Browsing category

Persoonlijk

Persoonlijk, Zwanger,

Zwangerschapsupdate – 20 weken echo

20 weken echo

Voor mijn gevoel duurde het een eeuw, maar vandaag was het dan eindelijk zover: de 20 weken echo! Ik ben vandaag 19w1d zwanger en ging vol moed naar de verloskundige. Omdat mijn verloskundige ook echoscopiste is kan zij ook de 20 weken echo doen. Ontzettend handig, want dat is hier 2 straten verderop. In tegenstelling tot het ziekenhuis, wat toch al gauw 15 minuten met de auto is + nog eens de bijhorende parkeerkosten.

De 20 weken echo

We waren keurig op tijd en mochten na 5 minuutjes wachten naar binnen. Ik ging liggen met Sophie naast mij zodat ze alles goed kon zien en de verloskundige begon met de echo. Vanwege mijn twijfels werd er meteen even naar het geslacht gekeken en de dromen die ik had gehad bleken niet te kloppen. Het geslacht is nog steeds hetzelfde als een paar weken geleden en we kunnen met een gerust hart alle kaartjes van de nieuw gekochte kleertjes afknippen. Ook kan ik nu écht alle babykleertjes van Sophie gaan uitzoeken, zodat we weten wat we nog moeten bijkopen. Weer een winterbaby was wat handiger geweest. 😉

Het serieuze werk

Daarna was het tijd voor het serieuze werk. Baby Harvey werd goed bekeken en onderzocht. Tijdens een 20 weken echo, ook wel Structureel Echoscopisch Onderzoek (SEO) genoemd, wordt er onder meer gekeken of er sprake is van:

  • hartafwijkingen
  • open ruggetje
  • waterhoofd
  • open schedeltje
  • ontbreken of afwijken van armpjes, beentjes en niertjes
  • afwijkingen aan de darmpjes
  • gat of breuk in de buikwand en het middenrif

Er wordt ook gekeken of de baby goed groeit, of de navelstreng goed functioneert en of er voldoende vruchtwater is.

Kleine baby

Het duurde even voordat de verloskundige alles had kunnen bekijken, want de baby lag continu met zijn armpjes voor zijn gezichtje. Uiteindelijk zag alles er keurig uit. Het was een echo uit het boekje, zei de verloskundige. Maar toen we naar de grootte van de baby gingen kijken bleek dat baby Harvey wel een beetje aan de kleine kant is. “Niks om zorgen over te maken, jij bent ook niet groot”.

Eh, nee ik ben niet groot, maar Sophie was toch wel bovengemiddeld. Tijdens de echo dacht ik me te herinneren dat Sophie destijds ook eerst aan de kleine kant was, maar dit na week 30 nog eventjes had ingehaald. Maar toen ik eenmaal thuis haar 20 weken echo en groeiecho’s tevoorschijn haalde bleek dat zij vanaf het begin op het gemiddelde zat en met week 34 daar zelfs ruim boven kwam.

Groeiecho

Baby Harvey zit nog wel binnen de marges, dus voorlopig hoeven we ons geen zorgen te maken. Toch vind ik het wel een beetje gek. Een tweede kindje is toch vaak groter? Voorlopig klopt dit voor mij dus niet. Ergens in april krijg ik een groeiecho, dus voor nu wachten we maar af. Al vind ik het stiekem toch wel een beetje spannend.


Wat zijn jouw ervaringen met de 20 weken echo? Was jouw kindje ook te groot of te klein? Ik lees alle ervaringen graag in de comments. 🙂

06 comments
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Grieperig, Sophie’s verjaardag en de baby is een… – Week 3&4

Op een of andere manier gaat de tijd ontzettend hard en is het alweer tijd voor het tweede weekoverzicht. In dit overzicht lees je een samenvatting van week 3 & 4. Sophie en ik waren grieperig, we hadden een pretecho, het sneeuwde en we vierden Sophie’s verjaardag.

Griep en babyshoppen

Week 3 begon met koorts en heel veel snot. Bij Sophie zakte de koorts gelukkig na een paar uur al weg, maar bij mij bleef het ruim 2 dagen hangen. Daarnaast was ik ook extreem verkouden en kon amper ademen. Dit had ik eind december ook al, waardoor ik nu besloot echt rustig aan te gaan doen. Werkafspraken verzette ik en op de dag dat Sophie naar de opvang was lag ik heel de dag met een deken op de bank. Na een dag of 5 voelde ik me gelukkig weer iets beter en ging ik even met Sophie de stad in. We haalden de Blije Doos, kochten kleertjes voor de baby en dronken warme chocomel. 🙂

Het geslacht van de baby

Ook hadden we in week 3 een pretecho. In eerste instantie was ik erg geduldig en wilde ik gewoon de 20 weken echo afwachten, maar een paar weken geleden besloot ik dat ik toch wel zo snel mogelijk het geslacht van de baby wilde weten en werd er een geslachtsecho ingepland. Yannick vond het in eerste instantie niet nodig om mee te gaan – “je kan het me daarna toch vertellen?” – maar ging uiteindelijk toch mee.

Met de baby was alles goed en na een kwartier stonden we weer buiten. Wij weten het geslacht van de baby dus, maar dat houden we lekker voor onszelf. Tot ongenoegen van onze omgeving, want iedereen is rete nieuwsgierig of Sophie een broertje of toch een zusje krijgt. 😛 Sophie is er in ieder geval nog steeds van overtuigd dat ze een zusje krijgt en noemt haar Harvey. Die naam heeft ze met oud&nieuw opgepikt toen Yannick en ik babynamen aan het bespreken waren. Haar eigen naam zegt ze nog niet, maar Harvey zei ze meteen na. Dus, Harvey it is. Nou ja, voorlopig dan. 😉 Want hoe tof  het personage uit Suits ook is, Harvey staat sowieso niet op mijn namenlijstje. En ook een beetje gekke naam voor een meisje. Of is het toch een jongen? 😛

Sneeuw

Vorige week viel er hier zo’n 4cm sneeuw. Hoe mooi het er ook uitziet, als ik er doorheen moet banjeren word ik er toch een stuk minder blij van. Voor Sophie was het de eerste keer dat ze het van dichtbij meemaakte, want de vorige keer dat het zo gesneeuwd had was ze pas 11 maanden en mocht ze het van mij van achter het raam bekijken. Never nooit niet dat ik vrijwillig in de sneeuw ga spelen. 😉

Gelukkig voor mij vond Sophie de sneeuw wel interessant, maar niet leuk genoeg om in te spelen en ging toen we thuis kwamen van de opvang ook meteen naar binnen. “Koud mama!” riep ze.

Sophie’s 2de verjaardag

Donderdag wordt Sophie alweer 2 jaar – slik – en om dit te vieren nodigden we een aantal familieleden uit om een stukje taart te komen eten. Vorig jaar heb ik de fout gemaakt iedereen uit te nodigen waardoor mijn huis 2 dagen achter elkaar helemaal vol zat. Het was heel gezellig, maar die drukte wil ik niet meer en daar heb ik nu ook sowieso de energie niet voor. Al met al heeft Sophie een hele leuke dag gehad en dat is wat telt. 🙂 Ze mocht 2 kaarsjes uitblazen op de Minion taart die ze zo graag wilde en kreeg naast centjes en IKEA bonnen ook een paar mooie cadeau’s.

Het was een geslaagde dag, maar mijn moederhart moest wel even een traantje wegpinken. Mijn kleine meid is over 3 dagen gewoon al 2 jaar! Waar is mijn kleine baby gebleven? Hopelijk blijft baby Harvey wat langer klein. 😉


Wat heb jij de afgelopen week gedaan? Heb jij ook zo’n hekel aan sneeuw of vindt je het juist fantastisch? 🙂 Ik lees het graag in de comments.

012 comments
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Oud&Nieuw, op controle bij de verloskundige en naar de bioscoop – Week 1&2

2019 is van start en ik ga dit jaar weekoverzichten bijhouden. Omdat mijn leven nu eenmaal niet altijd even spannend is en ik op sommige dagen echt amper mijn huis uit kom – nadeel van thuis werken 😉 – worden het overzichten van twee weken. Ik trap af met week 1&2 (duh), waarin we onder meer genoten van het vuurwerk tijdens oud&nieuw, ik op controle ging bij de verloskundige en we voor het eerst met z’n 3tjes naar de bioscoop gingen.

Oud&Nieuw

De eerste week van het jaar begon met Oud&Nieuw. Jammer genoeg waren we sinds 2de kerstdag alle 3 ziek (hoesten, keelpijn, snotverkouden), dus besloten we de visite af te zeggen en er samen een gezellige avond van te maken. Aan het begin van de avond staken we met Sophie wat kindervuurwerk af, wat ze echt fantastisch vond. 🙂 Verder keken we tv, aten we heel de avond door hapjes en om gingen om 00:00 voor het keukenraam kijken naar al het vuurwerk.

De overburen hadden ruim 15 man op visite die allemaal siervuurwerk hadden meegebracht, dus we hadden onze eigen vuurwerk show. Omdat de “knallers” van de buurt niet thuis waren konden we ook nog naar buiten zonder dat Sophie zou schrikken van extreem knalvuurwerk en staken we opnieuw wat sterretjes af. Sophie had de avond van haar leven en we lagen met z’n allen rond 3u voldaan in bed.

Op controle

Na alle nieuwjaarswensen was het 2 januari meteen tijd voor een controle bij de verloskundige. Omdat Sophie heel erg betrokken is bij de baby in mijn buik neem ik haar mee naar elke afspraak, dus toen ik zei dat we naar de babydokter gingen, trok ze meteen vrolijk haar schoentjes aan. Ik was ruim 14 weken zwanger en we kregen voor het eerst het hartje te horen. Ondanks dat het mijn 2de kindje is, blijft het toch een bijzonder moment. ❤

Alles was goed, qua groei ligt alles op schema en de baby was lekker druk aan het rondzwemmen. De bloeduitslagen waren inmiddels ook binnen en alles was oké, behalve mijn vitamine D. Niet extreem laag, maar wel precies op het minimum dus daar slik ik nu extra supplementen voor. Bloeddruk was nog steeds erg laag (100/60), wat de oorzaak is van de duizeligheid. Terugkijkend op mijn vorige zwangerschap zal deze niet veel stijgen, wat op zich een prettige gedachte is want een te hoge bloeddruk is minder fijn.

Naar de bioscoop

Het was de laatste week van de kerstvakantie, dus ondanks dat Yannick zich nog niet heel fit voelde, wilde hij wel nog wat leuks doen met Sophie. Ik ging dook het internet op en zag dat hier op het dorp De Fabeltjeskrant in de bioscoop draaide. Kaartjes waren goedkoper dan normaal, dus ideaal om een keer met Sophie te proberen. De voorstelling begon om 16:15, maar ondanks dat het een kindervoorstelling was werden er wel eerst aardig wat trailers getoond. De film was voor mij pure nostalgie en Sophie keek haar ogen uit. Wat een grote TV!

Ondanks dat Sophie thuis gerust 2 uur lang achter elkaar tv kijkt, leek dat in de bioscoop niet echt te lukken. De film bleek uit 3 “korte” verhalen te bestaan en ergens op de helft werd er ook nog eens een pauze ingelast van ruim 15 minuten. Voor de andere kinderen was dat ook wel nodig, want die gingen allemaal rondjes rennen, maar Sophie bleef rustig zitten. Uiteindelijk was ze er aan het begin van het 3de verhaaltje klaar mee, wat ik wel begreep. Ik denk dat als er geen trailers waren geweest en de pauze een stuk korter, dat ze dan wel de hele voorstelling had blijven zitten.

De vrouw naast ons had zich blijkbaar zitten ergeren, want ze kon het niet laten om te zeggen “tja, nog net even te klein hè”. Ik wilde nog terug reageren “nee, jouw kind van 4 trekt het alleen als hij in de pauze hier de tent afbreekt” maar ik dacht; laat maar, geen zin in. Na bijna 1½ uur te hebben gezeten gingen we naar buiten met een kind die vrolijk aan het kletsen was over de grote tv, alle diertjes die ze had gezien en de chippies die ze had gegeten. Kind blij, papa en mama blij. 🙂

Zwemmen, uiteten en een verjaardag

Ook gingen we in de kerstvakantie nog met z’n 3en zwemmen. Waar Sophie 2 maanden geleden nog niet alleen het water in durfde, liep ze nu zonder aarzelen zo in haar eentje het trapje af. Yannick en ik keken elkaar vol verwondering en trots aan. Ze liep helemaal tot aan het lijntje, waar het water tot haar nek kwam en liet zich expres af en toe drijven om te kijken wat er dan gebeurde. Ook ging ze ongeveer 100 keer van de glijbaan af. Ons waterratje had de middag van haar leven en wilde niet meer naar huis. Wij weten dus al wat we op haar verjaardag gaan doen. 😉

Het eerste weekend van het jaar bestond voor mij uit gezelligheid. Zaterdag ging ik uit eten met mijn vriendengroep en daarna met een aantal nog ergens een drankje doen. Het was een leuke avond vol gezelligheid, humor en lachen-tot-je-huilt momentjes. De dag erna sliepen we eerst uit en daarna vertrokken Sophie en ik naar België omdat mijn zusje haar verjaardag vierde. Yannick ging niet mee, want hij had een nieuwjaarsborrel van zijn familie.

Back to work en weer ziek

Week 2 was in tegenstelling tot week 1 erg saai. Yannick ging weer aan het werk, wat betekende dat ik overdag weer alleen thuis was met Sophie. Op maandag deden we het nog rustig aan (lees: uitslapen tot 10:45) maar dinsdag moesten we weer aan de bak. Sophie naar de opvang en ik aan het werk. ’s Avonds had ik een nieuwjaarsborrel bij een klant wat erg gezellig was, maar ik merkte dat ik na een hele dag werken toch wel moe was en maakte het daardoor niet al te laat.

Na een paar dagen werken was het gelukkig alweer weekend, al zegt dat voor mij soms niet zoveel. 😉 Helaas begon het weekend met koorts en een hoop snot, wat bij Sophie inmiddels al wel weer aardig over is, maar vervolgens oversloeg op mij. Ik merk dat dankzij de zwangerschap mijn weerstand echt een stuk minder is dan normaal, aangezien ik bijna nooit écht ziek ben en nu opeens in een maand tijd meerdere keren plat lig. De laatste keer dat ik me zó beroerd voelde als nu was in mijn kraamweek toen ik opeens met 39 graden koorts op de bank lag te rillen.

Oh well, gaat wel weer over. 🙂 Hopelijk voel ik me snel beter en kan ik me weer met 100% op mijn werk en gezin concentreren. In week 3 hebben we in ieder geval iets om naar uit te kijken: we hebben weer een echo en krijgen eindelijk het geslacht van de baby te horen! 😀 Wij denken allebei een meisje, maar het zou ook zomaar een jongen kunnen zijn. Ik ben benieuwd of we gelijk hebben…

04 comments
Persoonlijk,

Terugblik op 2018 + goede voornemens voor 2019 – Heb ik mijn doelen behaald?

Vorig jaar zette ik mijn goede voornemens voor 2018 op papier. Ik wilde onder andere een webshop beginnen, Zweeds leren en een cursus fotografie volgen. Ook wilde ik nog 5 kg afvallen en dat is uiteindelijk – op één kilootje na – als enige gelukt. De rest is volledig geflopt. #oeps

Goede voornemens voor 2019

En dus neem ik ze dus lekker mee het nieuwe jaar in. Die ene kilo moet eventjes wachten, want ik ben inmiddels zwanger van baby nummer 2. 🙂 In de zomer zal ik wel weer aan de bak gaan, maar dan zal het wel meer dan één kilo zijn, verwacht ik zo. Die cursus fotografie staat inmiddels op mijn to-do lijst, dus nu nog een goede vinden. (heb jij tips? Let me know!)

Een boek schrijven en Zweeds leren zal dit jaar vanwege alle drukte niet lukken vrees ik, dus wellicht wat voor 2020? 😉 Vaker me-time en meer met muziek bezig zijn staat heel hoog op mijn lijstje maar lijkt elke keer weer niet haalbaar. Kwestie van prioriteiten stellen, denk ik. Dus in 2019 – in ieder geval voor baby nummer 2 zich laat zien – ga ik mijn best doen om dit voor elkaar te krijgen.

Eigen bedrijf

Zoals de meeste van jullie wel weten heb ik inmiddels al bijna 5 jaar – waarvan bijna 4 jaar fulltime – een eigen bedrijf. Sinds september ben ik zoekende naar wat ik er nu precies mee wil. De huidige koers wil ik in ieder geval omgooien. Zo zou ik graag een webshop beginnen, maar heb het het juiste product nog niet gevonden. Fotografie lijkt me ook super tof en dat ga ik hobbymatig dan ook zeker oppakken, maar met de concurrentie van tegenwoordig – iedereen met een spiegelreflex noemt zich al snel fotograaf – lijkt het mij lastig om er m’n brood mee te verdienen.

Dus een van mijn goede voornemens voor 2019: uitzoeken wat ik nu precies wil gaan doen met mijn bedrijf en hoe ik dat kan gaan bereiken. Wat zijn jouw goede voornemens? Ik lees het graag hieronder in de reacties. 🙂

01 comment
Persoonlijk,

Terug van weggeweest + gastblogger gezocht!

Terug van weggeweest

Het is alweer ruim 4 maanden geleden sinds mijn laatste blogpost. Mijn intentie was toen al om weer vaker te gaan bloggen, maar juni en juli zijn achteraf echt super drukke maanden geweest. Deze maanden stonden vrijwel alleen maar in het teken van werk – ik haalde dan ook regelmatig nachten door – en ik was blij toen dat voorbij was.

In augustus ging ik voor het eerst in 4 jaar weer eens écht op vakantie naar het buitenland. Er stond 2 weken lang chillen op de planning en wilde dan ook absoluut mijn laptop lekker thuis laten. Heel de toko dus dicht. Geen mails beantwoorden, geen werkzaamheden uitvoeren, helemaal niks. Wat een verademing zou dat zijn! Maar goed, over de vakantie later meer. 😉

Doelen in Q4

Het laatste kwartaal van 2018 is aangebroken en zoals elk kwartaal heb ik zo mijn doelen. Voor mijn eigen business is dat onderzoeken wat ik nu precies wil. Ik ben toe aan een carrière switch, maar weet nog niet zo goed wat. Tips en ervaringen zijn welkom. 🙂

Voor mijn blog wil ik minstens 3 blogposts per week online gaat knallen en kijken of ik de bezoekersaantallen weer wat omhoog kan krijgen. Voor de overgang van That’s Life naar It’s a Momlife ging het lekker en ik zou die statistieken graag willen overtreffen. Instagram is in de tussentijd wel gegroeid – ben de 1000 volgers gepasseerd – maar ook daar valt nog aardig wat stappen te maken.

Gastblogger gezocht

Naast mijn eigen blogs wil ik ook graag blogs van anderen posten. Ik ben dan ook op zoek naar een of meerdere gastbloggers. Ben jij of ken jij iemand die graag schrijft over het moederschap, haar bevallingsverhaal wil delen, of ook ondernemer is en zijn/haar verhaal wil doen over hoe je het ouderschap kunt combineren met het runnen van je eigen toko? Of bijvoorbeeld een (ernstig) ziek kindje heeft en dit graag onder de aandacht wil brengen? Neem dan contact met mij op! Wil je ook een gastblog schrijven maar dan wel over een ander onderwerp? Stuur mij dan ook even een berichtje, want suggesties zijn altijd welkom. 🙂

01 comment
#Momlife, Persoonlijk,

Moeder zijn

Sophie is inmiddels al 16(!) maanden en ik moet toch wel eerlijk bekennen dat het moeder zijn me – tot nu toe – prima bevalt, iets wat ik echt niet had verwacht. Sterker nog; dankzij alle hormonen en het babynieuws van de afgelopen maanden heb ik er zelfs aan zitten denken om voor een broertje of zusje te gaan, maar ik twijfel nog. 😉

De eerste week

De eerste week na de bevalling kon ik mezelf wel voor m’n kop slaan: waar the fuck was ik aan begonnen? Wat moest ik nou met dit kind? Kon iemand zoals ik, iemand met het geduld van een aangebrande visstick, wel een goede moeder zijn? Was ik hier wel voor gemaakt? Sophie huilde helemaal niet veel en was een uiterst tevreden baby, maar als ze een keer huilde dan zat ik na 3 seconden al tegen het plafond. “Hou alsjeblieft op.”

In de kraamweek heb ik wel met Sophie geknuffeld, maar achteraf gezien niet zoveel als ik zou willen – of zou ‘moeten’. Daar voel ik me best nog wel eens schuldig over. Ook vraag ik me af waarom ik op sommige momenten geen behoefte had aan contact met mijn baby. Had ik een (lichte) vorm van PND? Of hoort het er stiekem gewoon bij, maar lult niemand erover? Ik heb geen idee.

Verandering

Ik moest heel erg wennen aan de verandering. Opeens geen baby meer in mijn buik, maar in de box. Een baby die huilt, iets waar ik – toen – slecht tegen kon. Niet echt handig als je mama bent, I know. Behalve het gehuil vond ik het ook lastig om geleefd te worden. Ik leefde van luier naar flesje, van flesje naar slaapje en van slaapje naar luier. Ergens tussenin soms ook nog een badje en, o ja, ook nog kraamvisite… Die verschrikkelijke kraamvisite. Bij een 2de blijft mijn voordeur dicht, dat vertel ik je alvast. Ik stuur wel een foto, ofzo.

Maar hoe ik in het begin op bepaalde momenten geen behoefte had aan contact met mijn kind, des te groter is die drang nu. Ik ben het liefst heel de dag bij haar. Samen spelen, leuke dingen doen. Ik geniet nu echt van het moeder zijn en ben super trots dat dat lieve kleine murpje mijn dochtertje is.

Eenzaam

Maar het moeder zijn brengt ook eenzaamheid met zich mee. Sinds ik moeder ben, heb ik veel minder vrienden. Tijdens de zwangerschap zag ik diverse vriendschappen al verwateren en dat werd na de bevalling alleen maar erger. Ik vind dit niet heel erg, want nu weet ik wel wie mijn echte vrienden zijn, maar het maakt me dus wel eens eenzaam. Ik probeer minimaal 1 keer in de 2 weken af te spreken met mijn beste vriend, al is het maar ff chillen bij de grote gele M, maar dit is eigenlijk veel te weinig. Zeker gezien het feit dat ik voornamelijk vanuit huis werk en er niet heel veel momenten zijn waarop ik face2face een leuk gesprek heb met een volwassene. Ik kan dan ook niet wachten om vanaf volgende week één dag per week bij een bedrijf hier op het dorp aan de slag te gaan.

Dit betekent wel dat Sophie naar de opvang moet en dat is voor mij een hele grote stap. Tot nu toe nam Yannick vrij of kwam mijn opa een paar uurtjes oppassen. Vandaag is ze eventjes een dagje wennen bij het kinderdagverblijf en terwijl ik in mijn eentje terug naar huis liep rolden de tranen over m’n wangen. Ze hing bij het weggaan echt aan m’n been en wilde niet dat ik haar daar achterliet. Ik hoop met heel m’n hart dat ze een leuke dag heeft, anders weet ik niet of mijn moederhart het wel aankan om haar elke week weer opnieuw te moeten achterlaten. Ik ben benieuwd hoe mijn lezers dit (hebben) ervaren? Ervaringen en tips zijn welkom in de comments.

Moeder zijn

Long story short: ik vind moeder zijn leuk, maar ook een beetje eenzaam. Ik zou het, ondanks dat ik minder vrijheid heb, het allemaal voor geen goud willen missen. Overigens ben ik sinds mijn bevalling echt een weekdier geworden en kan ik nu echt niet meer zonder mijn kind, haha!

Het moeder zijn valt me al met al minder zwaar dan ik had verwacht. Hoe ervaar jij het ouderschap? Ik lees het graag hieronder. 🙂 Reageren op Facebook of Instagram kan natuurlijk ook.

013 comments
Persoonlijk,

It’s a Momlife – That’s Life in een nieuw jasje

Daar is ‘ie dan eindelijk: mijn nieuwe blog! Na heel wat uurtjes zwoegen is de website eindelijk af. Precies op tijd voor Blogger by Nature, het blogevent waar ik a.s. zaterdag naartoe ga. 🙂

It’s a Momlife

That’s Life liep aardig. Voor een blog die pas een paar maanden op openbaar stond waren de bezoekersaantallen prima en ook op social media kreeg mijn blog er steeds meer volgers bij. Zo staat de teller vandaag op 888 Instagram volgers en 183 Facebook likes en dat vind ik best netjes. 🙂

Toch wilde ik iets nieuws. Iets anders, een andere naam. Ik blog toch wel voornamelijk over mijn leven en het moederschap, dus vond It’s a Momlife wel toepasselijk. Daarnaast bouwde ik met That’s Life geen online autoriteit (DA/PA) op, vanwege de .xyz extensie. Blijkbaar ondersteund Moz dit niet. Beetje jammer, aangezien veel bedrijven en PR bureaus de DA/PA van je blog willen weten voordat ze met je in zee gaan. En dus besloot ik een nieuwe domeinnaam aan te schaffen en mijn website om te bouwen.

Huisstijl

Ik ben super blij met mijn nieuwe huisstijl. Het logo heb ik zelf (online) gemaakt en ook de kleuren heb ik zelf uitgezocht. Het oogt strak maar toch ook wel een beetje speels. #Iloveit

Heb ook meteen bijpassende visitekaartjes besteld, speciaal voor het blogevent. Ben heel benieuwd of ik een boel nieuwe contacten kan leggen tijdens het borrelen. 🙂 Zie ik jou daar? En wat vindt jij van mijn nieuwe website/huisstijl/logo? Ik lees het graag in de comments of op een van mijn social media kanalen. Ben benieuwd! 😀

013 comments
Persoonlijk,

That’s Life gaat op de schop!

Hallo allemaal! Het is alweer een tijdje geleden dat er een blog is geplaatst en dit heeft een aantal redenen.

Work work work

Allereerst heb ik het hartstikke druk met werk. Ik moet echt goed plannen en hopen dat er niks tussendoor komt, want anders zit ik weer tot in de late/vroege uurtjes achter m’n laptop. Daarnaast komt er dus wel regelmatig iets tussendoor, namelijk Sophie. Die heeft weer zo’n heerlijke fase waarin ze alleen maar heel de dag aan mij plakt. Papa is weer eventjes minder populair en dus moet mama alles doen. ’s avonds werken it is.

Naast het aan mij plakken is het rond bedtijd tegenwoordig elke keer weer de vraag of ze meteen gaat slapen of niet. Op sommige dagen is ze zó moe dat ze meteen gaat liggen, maar op andere dagen is ze het er niet mee eens dat ze naar bed moet. Wat het is weten we niet, maar we hebben inmiddels wel ondervonden dat laten huilen ook niet helpt. En dus komt het regelmatig voor dat ik ’s avonds met Sophie op de bank zit. ’s nachts werken it is…

Frisse wind

Naast de drukte met werk ben ik ook ontzettend druk bezig met een nieuwe website voor mijn blog. Ja, je leest het goed. That’s Life gaat op de schop! Het is namelijk tijd voor iets nieuws. Een nieuwe naam, andere thema’s. Ik heb bijvoorbeeld gemerkt dat mijn maandoverzichten slecht gelezen worden, dus het zal mensen waarschijnlijk geen hol interesseren wat ik in ’t dagelijks leven doe (behalve die ene stalker die nooit iets liked of reageert, of überhaupt is aangemeld voor m’n blog, maar wel alles leest. Yeah, I know who you are 😉 ).

Anyway, tijd voor iets nieuws dus. Als alles volgens planning verloopt (zal wel niet) zal de nieuwe website ergens halverwege mei live gaan. I’ll keep you posted!

22 comments
#Momlife, Persoonlijk, Zwanger,

Terugblik – Mijn bevallingsverhaal

Het is inmiddels alweer bijna een jaar geleden dat ik mama werd. Destijds heb ik wel een blog geschreven over de eerste week, met daarin in het kort hoe de bevalling ging. Toch wil ik graag nog mijn volledige bevallingsverhaal met jullie delen. Mocht je zelf binnenkort moeten bevallen: lezen op eigen risico. 😉

Mijn bevallingsverhaal

Ik was 41 weken en 6 dagen zwanger toen ik zou worden ingeleid. 2 dagen daarvoor waren we in het ziekenhuis voor een controle en toen werd er aan mij gevraagd of ik al een datum wilde prikken. Ik liep al vanaf 41 weken met 3 cm ontsluiting maar er gebeurde verder niks en omdat ik er helemaal klaar mee was en stiekem toch een januaribaby wilde – 9 maanden naar toegeleefd, duh – werd er een datum geprikt: 31 januari.

Om 7:30 moesten we ons melden en mijn opa zou ons rond 7:00 ophalen en bij het ziekenhuis afzetten. Om 7:15 – veel te vroeg – liepen we de afdeling op en moesten bij de balie wachten. Na ongeveer een kwartier te hebben gewacht kregen we een kamer toegewezen: nr 16. Het was voor een ziekenhuiskamer redelijk huiselijk ingericht met een bank, tv en een privé badkamer. Kort nadat we op de bank waren gaan zitten kwam er iemand langs met koffie en thee.

Inleiden & vliezen breken

Yannick was inmiddels op van de zenuwen en ook ik werd steeds zenuwachtiger. Om de tijd te doden zette ik de tv aan. Na bijna 45 minuten te hebben gewacht kwam er eindelijk een verloskundige – tenminste, ik denk dat het een verloskundige was – een hele waslijst aan dingen doornemen. Toevallig was er de week ervoor in het nieuws geweest dat er veel teveel met een tang of pomp werd ingegrepen terwijl dit medisch helemaal niet nodig was, maar puur voor de tijdsdruk. Ik had een geboorteplan klaarliggen en deze overhandigde ik aan de verloskundige. Hij moest lachen om mijn ‘eisen’ en zei: “we grijpen alleen in als het echt niet meer gaat” en “over pijnbestrijding kun je pas iets zeggen als je daadwerkelijk weeën hebt”. Ook kreeg ik een heel verhaal over incontinentie als het hoofdje te lang staat, maar ik hield voet bij stuk. In eerste instantie wilde hij mijn plan niet eens aan de gynaecoloog laten zien, maar toen ik duidelijk liet merken dat deze 3 A4tjes echt naar de gynaecoloog moesten ging hij dat toch maar even doen.

Ondertussen kreeg ik een CTG om te kijken hoe het met Sophie ging. Alles was goed en we gingen beginnen. De gynaecoloog kwam binnen, Kaat heette ze. Kaat hield nog even een praatje en rond 9:45 brak ze mijn vliezen. Na zo’n 45 minuten – op de valreep, want langer wilden ze het niet aankijken – kreeg ik de eerste wee, wat de spanning voor mij wat deed afnemen want dit betekende dat ik in eerste instantie geen infuus met weeënopwekkers hoefde. #halleluja 🙂

Persdrang

Voor mij voelden de (rug)weeën hetzelfde als de voorweeën/krampen die ik thuis ook regelmatig had gehad en waren in eerste instantie prima te doen. Geen pretje, maar niet zo erg als wat je op tv vaak ziet. Na een uurtje werden de weeën steeds pijnlijker en kwamen steeds korter op elkaar. Ik besloot om onder de douche te gaan, maar kon geen fijne houding vinden. De verloskundige had me zo’n fitnessbal gegeven, dus Yannick rolde die de badkamer in en ik besloot er op te leunen. Uiteindelijk trok ik het niet meer en riep dat er iemand moest komen kijken omdat ik persdrang had.

Na voor mijn gevoel een eeuwigheid kwam Kaat rond 12:00 eindelijk kijken. Ik zat midden in een wee, dus ze moest eventjes wachten. Toen de wee weg was klom ik op bed en werd er gekeken wat de stand van zaken was: 5cm ontsluiting. De reden dat ik al persdrang had was volgens haar heel simpel. Sophie lag met haar gezicht naar boven i.p.v. naar beneden en was een sterrenkijker. Ondanks de persdrang mocht ik hier absoluut niet aan toegeven zei ze. #fijn

Ruggenprik

Een uurtje later, 13:00, zat ik inmiddels aan mijn taks. Ik trok het niet meer. De persdrang tegenhouden was too much en slurpte de energie uit mij. Voor mijn gevoel moest ik ondertussen echt wel op 10cm zitten, maar toen Kaat weer kwam kijken bleek ik ‘pas’ op 7cm te zitten. Shit.

Ondertussen was ik al 600x van het bed naar de douche gerold en weer terug, maar wist niet meer hoe ik de weeën moest opvangen. In mijn hoofd duurde het allemaal veel te lang en ik raakte in paniek. Door de paniek was ik uiteraard verre van ontspannen, waardoor ik de pijn helemaal niet meer trok. “IK MOET NU EEN RUGGENPRIK” galmde door de kamer. Het interesseerde me niet meer dat ik die ruggenprik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik trok het niet meer en wilde die pijnbestrijding à la minute hebben. Na – weer voor m’n gevoel – een eeuw te hebben gesmeekt kwam Kaat weer langs om het pijnstilling-praatje te houden. Consequenties, nadelen, bla bla – het ging allemaal langs me heen. Geef me die prik!

“Daan”, zei ze, “jij wil helemaal geen prik”. Jawel, zei ik. “Nee hoor, die wil jij niet. Je bent nu in paniek en bent de controle kwijt. We gaan nu even rustig ademhalen en dan komt het allemaal goed.” Ik zat precies tussen 2 weeën in en keek haar aan. Oké, maar als het niet werkt wil ik die prik. “Dat is goed”.

Eindelijk persen

Ik deed precies wat ze zei en wonder boven wonder ontspande ik me en kon ik de weeën weer goed aan. Ik zat inmiddels op handen en knieën, want de houding die ze mij adviseerde – linkerzij – trok ik echt niet. Op handen en knieën ging het prima en samen met de verloskundige pufte en zuchtte ik de persdrang weg. Ook Yannick deed mee en hij deed het zo goed dat de verloskundige zei “goed zo, je kan het”, waarop hij zei “dat was ik”. 😛

Het was inmiddels 15:00 geweest en ik was het zat. Kaat kwam weer kijken en eindelijk was het zover: ik zat op 10cm. Ik mocht eindelijk gaan persen! ’s Ochtends had ik aangegeven dat ik niet op mijn rug wilde bevallen maar o.a. de baarkruk wilde proberen, dus deze werd tevoorschijn getoverd. Het was totaal niet wat ik er van had verwacht; een klein houten krukje, formaat kabouter en in de vorm van een halve maan. Het zat werkelijk waar voor geen meter en als kers op de taart werd er ook nog een spiegel onder gelegd zodat ik kon meekijken. Thanks, but no thanks. Na 2x persen was ik er klaar mee en ging weer op handen en knieën op bed zitten.

Afgescheurde navelstreng en liters bloed

In deze houding ging het persen perfect en na een tijdje kwam het hoofdje tevoorschijn. Yannick stond naast me en werd geroepen om te kijken – goodbye sexlife – en om 16:07 werd Sophie Elizabeth geboren. Puntgaaf en geen vernix te bekennen. Is zo’n olifantendracht toch nog ergens goed voor, haha! Ik kreeg haar tussen mijn benen door aangereikt en ik riep: “wat ben je mooi!”. Ook riep ik dat ik haar ging laten vallen, omdat ze glibberig was. Kaat hielp me om haar goed vast te pakken terwijl ik achter me hoorde “Kaat, hier komen”.

Voor ik het wist moest ik op mijn rug gaan liggen en stond de kamer opeens vol met medisch personeel. De navelstreng bleek volledig te zijn afgescheurd en ik bloedde als een rund. Iemand probeerde een infuus te prikken voor de weeënopwekkers en 4 mensen waren druk in de weer om de placenta eruit te krijgen en het bloeden te stoppen, maar dat lukte in eerste instantie niet. Er werd hard op mijn buik geduwd en nadat er eerst een hele golf met bloed uitkwam, kwam toen eindelijk de placenta. Het voelde alsof ik was bevallen van een slak.

Apgar score

Sophie lang ondertussen op mijn borst en deed het prima. Zij had een Apgar score van 9-10 en in ieder geval geen complicaties, dus dat maakte het voor mij een stuk minder erg. Na een tijdje werd Sophie meegenomen om te worden gewogen en werd daarna aangekleed. Ze was 53 cm lang en 3890 gram zwaar. Yannick stond een beetje hulpeloos aan de zijlijn en was door alle commotie een beetje de weg kwijt, waardoor hij niet meer wist waar de kleertjes waren. Tussen alle bedrijven door wees ik naar de weekendtas in de hoek.

Het bloeden was ondertussen gestopt en Sophie lag tevreden in Yannicks armen. Mijn minischeurtje werd gehecht en toen dat klaar was werd ik op een ander bed gelegd. Ik werd gewassen en kreeg schone kleding aangereikt, en ondertussen kwam er iemand langs met de vraag wat we wilden eten. Ik belde vervolgens mijn opa om hem te vertellen dat zijn achterkleinkind geboren was. Hij was zo emotioneel dat hij niet eens doorhad dat Sophie vernoemd was naar mijn oma, dat begreep hij later pas.

Hotel ziekenhuis

Sophie werd weer op mijn borst gelegd en ik werd naar de kraamsuite gereden: kamer 8. Ik was bijna 2 liter bloed verloren, dus moest minimaal 1 nachtje blijven. Etenstijd was net geweest en het eten wat ons stond op te wachten was inmiddels koud. Yannick warmde het op in de magnetron, maar het was echt niet te eten. Mijn opa kwam langs om Sophie te bewonderen en nadat hij weg was ging Yannick beneden nog even 2 flesjes cola en wat te eten scoren, en zijn ouders bellen. Hij kwam een half uurtje later terug met een appelflap – love him -, die ik meteen verorberde.

Yannick mocht gelukkig blijven slapen en Sophie sliep de eerste nacht meteen van 00:00 tot 6:00, en ook alleen maar omdat de verpleging haar wakker maakte om te temperaturen. Na 2 nachten ziekenhuis mochten we eindelijk naar huis. Ik kijk terug op een goede en snelle bevalling van ruim 5 uurtjes met slechte nasleep en ben heel erg blij dat Sophie zo lang in mijn buik is blijven zitten. Ik wilde namelijk oorspronkelijk thuis bevallen en als ze eerder was gekomen dan had ik dat ook gedaan. Wie weet hoe het dan gelopen was…


Dit was mijn bevallingsverhaal. Hoe ging jouw bevalling? Snel of langzaam? In het ziekenhuis of thuis? Ik lees het graag in de comments. 🙂

025 comments