Browsing category

Persoonlijk

#Momlife, Persoonlijk, Uitgelicht,

Moeder zijn

Sophie is inmiddels al 16(!) maanden en ik moet toch wel eerlijk bekennen dat het moeder zijn me – tot nu toe – prima bevalt, iets wat ik echt niet had verwacht. Sterker nog; dankzij alle hormonen en het babynieuws van de afgelopen maanden heb ik er zelfs aan zitten denken om voor een broertje of zusje te gaan, maar ik twijfel nog. 😉

De eerste week

De eerste week na de bevalling kon ik mezelf wel voor m’n kop slaan: waar the fuck was ik aan begonnen? Wat moest ik nou met dit kind? Kon iemand zoals ik, iemand met het geduld van een aangebrande visstick, wel een goede moeder zijn? Was ik hier wel voor gemaakt? Sophie huilde helemaal niet veel en was een uiterst tevreden baby, maar als ze een keer huilde dan zat ik na 3 seconden al tegen het plafond. “Hou alsjeblieft op.”

In de kraamweek heb ik wel met Sophie geknuffeld, maar achteraf gezien niet zoveel als ik zou willen – of zou ‘moeten’. Daar voel ik me best nog wel eens schuldig over. Ook vraag ik me af waarom ik op sommige momenten geen behoefte had aan contact met mijn baby. Had ik een (lichte) vorm van PND? Of hoort het er stiekem gewoon bij, maar lult niemand erover? Ik heb geen idee.

Verandering

Ik moest heel erg wennen aan de verandering. Opeens geen baby meer in mijn buik, maar in de box. Een baby die huilt, iets waar ik – toen – slecht tegen kon. Niet echt handig als je mama bent, I know. Behalve het gehuil vond ik het ook lastig om geleefd te worden. Ik leefde van luier naar flesje, van flesje naar slaapje en van slaapje naar luier. Ergens tussenin soms ook nog een badje en, o ja, ook nog kraamvisite… Die verschrikkelijke kraamvisite. Bij een 2de blijft mijn voordeur dicht, dat vertel ik je alvast. Ik stuur wel een foto, ofzo.

Maar hoe ik in het begin op bepaalde momenten geen behoefte had aan contact met mijn kind, des te groter is die drang nu. Ik ben het liefst heel de dag bij haar. Samen spelen, leuke dingen doen. Ik geniet nu echt van het moeder zijn en ben super trots dat dat lieve kleine murpje mijn dochtertje is.

Eenzaam

Maar het moeder zijn brengt ook eenzaamheid met zich mee. Sinds ik moeder ben, heb ik veel minder vrienden. Tijdens de zwangerschap zag ik diverse vriendschappen al verwateren en dat werd na de bevalling alleen maar erger. Ik vind dit niet heel erg, want nu weet ik wel wie mijn echte vrienden zijn, maar het maakt me dus wel eens eenzaam. Ik probeer minimaal 1 keer in de 2 weken af te spreken met mijn beste vriend, al is het maar ff chillen bij de grote gele M, maar dit is eigenlijk veel te weinig. Zeker gezien het feit dat ik voornamelijk vanuit huis werk en er niet heel veel momenten zijn waarop ik face2face een leuk gesprek heb met een volwassene. Ik kan dan ook niet wachten om vanaf volgende week één dag per week bij een bedrijf hier op het dorp aan de slag te gaan.

Dit betekent wel dat Sophie naar de opvang moet en dat is voor mij een hele grote stap. Tot nu toe nam Yannick vrij of kwam mijn opa een paar uurtjes oppassen. Vandaag is ze eventjes een dagje wennen bij het kinderdagverblijf en terwijl ik in mijn eentje terug naar huis liep rolden de tranen over m’n wangen. Ze hing bij het weggaan echt aan m’n been en wilde niet dat ik haar daar achterliet. Ik hoop met heel m’n hart dat ze een leuke dag heeft, anders weet ik niet of mijn moederhart het wel aankan om haar elke week weer opnieuw te moeten achterlaten. Ik ben benieuwd hoe mijn lezers dit (hebben) ervaren? Ervaringen en tips zijn welkom in de comments.

Moeder zijn

Long story short: ik vind moeder zijn leuk, maar ook een beetje eenzaam. Ik zou het, ondanks dat ik minder vrijheid heb, het allemaal voor geen goud willen missen. Overigens ben ik sinds mijn bevalling echt een weekdier geworden en kan ik nu echt niet meer zonder mijn kind, haha!

Het moeder zijn valt me al met al minder zwaar dan ik had verwacht. Hoe ervaar jij het ouderschap? Ik lees het graag hieronder. 🙂 Reageren op Facebook of Instagram kan natuurlijk ook.

010 comments
Persoonlijk, Uitgelicht,

It’s a Momlife – That’s Life in een nieuw jasje

Daar is ‘ie dan eindelijk: mijn nieuwe blog! Na heel wat uurtjes zwoegen is de website eindelijk af. Precies op tijd voor Blogger by Nature, het blogevent waar ik a.s. zaterdag naartoe ga. 🙂

It’s a Momlife

That’s Life liep aardig. Voor een blog die pas een paar maanden op openbaar stond waren de bezoekersaantallen prima en ook op social media kreeg mijn blog er steeds meer volgers bij. Zo staat de teller vandaag op 888 Instagram volgers en 183 Facebook likes en dat vind ik best netjes. 🙂

Toch wilde ik iets nieuws. Iets anders, een andere naam. Ik blog toch wel voornamelijk over mijn leven en het moederschap, dus vond It’s a Momlife wel toepasselijk. Daarnaast bouwde ik met That’s Life geen online autoriteit (DA/PA) op, vanwege de .xyz extensie. Blijkbaar ondersteund Moz dit niet. Beetje jammer, aangezien veel bedrijven en PR bureaus de DA/PA van je blog willen weten voordat ze met je in zee gaan. En dus besloot ik een nieuwe domeinnaam aan te schaffen en mijn website om te bouwen.

Huisstijl

Ik ben super blij met mijn nieuwe huisstijl. Het logo heb ik zelf (online) gemaakt en ook de kleuren heb ik zelf uitgezocht. Het oogt strak maar toch ook wel een beetje speels. #Iloveit

Heb ook meteen bijpassende visitekaartjes besteld, speciaal voor het blogevent. Ben heel benieuwd of ik een boel nieuwe contacten kan leggen tijdens het borrelen. 🙂 Zie ik jou daar? En wat vindt jij van mijn nieuwe website/huisstijl/logo? Ik lees het graag in de comments of op een van mijn social media kanalen. Ben benieuwd! 😀

012 comments
Persoonlijk,

That’s Life gaat op de schop!

Hallo allemaal! Het is alweer een tijdje geleden dat er een blog is geplaatst en dit heeft een aantal redenen.

Work work work

Allereerst heb ik het hartstikke druk met werk. Ik moet echt goed plannen en hopen dat er niks tussendoor komt, want anders zit ik weer tot in de late/vroege uurtjes achter m’n laptop. Daarnaast komt er dus wel regelmatig iets tussendoor, namelijk Sophie. Die heeft weer zo’n heerlijke fase waarin ze alleen maar heel de dag aan mij plakt. Papa is weer eventjes minder populair en dus moet mama alles doen. ’s avonds werken it is.

Naast het aan mij plakken is het rond bedtijd tegenwoordig elke keer weer de vraag of ze meteen gaat slapen of niet. Op sommige dagen is ze zó moe dat ze meteen gaat liggen, maar op andere dagen is ze het er niet mee eens dat ze naar bed moet. Wat het is weten we niet, maar we hebben inmiddels wel ondervonden dat laten huilen ook niet helpt. En dus komt het regelmatig voor dat ik ’s avonds met Sophie op de bank zit. ’s nachts werken it is…

Frisse wind

Naast de drukte met werk ben ik ook ontzettend druk bezig met een nieuwe website voor mijn blog. Ja, je leest het goed. That’s Life gaat op de schop! Het is namelijk tijd voor iets nieuws. Een nieuwe naam, andere thema’s. Ik heb bijvoorbeeld gemerkt dat mijn maandoverzichten slecht gelezen worden, dus het zal mensen waarschijnlijk geen hol interesseren wat ik in ’t dagelijks leven doe (behalve die ene stalker die nooit iets liked of reageert, of überhaupt is aangemeld voor m’n blog, maar wel alles leest. Yeah, I know who you are 😉 ).

Anyway, tijd voor iets nieuws dus. Als alles volgens planning verloopt (zal wel niet) zal de nieuwe website ergens halverwege mei live gaan. I’ll keep you posted!

22 comments
#Momlife, Persoonlijk, Zwanger,

Terugblik – Mijn bevallingsverhaal

Het is inmiddels alweer bijna een jaar geleden dat ik mama werd. Destijds heb ik wel een blog geschreven over de eerste week, met daarin in het kort hoe de bevalling ging. Toch wil ik graag nog mijn volledige bevallingsverhaal met jullie delen. Mocht je zelf binnenkort moeten bevallen: lezen op eigen risico. 😉

Mijn bevallingsverhaal

Ik was 41 weken en 6 dagen zwanger toen ik zou worden ingeleid. 2 dagen daarvoor waren we in het ziekenhuis voor een controle en toen werd er aan mij gevraagd of ik al een datum wilde prikken. Ik liep al vanaf 41 weken met 3 cm ontsluiting maar er gebeurde verder niks en omdat ik er helemaal klaar mee was en stiekem toch een januaribaby wilde – 9 maanden naar toegeleefd, duh – werd er een datum geprikt: 31 januari.

Om 7:30 moesten we ons melden en mijn opa zou ons rond 7:00 ophalen en bij het ziekenhuis afzetten. Om 7:15 – veel te vroeg – liepen we de afdeling op en moesten bij de balie wachten. Na ongeveer een kwartier te hebben gewacht kregen we een kamer toegewezen: nr 16. Het was voor een ziekenhuiskamer redelijk huiselijk ingericht met een bank, tv en een privé badkamer. Kort nadat we op de bank waren gaan zitten kwam er iemand langs met koffie en thee.

Inleiden & vliezen breken

Yannick was inmiddels op van de zenuwen en ook ik werd steeds zenuwachtiger. Om de tijd te doden zette ik de tv aan. Na bijna 45 minuten te hebben gewacht kwam er eindelijk een verloskundige – tenminste, ik denk dat het een verloskundige was – een hele waslijst aan dingen doornemen. Toevallig was er de week ervoor in het nieuws geweest dat er veel teveel met een tang of pomp werd ingegrepen terwijl dit medisch helemaal niet nodig was, maar puur voor de tijdsdruk. Ik had een geboorteplan klaarliggen en deze overhandigde ik aan de verloskundige. Hij moest lachen om mijn ‘eisen’ en zei: “we grijpen alleen in als het echt niet meer gaat” en “over pijnbestrijding kun je pas iets zeggen als je daadwerkelijk weeën hebt”. Ook kreeg ik een heel verhaal over incontinentie als het hoofdje te lang staat, maar ik hield voet bij stuk. In eerste instantie wilde hij mijn plan niet eens aan de gynaecoloog laten zien, maar toen ik duidelijk liet merken dat deze 3 A4tjes echt naar de gynaecoloog moesten ging hij dat toch maar even doen.

Ondertussen kreeg ik een CTG om te kijken hoe het met Sophie ging. Alles was goed en we gingen beginnen. De gynaecoloog kwam binnen, Kaat heette ze. Kaat hield nog even een praatje en rond 9:45 brak ze mijn vliezen. Na zo’n 45 minuten – op de valreep, want langer wilden ze het niet aankijken – kreeg ik de eerste wee, wat de spanning voor mij wat deed afnemen want dit betekende dat ik in eerste instantie geen infuus met weeënopwekkers hoefde. #halleluja 🙂

Persdrang

Voor mij voelden de (rug)weeën hetzelfde als de voorweeën/krampen die ik thuis ook regelmatig had gehad en waren in eerste instantie prima te doen. Geen pretje, maar niet zo erg als wat je op tv vaak ziet. Na een uurtje werden de weeën steeds pijnlijker en kwamen steeds korter op elkaar. Ik besloot om onder de douche te gaan, maar kon geen fijne houding vinden. De verloskundige had me zo’n fitnessbal gegeven, dus Yannick rolde die de badkamer in en ik besloot er op te leunen. Uiteindelijk trok ik het niet meer en riep dat er iemand moest komen kijken omdat ik persdrang had.

Na voor mijn gevoel een eeuwigheid kwam Kaat rond 12:00 eindelijk kijken. Ik zat midden in een wee, dus ze moest eventjes wachten. Toen de wee weg was klom ik op bed en werd er gekeken wat de stand van zaken was: 5cm ontsluiting. De reden dat ik al persdrang had was volgens haar heel simpel. Sophie lag met haar gezicht naar boven i.p.v. naar beneden en was een sterrenkijker. Ondanks de persdrang mocht ik hier absoluut niet aan toegeven zei ze. #fijn

Ruggenprik

Een uurtje later, 13:00, zat ik inmiddels aan mijn taks. Ik trok het niet meer. De persdrang tegenhouden was too much en slurpte de energie uit mij. Voor mijn gevoel moest ik ondertussen echt wel op 10cm zitten, maar toen Kaat weer kwam kijken bleek ik ‘pas’ op 7cm te zitten. Shit.

Ondertussen was ik al 600x van het bed naar de douche gerold en weer terug, maar wist niet meer hoe ik de weeën moest opvangen. In mijn hoofd duurde het allemaal veel te lang en ik raakte in paniek. Door de paniek was ik uiteraard verre van ontspannen, waardoor ik de pijn helemaal niet meer trok. “IK MOET NU EEN RUGGENPRIK” galmde door de kamer. Het interesseerde me niet meer dat ik die ruggenprik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik trok het niet meer en wilde die pijnbestrijding à la minute hebben. Na – weer voor m’n gevoel – een eeuw te hebben gesmeekt kwam Kaat weer langs om het pijnstilling-praatje te houden. Consequenties, nadelen, bla bla – het ging allemaal langs me heen. Geef me die prik!

“Daan”, zei ze, “jij wil helemaal geen prik”. Jawel, zei ik. “Nee hoor, die wil jij niet. Je bent nu in paniek en bent de controle kwijt. We gaan nu even rustig ademhalen en dan komt het allemaal goed.” Ik zat precies tussen 2 weeën in en keek haar aan. Oké, maar als het niet werkt wil ik die prik. “Dat is goed”.

Eindelijk persen

Ik deed precies wat ze zei en wonder boven wonder ontspande ik me en kon ik de weeën weer goed aan. Ik zat inmiddels op handen en knieën, want de houding die ze mij adviseerde – linkerzij – trok ik echt niet. Op handen en knieën ging het prima en samen met de verloskundige pufte en zuchtte ik de persdrang weg. Ook Yannick deed mee en hij deed het zo goed dat de verloskundige zei “goed zo, je kan het”, waarop hij zei “dat was ik”. 😛

Het was inmiddels 15:00 geweest en ik was het zat. Kaat kwam weer kijken en eindelijk was het zover: ik zat op 10cm. Ik mocht eindelijk gaan persen! ’s Ochtends had ik aangegeven dat ik niet op mijn rug wilde bevallen maar o.a. de baarkruk wilde proberen, dus deze werd tevoorschijn getoverd. Het was totaal niet wat ik er van had verwacht; een klein houten krukje, formaat kabouter en in de vorm van een halve maan. Het zat werkelijk waar voor geen meter en als kers op de taart werd er ook nog een spiegel onder gelegd zodat ik kon meekijken. Thanks, but no thanks. Na 2x persen was ik er klaar mee en ging weer op handen en knieën op bed zitten.

Afgescheurde navelstreng en liters bloed

In deze houding ging het persen perfect en na een tijdje kwam het hoofdje tevoorschijn. Yannick stond naast me en werd geroepen om te kijken – goodbye sexlife – en om 16:07 werd Sophie Elizabeth geboren. Puntgaaf en geen vernix te bekennen. Is zo’n olifantendracht toch nog ergens goed voor, haha! Ik kreeg haar tussen mijn benen door aangereikt en ik riep: “wat ben je mooi!”. Ook riep ik dat ik haar ging laten vallen, omdat ze glibberig was. Kaat hielp me om haar goed vast te pakken terwijl ik achter me hoorde “Kaat, hier komen”.

Voor ik het wist moest ik op mijn rug gaan liggen en stond de kamer opeens vol met medisch personeel. De navelstreng bleek volledig te zijn afgescheurd en ik bloedde als een rund. Iemand probeerde een infuus te prikken voor de weeënopwekkers en 4 mensen waren druk in de weer om de placenta eruit te krijgen en het bloeden te stoppen, maar dat lukte in eerste instantie niet. Er werd hard op mijn buik geduwd en nadat er eerst een hele golf met bloed uitkwam, kwam toen eindelijk de placenta. Het voelde alsof ik was bevallen van een slak.

Apgar score

Sophie lang ondertussen op mijn borst en deed het prima. Zij had een Apgar score van 9-10 en in ieder geval geen complicaties, dus dat maakte het voor mij een stuk minder erg. Na een tijdje werd Sophie meegenomen om te worden gewogen en werd daarna aangekleed. Ze was 53 cm lang en 3890 gram zwaar. Yannick stond een beetje hulpeloos aan de zijlijn en was door alle commotie een beetje de weg kwijt, waardoor hij niet meer wist waar de kleertjes waren. Tussen alle bedrijven door wees ik naar de weekendtas in de hoek.

Het bloeden was ondertussen gestopt en Sophie lag tevreden in Yannicks armen. Mijn minischeurtje werd gehecht en toen dat klaar was werd ik op een ander bed gelegd. Ik werd gewassen en kreeg schone kleding aangereikt, en ondertussen kwam er iemand langs met de vraag wat we wilden eten. Ik belde vervolgens mijn opa om hem te vertellen dat zijn achterkleinkind geboren was. Hij was zo emotioneel dat hij niet eens doorhad dat Sophie vernoemd was naar mijn oma, dat begreep hij later pas.

Hotel ziekenhuis

Sophie werd weer op mijn borst gelegd en ik werd naar de kraamsuite gereden: kamer 8. Ik was bijna 2 liter bloed verloren, dus moest minimaal 1 nachtje blijven. Etenstijd was net geweest en het eten wat ons stond op te wachten was inmiddels koud. Yannick warmde het op in de magnetron, maar het was echt niet te eten. Mijn opa kwam langs om Sophie te bewonderen en nadat hij weg was ging Yannick beneden nog even 2 flesjes cola en wat te eten scoren, en zijn ouders bellen. Hij kwam een half uurtje later terug met een appelflap – love him -, die ik meteen verorberde.

Yannick mocht gelukkig blijven slapen en Sophie sliep de eerste nacht meteen van 00:00 tot 6:00, en ook alleen maar omdat de verpleging haar wakker maakte om te temperaturen. Na 2 nachten ziekenhuis mochten we eindelijk naar huis. Ik kijk terug op een goede en snelle bevalling van ruim 5 uurtjes met slechte nasleep en ben heel erg blij dat Sophie zo lang in mijn buik is blijven zitten. Ik wilde namelijk oorspronkelijk thuis bevallen en als ze eerder was gekomen dan had ik dat ook gedaan. Wie weet hoe het dan gelopen was…


Dit was mijn bevallingsverhaal. Hoe ging jouw bevalling? Snel of langzaam? In het ziekenhuis of thuis? Ik lees het graag in de comments. 🙂

025 comments
#Momlife, Persoonlijk,

Hoe Sophie opeens ’s nachts tussen ons in lag

Voordat ik moeder werd had ik stiekem wel een mening over andere moeders – en vaders, uiteraard. Vooral als het over het slaapritme van een kind ging en vervolgens bleek dat Pietje elke nacht tussenin lag dacht ik; waarom? Kwestie van opvoeden, toch? Toch lag Sophie vorige week ook opeens tussen ons in. Shit.

Verlatingsangst

Sophie zit momenteel midden in een sprong. Althans, dat denken wij. Volgens ‘Oei ik Groei’ zit ze juist in een zonnige periode, maar wij ervaren dat ietsje anders. Zodra wij de kamer uit lopen begint ze ontroostbaar te huilen, soms zelfs krijsen. Dikke paniek.

Je voelt ‘m al aankomen: bedtijd is hel. Voorheen was het appeltje eitje. Pyjama aan, nog even beneden spelen of knuffelen, flesje drinken, tandjes poetsen en naar bed. Dan deden we samen het gordijn dicht, zeiden welterusten tegen de boekjes op de plank en legde ik haar in bed. Speentje wist ze zelf al te vinden, konijn schoof ik in haar handje. Eventjes instoppen, “welterusten Sophie, tot morgen” en weg was ik. Vervolgens sliep ze 14 uur aan een stuk door en werd de volgende ochtend super vrolijk wakker. I-DE-AAL.

Nu gaat het ongeveer zo: Pyjama aan, nog even beneden spelen of knuffelen, flesje drinken, soort van tandjes poetsen – want dat is STOM – en bij het dichtdoen van het gordijn begint het al. Ze weet dan dat het tijd is om te gaan slapen en daar gaat ze niet mee akkoord. Soms is ze zo moe dat ze het stukje gordijn dichtdoen niet meekrijgt en dan begint het feest zodra ze boven het ledikantje zweeft. Zodra ze in bed ligt zit ze binnen 3 seconden weer overeind, met grote krokodillentranen. Mama – of papa – mag niet weg. Erbij blijven zitten helpt ook niet, want ze is inmiddels al zo slim dat ze weet dat we daar echt niet heel de avond gaan zitten. Het enige wat helpt is haar weer uit bed pakken en samen in de stoel zitten. Soms valt ze dan in slaap en kan ze stilletjes worden overgelegd. Succesrate van 50%. Fijn. Not.

Co-sleeping

Vorige week werd ze midden in de nacht wakker. Waarschijnlijk had ze een nachtmerrie, want ze was compleet in paniek. Wat we ook deden, niks hielp. Yannick nam haar mee naar onze slaapkamer zodat ze even tot rust kon komen en voordat we het wisten lag ze tussen ons in te slapen. We besloten haar te laten liggen. Sophie lag na een tijdje met haar hoofd bij mij en met haar voeten bij Yannick, dus wij lagen beide op het randje van het bed. Volgens mijn Fitbit ben ik die nacht ook ruim 3 uur wakker geweest. Niet voor herhaling vatbaar.

Maar ja, wat dan? Voor de zekerheid hebben we de volgende dag het campingbedje in onze kamer gezet. Daar heeft ze ondertussen 2 keer in geslapen, maar dat is echt ons laatste redmiddel. Eerst proberen we het om in haar eigen bedje te laten slapen. Elke avond weer.

Laten huilen

Ik ben niet zo’n voorstander van laten huilen. Sophie kan nog niet praten en haar enige manier van communiceren dat er iets mis is, is door te huilen. Ik hoor gelukkig steeds beter of ze echt in paniek is, of dat ze de dramaqueen aan het uitgangen is – kuch, kind van mij, kuch – maar het laten huilen is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik merk wel dat, vooral overdag, het wel werkt om haar op bed te leggen en vervolgens boven nog wat te gaan rommelen zodat ze mij nog ziet of hoort. Dit hebben we de afgelopen paar dagen ’s avonds ook geprobeerd en de ene avond werkt het wel en de andere avond niet. Waar het aan ligt? You tell me.

Heb jij deze fase ook meegemaakt met je kindje en heb je tips? Ik lees het héél graag in de comments!

 

012 comments
Persoonlijk,

Goede voornemens 2018

Vrijwel iedereen heeft ze: goede voornemens voor het nieuwe jaar. Ik ook. 🙂

Mijn goede voornemens voor 2018

1. Streefgewicht bereiken

Met stip op 1: afvallen. Laatst konden jullie op mijn To Do list lezen dat ik nog 2 kg wilde afvallen om mijn tussentijdse doel te halen (63kg). Toen ik vanochtend op de weegschaal ging staan stond dat magische getal er al + wat extra, 63,5 kg. Met nog ruim een week te gaan weet ik bijna zeker dat ik dat eindejaarsdoel ga halen en dat betekent dat ik dit jaar maar liefst 20 kg ben afgevallen!

Anyway, terug naar mijn goede voornemen. Om mijn uiteindelijke streefgewicht te halen moet ik in 2018 nog 5 kg afvallen. Hopelijk gaat mij dit lukken! 🙂

2. Een boek schrijven

Omdat ik zoveel heb meegemaakt wil ik dit graag op papier gaan zetten. Ten eerste omdat dat mij zal helpen om het wat beter te verwerken en alles op een rijtje te krijgen. Het zal best pittig worden, omdat ik in mijn geheugen moet gaan graven terwijl ik sommige – traumatische – gebeurtenissen juist diep heb weggestopt, en ten tweede omdat ik het daarna met de wereld wil delen. Kindermishandeling en verwaarlozing komt gewoonweg nog te vaak voor, terwijl naaste familie er niks aan doet – of durft te doen.

3. Webshop beginnen

Vorig jaar kwam ik op het idee om een webshop te gaan beginnen. Dit heb ik aan het einde van mijn zwangerschap eventjes on-hold gezet, want ik had het vermoeden dat ik de komende tijd mijn energie wel ergens anders voor kon gebruiken. In 2018 sla ik met mijn huidige business een andere weg in, wat mij tijd geeft om mij weer te focussen op de webshop. I’ll keep you posted. 😉

4. Cursus fotografie volgen

Ik wil al jaren een spiegelreflexcamera, maar elke keer komt het er niet van. In 2018 zal ik vanwege de webshop een spiegelreflexcamera ‘moeten’ aanschaffen, dus dan kan ik deze ook mooi gebruiken om een begin te maken met portret en landschap fotografie. Ben benieuwd!

5. Zweeds leren

Ja, dit klinkt misschien een beetje raar. Ik wil heel graag (nog) een vreemde taal leren. 🙂 Ik heb een aardige talenknobbel, al zeg ik het zelf. Ik spreek en schrijf 4 talen, dus daar kan er vast nog wel eentje bij! Waarom Zweeds? Ik vind het gewoon een leuke taal.

6. Vaker me-time

De laatste tijd heb ik gemerkt dat me-time erg belangrijk is. Toch lukt het mij vaak niet om echt te relaxen. Als Yannick ’s avonds weg is en Sophie op bed ligt, ga ik in plaatst van te ontspannen aan het werk of sleutelen aan mijn blog. In 2018 wil ik me-time echt gaan inplannen. Eens kijken of mij dit gaat lukken.

7. Meer met muziek bezig zijn

Toen ik 16 was kwam ik terug naar Nederland en heb ik kennis gemaakt met het pianospel. Voor mijn 17de verjaardag kreeg ik een piano – ja, ik werd een beetje verwend door mijn lieve opa en oma – en ging ik op pianoles. Ik bleek een verborgen talent te hebben voor muziek. 🙂 Toen Yannick en ik ons huis kochten verhuisde de piano uiteraard mee, maar jammer genoeg heb ik niet zo vaak tijd om te spelen. En als ik dan een keer tijd heb, moet ik ook maar net even zin hebben. Soms probeer ik het maar dan heb ik het ‘gevoel’ niet en dan klinkt het – vind ik – voor geen meter.

In 2018 wil ik het pianospel echt weer gaan oppakken. Ik kan daar mijn gevoel in kwijt, het werkt therapeutisch en dat is precies wat ik nodig heb. Klinkt als de perfecte aanvulling op punt 6. 🙂

 

Zo, dit zijn mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar. Heb jij ook goede voornemens? Of doe je daar niet aan? 🙂 Ik lees het graag in de comments.

024 comments
Persoonlijk,

Mijn to do lijstje

Help! Het is alweer bijna december en het jaar is echt voorbij gevlogen. Ik wilde dit jaar zoveel doen, maar op een of andere manier – kuch, moederschap, kuch – is er van een aantal dingen geen reet terecht gekomen.

To do lijstje

Het zal me niet lukken om alles op dit to do lijstje voor 31 december af te strepen, maar ik ga wel m’n best doen.

  1. Nog 2 kg afvallen. Mijn tussentijdse doel is 63 kg. Als ik dit vóór 1 januari haal ben ik happy. Dan ben ik namelijk ruim over de helft en hoef ik er in 2018 nog maar 5. 🙂
  2. Op vakantie. Dit gaat helaas dit jaar niet meer lukken, maar ik hoop begin volgend jaar toch wel minimaal een week weg te gaan.
  3. Dagje Amsterdam met m’n BFF. Dit staat al anderhalf jaar op de planning, maar elke keer komt het er niet van. Dus dit gaan we in december gewoon doen.
  4. Webshop lanceren. De website is al een tijdje af, maar ik twijfel nog over sommige producten.
  5. Een begin maken aan mijn boek. Dit ga ik in december sowieso doen. 🙂
  6. Meidenavond met mijn zusje Gwyn.
  7. Meedoen aan een hardloopwedstrijd. Voorlopig vinden mijn knieën het helemaal niks, wie weet kan ik hier in 2018 voor gaan trainen.
  8. Naar de sauna. Vanaf het moment dat ik zwanger was ben ik niet meer geweest, dus het wordt wel weer een keer tijd. Hopelijk kan ik dit in december nog doen.

2018

Ik heb voor het nieuwe jaar ook heel wat in petto, o.a. wat positiever in het leven (proberen) te staan. Daar lees je binnenkort meer over, maar voorlopig ga ik eerst even proberen om bovenstaande lijst af te werken. Ik krijg het nog druk. 😉

Heb jij nog bepaalde dingen die je perse dit jaar wilt doen? Of voornemens voor het nieuwe jaar? 😀 Ik lees het graag in de comments.

013 comments
Persoonlijk, Verleden,

Home is where the heart is

Het is inmiddels al ruim 8 en half jaar geleden dat ik terugkwam naar Nederland. Dat ik met mijn rugzak het huis verliet en niet meer omkeek. De bus instapte en 3 landgrenzen over ging. Het was de beste beslissing die ik in mijn leven heb gemaakt en had ik – achteraf gezien – veel eerder moeten doen.

Spanje

Ruim 6 jaar heb ik er gewoond: Spanje. In een klein, mooi toeristisch dorpje waar je in de zomer over de hoofden kon lopen en waar in de winter geen hol te doen was. Ondanks alle vervelende herinneringen blijf ik deze periode in mijn hart koesteren. Heb daar veel levenservaring opgedaan, 2 nieuwe talen geleerd, vrienden gemaakt, mijn eerste échte liefde ontmoet – een Hollandse jongen, overigens – en heb daar ook mijn hele middelbare schooltijd doorlopen.

Heerlijk woonde ik daar. Ik ging in een naastgelegen dorp naar school en liep elke dag over de prachtige boulevard heen en terug. Als ik de deur uitstapte rook ik de zee en hoorde ik de golven tegen de brekers slaan. Boven de Middellandse zee kwam aan de horizon de zon op. Prachtig.

Home is where the heart is

3 jaar geleden ben ik teruggegaan. Samen met mijn beste vriend boekte ik een appartementje aan het strand en genoot daar ouderwets van alles wat dat land te bieden heeft. We gingen elke avond uit eten, zaten hele dagen op terrasjes en gingen bij oude vrienden op bezoek. Ondanks dat ik al 5 jaar weg was, werd ik op straat herkend en heb ik veel bekenden gezien. Het voelde meteen weer vertrouwd.

Ik heb heimwee. Heimwee naar het land, het klimaat, de mensen en de no-stress lifestyle. De economie ligt daar nog steeds op z’n gat en met de spanningen rondom de onafhankelijk van Catalunya wordt het er niet beter op. Toch wil ik weer terug. Op vakantie – dat sowieso -, maar ook om te wonen. Ooit… 🙂

06 comments
Persoonlijk,

Komt een vrouw bij de dokter

Plottwist: it was me.

Pijnlijke borst

Vorige week kreeg ik last van mijn linkerborst. De zijkant deed zeer en ook onder mijn oksel deed het pijn als ik er op drukte. Ik besloot het nog even aan te kijken.

Een paar dagen later was het nog niet over. Sterker nog, het werd steeds een beetje erger. Aan de zijkant van mijn borst en onder mijn oksel voelde ik een harde massa zitten, dus ik besloot woensdagochtend de huisartsenpraktijk te bellen. Ik legde de klacht uit aan de assistente en mocht ’s middags meteen komen.

Mijn huisarts was nog niet klaar met onderzoeken of hij besloot al om mij door te verwijzen naar het ziekenhuis. In plaats van mij een doorverwijzing te geven op papier, belde hij meteen het ziekenhuis op om een afspraak te maken. De eerstvolgende mogelijkheid was 17 oktober, maar mijn arts was het daar niet mee eens en werd een klein beetje boos. “Deze mevrouw moet deze week nog onderzocht worden”.

Hij werd in de wacht gezet. Ik zat ondertussen met zweet tussen m’n billen op m’n stoel. Deze week? Is het zo ernstig? Uiteindelijk mocht ik vrijdag, gisteren dus, al naar het ziekenhuis voor onderzoek. Slik, dat is wel heel snel…

Borstkanker

1 op de 8 vrouwen krijgt borstkanker. Dat is bizar veel! Daar bovenop heb ik ook nog eens verhoogde kans vanwege het feit dat mijn moeder het op jonge leeftijd kreeg. Aan de ene kant was ik blij dat ik meteen voor een echo naar het ziekenhuis mocht, maar aan de andere kant was ik ook heel bang voor wat ze eventueel zouden vinden.

Met knikkende knieën stapte ik vrijdag in de auto. Sophie kon gelukkig een middagje bij de buurkindjes spelen zodat Yannick met mij mee kon. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis bleek dat ik naar de speciale Breast Clinic moest. Het Albert Schweizer ziekenhuis blijkt daarin gespecialiseerd te zijn. Dat gaf mij ondanks de zenuwen toch wel een fijn gevoel.

Daar aangekomen keek ik om me heen. De hele wachtkamer zat vol en de sfeer was gespannen. Het was duidelijk te zien dat dit geen afdeling is waar je heen gaat als je last hebt van je knie. Ik had om 15:15 een afspraak, maar was pas na 16:00 aan de beurt. Ik was ondertussen zo zenuwachtig dat ik amper mijn tas kon pakken.

Opluchting

In eerste instantie werd ik binnen geroepen voor een mammografie. Eenmaal uitgekleed bleek dat ik meteen door mocht voor een echo, want bij vrouwen onder de 30 wordt geen mammografie gemaakt. Yannick werd erbij geroepen en ik werd klaargemaakt voor de echo. Na een tijdje bleek dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken. Mijn borstklierweefsel was/is verkleefd, wat dus hard aanvoelt en zeer kan doen. De arts kon mij niet precies vertellen wat de oorzaak is, maar ging er vanuit dat dit hormonaal is en dat het vanzelf over gaat. Moet het uiteraard wel even in de gaten houden.

Er is dus niks aan de hand. Wat een opluchting! Wel moet ik vanwege mijn verhoogde kans op borstkanker vanaf mijn 35ste jaarlijks op controle. Normaliter is dit pas vanaf je 50ste.

De afgelopen dagen ben ik wel met mijn neus op de feiten gedrukt; het kan zomaar voorbij zijn met de pret. De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen en heb met m’n gezinnetje amper leuke dingen gedaan. Hier gaan we dus even snel verandering in brengen. 🙂 Carpe Diem.

02 comments