, wat mij tijd geeft om te werken. Ik zet de babyfoon aan, pak een grote bak met thee en ga aan de slag. De ene keer heb ik de opdracht gekregen om een website te bouwen, de andere keer is het een online marketing klus.

Op maandag en woensdag is Yannick vaak eerder thuis omdat ik dan ga sporten. Ik sport dan van 17:30 tot 19:00, meestal krachttraining gevolgd door een korte cardiosessie. Als ik klaar ben app ik Yannick dat ik er aan kom, zodat hij Sophie alvast een hapje kan geven. Meestal zijn ze net klaar als ik binnenstap en kunnen Yannick en ik beginnen met koken. Zodra wij klaar zijn met eten ruimt de een op terwijl de ander een fles maakt voor Sophie.

Op dinsdag en donderdag gaat Yannick altijd trainen of heeft een wedstrijd, dus dan leg ik onze diva alleen op bed. Als Yannick er wel is dan doen we dit samen. Zodra Sophie in bed ligt verdwijnt Yannick, als hij thuis is, 9 van de 10 keer naar zolder en ga ik beneden weer aan het werk totdat ik naar bed ga.

Naast mijn reguliere werkzaamheden ben ik sinds kort (weer) actief bezig met een privé project. Vorig jaar, toen ik zwanger was, heb ik besloten om een webshop te beginnen. Omdat ik deze niet op tijd zou kunnen lanceren heb ik het project toen on-hold gezet, zodat ik eerst op m’n gemak kon bevallen en daarna zou kunnen wennen aan het moederschap. We zijn inmiddels bijna 8 maanden verder en heb besloten om dit dus weer op te pakken. De webshop is (technisch) zo goed als af, ik moet alleen nog de voorraad inkopen + foto’s maken en de productafbeeldingen toevoegen.

Mijlpalen

Vorige week maandag ging Sophie ineens uit zichzelf zitten. Het ene moment lag ze op haar buik en het volgende moment zat ze opeens rechtop. Ze kruipt nu echt op handen en knieën i.p.v. tijgeren, ze gaat dus ook al zelf zitten en sinds gisteren gaat ze ook al zelf staan! Dit deed ze allemaal op momenten waarop ik, als ik in loondienst zou werken, niet thuis zou zijn geweest.

Ondanks dat het soms best lastig is om het moederschap met thuiswerken te combineren zou ik het niet anders willen. Ja, het is pittig. Ja, ik werk op de meest gekke tijden (1 uur ’s nachts bijvoorbeeld), maar ik hoef mijn kind niet verplicht naar de opvang te brengen.  Op deze manier kan ik werken én al haar mijlpalen meemaken. Ik zou ze voor geen goud willen missen. 🙂

0no comment
Persoonlijk,

Live@Wantij 2017

Afgelopen vrijdag was het zover: Live@Wantij 2017! Het was de allereerste editie en toen de kaartverkoop in december van start ging, heb ik meteen een kaartje gescoord.

Festival newbie

Geloof het of niet, maar Live@Wantij zou het allereerste festival zijn waar ik heen zou gaan. In Spanje ging ik met vrienden één keer per jaar naar een strandfeest in Palamós, maar dit valt niet echt te vergelijken. Samen met mijn beste vriend JW ging ik naar het Wantijpark. Ik vond het reuze spannend en had er erg veel zin in. Het festivalterrein zou om 16:00 open gaan, dus wij stonden netjes om 15:45 voor het hek. Na een paar selfies te hebben gemaakt ging het hek open en mochten we naar binnen.

Bij binnenkomst besloten we om meteen munten te kopen zodat we de rest van de dag daar niet meer voor in de rij hoefden te staan. Het was nog vrij rustig, dus we konden helemaal vooraan bij het podium staan. Om 16:30 begon het eerste optreden: Diggy Dex. Hij was één van de acts waarvoor ik naar Live@Wantij ging. Wat een baas is die gozer. 🙂

Slecht geluid

Na een fantastisch optreden van Diggy Dex was het tijd voor een break. Ik haalde wat te drinken en om 18:00 was het de beurt aan Danny Vera. Hij zette een goed optreden neer en kreeg het publiek helemaal mee, maar helaas stond het geluid echt heel slecht afgesteld. Danny gebaarde dit meerdere keren naar de technicus maar die snapte het niet helemaal.

 

Na Danny Vera was het weer tijd voor een break en om 19:30 was het tijd voor Nielson. Tot afgelopen vrijdag vond ik Nielson altijd maar een oelewapper, met z’n stomme liedjes en 12-jarige fans, maar tijdens zijn optreden begon ik hem en zijn muziek toch wel aardig te vinden. Zijn muziek is alsnog heel simpel en zijn fans nog simpeler, maar dat mocht de pret niet drukken. Hij zette een leuke show neer en de sfeer was geweldig. Heb zelfs een paar liedjes meegezongen. 🙂

Marco Borsato

En toen, na 5 uur in de brandende zon voor het podium te hebben gestaan, kwam hij dan eindelijk: Marco Borsato! Dé man die mij met vrijwel elk liedje kan emotioneren. Wat een optreden was dat zeg! Ik las later op Instagram een bericht + foto van een journalist: “Gillende vrouwen en zelfs een geëmotioneerde fan op de eerste rij. Marco heeft het nog hoor!” Drie keer raden wie die geëmotioneerde fan was, haha. 😀

Ik heb een super leuke avond gehad en heb de smaak te pakken. Volgend jaar weer!

0no comment
#Momlife, Persoonlijk,

De eerste week

Hoera, Sophie is geboren! ? Ze is inmiddels al 8 dagen oud, maar we zijn pas 6 dagen uit het ziekenhuis. Hieronder een overzicht hoe de eerste week is verlopen.

Dag 0 – De bevalling

Om 7:30 moesten we ons melden in het ziekenhuis. Rond 9:45 werden mijn vliezen gebroken en daarna kwamen de weeën al vrij snel op gang waardoor ik gelukkig geen infuus hoefde. Rond 12:00 zat ik al op 5 cm ontsluiting en bleek dat onze kleine meid een sterrenkijkertje was. Ze lag met haar gezicht omhoog i.p.v. naar beneden, waardoor ik al heel vroeg persdrang had.

Gelukkig verliep de bevalling heel vlot en had ik na een paar uurtjes al 10 cm ontsluiting. Ons schatje is uiteindelijk na een uur persen om 16:07 geboren. Ze woog 3890 gram en was 53 cm lang. Volgens de klinisch verloskundige was het erg knap dat ik haar er zonder vacuümpomp of knip eruit heb gekregen. Op één klein scheurtje na ben ik zelfs ongeschonden uit de strijd gekomen. Ik ben tevreden. 🙂

Complicaties

Zo goed als dat de bevalling ging, zo slecht ging het daarna. Toen ik Sophie in mijn handen kreeg bleek dat o.a. de navelstreng was afgescheurd. Binnen een paar seconden stond de kamer vol medisch personeel en werd er aan alle kanten aan me gewerkt. 4 mensen hielden zich bezig met mijn buik en placenta, 1 iemand was bezig met het infuus en nog iemand ontfermde zich over Sophie. Yannick stond machteloos aan de zijlijn.

Er lag overal bloed, op de grond zelfs een hele plas. Uiteindelijk heb ik bijna 2 liter verloren, dus de schrik zat er goed in. Met Sophie ging gelukkig alles goed en had het geen gevolgen. Ze had zelfs een Apgar-score van 9! 🙂 Met mij ging het alleen wat minder, maar gelukkig stopte de bloeding vanzelf. Toen ik weer een beetje was opgelapt werden we naar een kraamsuite gebracht. Het was wel duidelijk dat wij minimaal een nachtje in het ziekenhuis moesten blijven.

Dag 1 – Naar huis, of toch niet?

Het was inmiddels woensdag. Sophie was al een dag oud en wat deed ze het goed! Ze was alleen nog wat misselijk van het vruchtwater, waardoor ze regelmatig moest spugen en minder trek had. Verder sliep ze veel en als ze niet sliep keek ze op d’r gemak om zich heen. Huilen? Zelden. 🙂

’s Middags moest ik van de verpleging gaan proberen om uit bed te komen en te douchen. Ik was nog erg zwak en lopen ging niet echt zonder duizelig te worden, dus ik werd naar de badkamer gereden. Na het douchen probeerde ik te staan zodat Yannick mij kon afdrogen, maar dat bleek geen succes. Ik werd duizelig en probeerde zo snel als ik kon te gaan zitten, maar het kwaad was al geschied: ik viel flauw.

Yannick heeft snel hulp gehaald en terwijl ik alweer een beetje aan het bijkomen was, werd ik op m’n bed gelegd. Achteraf had de verpleging mij nog helemaal niet moeten laten douchen. Het was in ieder geval wel meteen duidelijk dat we ook die dag nog niet naar huis zouden gaan.

Dag 2 – Eindelijk naar huis

De volgende dag voelde ik me een stuk beter. De avond daarvoor had ik goed gegeten waardoor ik weer wat meer energie had. Na eerst op de rand van het bed te hebben gezeten en daarna voorzichtig te staan besloot ik dat het douchen nu wel goed zou gaan. De katheter werd verwijderd en na een paar uur ging ik voorzichtig richting de douche. Het douchen ging goed en ik moest ook meteen plassen, dus het was zo ver: we mochten naar huis!

Toen we thuis waren stond de kraamverzorgster al vrij snel bij ons op de stoep. Ze hielp ons op weg, leerde ons hoe we een flesje moesten maken (door alle omstandigheden was het mij niet gelukt om borstvoeding te geven en ik had zo weinig energie dat ik er ook gewoon geen zin meer in had) en zorgde ervoor dat we in ieder geval de eerste nacht goed zouden doorkomen.

Waar we niet op gerekend hadden was een poep-tot-aan-dr-nek luier. Toen Yannick rond 00:30 haar luier ging verschonen leek het wel alsof er een hele pot Nutella in was geleegd. Omdat het pas Yannick’s 2de luier was, was hij nog niet zo handig met het vasthouden van haar voetjes. Tegen de tijd dat ik naar haar kamertje was gestrompeld zat de poep echt overal. Achteraf heel grappig, maar op dat moment konden we allebei wel huilen.

Uiteindelijk hebben we haar maar onder de kraan afgespoeld, hopende dat de temperatuur een beetje goed was. Toen ze weer schoon en aangekleed was werd ze weer de rustige baby die wij kennen en viel al snel in slaap. Helaas niet in haar eigen bedje, want die is nog een beetje groot en eng.

Dag 3 & 4 – Kraamvisite

Op vrijdag kregen we voor het eerst visite. Opa kwam langs met zijn vriendin en mijn oom en tante kwamen ook even bij onze kleine meid koekeloeren. Ondanks dat ze niet lang bleven merkte ik dat het me toch even wat te druk was. ’s Nachts sliep Sophie weer niet in haar eigen bedje waardoor we weer afwisselend beneden op de bank lagen terwijl zij lekker in de box lag te pitten. Gelukkig konden we zaterdagochtend nog wat slaap pakken terwijl de kraamverzorgster zich over Sophie ontfermde.

Zaterdagmiddag kwamen mijn schoonouders en schoonzus op kraamvisite. Ik voelde me niet helemaal lekker en toen ze ook nog eens ruim 2 uur bleven plakken zat ik echt aan mijn taks. Voorlopig even geen kraamvisite meer en als er kraamvisite komt dan mag er alleen worden gekeken i.p.v. vasthouden.

Dag 5 – Koorts

Na weer een halve nacht op de bank te hebben doorgebracht voelde ik me zwaar kut. Toen de kraamverzorgster ’s ochtends mijn temperatuur opnam schrok ze: ik had 39 graden koorts. De verloskundige werd meteen gebeld en ook de huisarts werd opgetrommeld om langs te komen. Koorts kon namelijk betekenen dat ik een baarmoederontsteking had, en dat was niet best. Toen alles was gecontroleerd en getest kwamen ze tot de conclusie dat het waarschijnlijk gewoon griep is. Toch moesten we het voor de zekerheid nog even in de gaten houden. Toen iedereen weer weg was ben ik in slaap gevallen en de rest van de dag niet meer uit bed gekomen.

Dag 6 – Rustig aan doen

Ik werd wakker en voelde me niet meer zo beroerd als de dag ervoor. De koorts was gelukkig al een stuk gezakt en Sophie had zonder problemen zo’n 7 uur naast ons bed in de kinderwagen geslapen. Terwijl ik lekker in bed lag deed Yannick bij ons op de slaapkamer Sophie in bad zodat ik kon meekijken. Verder heb ik heel de dag in bed gelegen en af en toe lekker met Sophie geknuffeld.

Dag 7 – Kraamtranen

Dinsdag 7 februari. Sophie was al een week oud! Omdat we in het ziekenhuis hebben gelegen kregen we maar 6 dagen kraamzorg i.p.v. 8 en dat betekende dat het al de laatste dag was dat de kraamverzorgster bij ons in huis zou zijn. Bij het afscheid kon ik me aardig inhouden, maar toen ze eenmaal weg was heb ik keihard gehuild. Hoe moet ik nou voor Sophie zorgen? Door alle omstandigheden heb ik haar bijvoorbeeld nog geen enkele keer in bad gedaan. Ik voelde me (en eigenlijk nog steeds) hulpeloos. Gelukkig heeft ze Yannick heel veel geleerd zodat hij nu heel veel taken op zich kan nemen en het mij kan leren.

Afgezien van het gebrek aan energie gaat het herstel verder vrij vlot. Ik voel niks van de hechtingen en wat betreft de zwangerschapskilo’s gaat het ook lekker: ben al 12 kilo kwijt! Nog 4 te gaan. 😀 Ik ga me er voorlopig nog niet op focussen, eerst lekker genieten van ons kleine hummeltje en m’n energieniveau weer op pijl krijgen. Ben benieuwd hoe lang dat gaat duren…

06 comments
Persoonlijk,

2016 – Een jaar vol verandering

Wow, het jaar is echt omgevlogen! Het lijkt wel gisteren dat we van 2015 naar 2016 gingen.

2016 – De ene verrassing na de andere

2016 was een bizar jaar. Het zal de boeken in gaan als het jaar dat Donald Trump de Amerikaanse verkiezingen won, Brad & Angelina uit elkaar gingen en V&D failliet ging. Ook stond dit jaar in het teken van de Brexit, diverse terroristische aanslagen en de Olympische Spelen in Rio waar onze Yuri van Gelder een beetje stout was en vervolgens op het eerste vliegtuig naar Nederland werd gezet.

De grootste verrassing was misschien wel dat Feyenoord de KNVB beker won (haha), maar het was ook zeker een verrassing dat Max Verstappen de Grand Prix van Spanje won. Verder ontstond er een hele rel omdat Apple besloot de audio jack te verwijderen, Samsung kampte met ontploffende smartphones, België nam de nieuwe Mayo-wet aan (serieus, ik neem je niet in de zeik) en laten we vooral niet vergeten dat Australië en Nieuw-Zeeland een groot tekort hadden aan avocado’s. O ja, en hier in Nederland hadden we de Discodel.

Treurig jaar

Het afgelopen jaar was ook een jaar vol verdriet. Zoals hierboven al even benoemd zijn er aardig wat terroristische aanslagen gepleegd waarbij veel onschuldige slachtoffers zijn gevallen. België, Frankrijk, Duitsland. Allemaal erg dichtbij huis, maar laten we ook vooral alle andere aanslagen niet vergeten. Zie hier de lijst. Het zijn er heel erg veel en ik schrok er eigenlijk van dat we over veel aanslagen zo weinig horen in het nieuws. Ik denk ook dat, omdat het zo vaak gebeurd, we er niet eens meer van opkijken.

Ook zijn er dit jaar een hele berg (bekende) mensen overleden waarvan je het echt niet zag aankomen; Alan Rickman, David Bowie, Prince, Alan Thicke, George Michael, Carrie Fisher… Zo kan ik nog wel even doorgaan. Gelukkig heb ik dit jaar zelf niemand hoeven begraven. Laat ik dat maar even afkloppen.

Verandering

Mijn leven stond dit jaar ook in het teken van verandering. Na maanden klussen en verbouwen gingen Yannick en ik in januari ein-de-lijk in óns huis wonen. Ik heb mijn baan opgezegd en ben fulltime ondernemer geworden, een beslissing waar ik nog steeds geen spijt van heb. Het allergrootste nieuws was uiteraard mijn zwangerschap en het feit dat wij binnen nu en een paar weken papa en mama worden.

Al met al een bewogen jaar. Ben vrienden en familie kwijtgeraakt maar heb er ook goede vrienden voor teruggekregen. Ik ben benieuwd wat het aankomende jaar ons gaat brengen. Op naar 2017! 🙂

0no comment
Persoonlijk,

Oma

Al 7 jaar zonder

Het is vandaag 7 jaar geleden dat je het leven liet. Ik weet het nog goed, woensdag 23 december. Yannick en ik zouden gaan winkelen in Rotterdam dus ik had de wekker gezet. Toch werd ik voor de wekker al wakker. Ik hoorde de voordeur en daarna meerdere voetstappen in de gang. Ik vroeg me af wat er was dus deed m’n sloffen aan en ging naar beneden.

Toen ik beneden kwam schrok ik. Daar lag je, midden in de keuken. Het ambulancepersoneel was druk bezig met reanimeren maar het mocht niet meer baten. Je was weg. Mijn oma, de liefste persoon op aarde, was er niet meer. Zo plotseling en onverwacht. Je was pas 66, wie had dat ooit gedacht?

De avond ervoor hadden we nog de grootste lol. Jij, opa, Yannick en ik. Ook was je nog druk in de weer geweest met het maken van een boodschappenlijstje. Je had zoals gewoonlijk weer een 100-gangen diner in gedachten en zou weer alles uit de kast trekken om kerst tot een succes te maken. Vooral deze kerst vond jij extra speciaal. De eerste kerst dat ik weer in Nederland woonde.

Geen kerstgevoel

Dit jaar hebben wij het huis niet versierd. We hebben geen kerstboom. Gedeeltelijk omdat ik er te weinig energie voor heb, maar ook omdat ik het emotioneel gewoon niet kan opbrengen. Het lijkt wel alsof het elk jaar moeilijker wordt. Ik mis je ontzettend en zonder jou is het gewoon geen kerst. Geen enkel kerstgerecht kan tippen aan die van jou, geen enkele kerstboom voldoet. Niemand is zoals jij. Jij maakte kerst. Jij zorgde voor het ultieme kerstgevoel en bracht de familie samen.

Ik weet dat je meekijkt en dat je vast hartstikke trots bent, maar ik zou je zo graag nog een keer willen zien en met je praten. Met je knuffelen en je voorstellen aan je achterkleindochter. Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Jij betekent zo veel voor mij en hebt zo veel voor mij gedaan. Zonder jou en opa zou ik niet gekomen zijn waar ik nu ben.

Ooit zie ik je weer en kan ik je in mijn armen sluiten. Tot die tijd zal er geen dag voorbij gaan dat ik niet aan je denk en ik zal onze kleine meid alles over je vertellen.

Ik hou van je. 

0no comment
#Momlife, Persoonlijk,

Mijn Bucketlist

bucketlist

Tegenwoordig heeft iedereen een bucketlist; een lijst met dingen die je nog wil doen voordat je de pijp uit gaat. Ik heb er ook een.

Mijn bucketlist

  • Huis kopen
  • Tatoeage laten zetten
  • Naar een concert gaan van Coldplay
  • Een blog starten
  • Shoppen in New York
  • Een boek schrijven
  • Naar een stripclub
  • Eigen baas / ZZP’er worden
  • Een webshop beginnen
  • Samen met Yannick naar St. Antoni, Spanje
  • €100.000 per jaar verdienen
  • Een spiegelreflex kopen en fotografie oppakken
  • Rondreis maken door de V.S.
  • Zweeds leren schrijven en spreken
  • Auschwitz bezoeken
  • Een gitaar kopen en goed leren spelen
  • Drie keer per week sporten
  • Afvallen en weer maat 36 hebben
  • Naar een concert gaan van Ludovico Einaudi
  • Zwemmen in de Blue Lagoon in IJsland

En last, but not least: een goede moeder zijn. 🙂

Zoals je ziet heb ik er al een aantal kunnen afstrepen. En jij? Wat heb jij op je bucketlist staan?

0no comment
Persoonlijk, Verleden,

Ik heb geen moeder

Je kent ze vast wel, die plaatjes op Facebook met de tekst “deel dit als je van je moeder houdt” of “mijn moeder is de beste”. Normaal gesproken scroll ik er gewoon voorbij, maar sinds ik zwanger ben raakt het me wel. Aan de ene kant voel ik me dan verdrietig, aan de andere kant boos. Ik merk dat het voor mij nu met de dag lastiger wordt om te dealen met mijn verleden.

Mishandeld

Mijn moeder is namelijk niet de beste. Het tegendeel zelfs. Vanaf m’n 10de moest ik voor mezelf en mijn twee jongere zusjes zorgen, want mijn stiefvader was maar 6 dagen per maand thuis en mijn moeder vond het in de kroeg gezelliger dan thuis. Als ze dan thuis kwam werd ik psychisch mishandeld. Ik werd gekleineerd, vernederd. Kreeg te horen dat ze wou dat ik nooit geboren was, dat ik een rotkind was en dat niemand van mij hield. Rond m’n 15de kwam daar naast verbale agressie ook fysiek geweld bij. Als ik dan iets deed wat in haar ogen niet goed was werd ik geschopt en/of geslagen. Mijn zusjes hebben daar totdat ik wegliep van huis (gelukkig) niet veel van meegekregen.

Littekens

Het is inmiddels al ruim 7 jaar geleden dat ik van huis wegliep. Sindsdien heb ik aardig wat uurtjes therapie gehad en heb ik ook mede dankzij mijn opa en oma heel veel kunnen verwerken. Toch merk ik nu dat de wonden nooit helemaal zullen helen en dat de littekens altijd zullen blijven. Zeker nu ik een kleine minime in m’n buik heb kan ik me gewoon niet voorstellen waarom je je eigen kinderen zo zou schaden. Het doet me pijn, waar hebben mijn zusjes en ik dat aan verdiend? En waarom zijn wij überhaupt op de wereld gezet?

Het enige wat ik kan doen is doorgaan met m’n leven en toch dat laatste stukje ook proberen te verwerken. Maar als iemand aan mij vraagt: “hoe is het met je moeder?” dan zeg ik: Moeder? Ik heb geen moeder.

01 comment