Browsing category

Persoonlijk

Persoonlijk, Uitgelicht,

Herstel na Corona – Hoe raakte ik besmet en hoe gaat het nu met mij?

In mijn persoonlijke update benoemde ik het laatst al: in maart 2020 raakte ik besmet. Hoogstwaarschijnlijk, want toen werd er vanwege een tekort amper op corona getest. We zijn inmiddels bijna één jaar verder en omdat ik regelmatig de vraag krijg hoe het nu met me gaat, of ik er nog veel last van heb en wat mijn klachten eigenlijk waren, schrijf ik vandaag deze blog.

Coronaklachten

Vanaf 16 maart 2020 was de opvang vanwege de intelligente lockdown gesloten, dus toen ik ziek werd zaten we al een kleine week in een soort van #semiquarantaine. Waar ik het virus heb opgepikt weet ik niet. Of in de supermarkt, of Yannick heeft het van zijn werk mee naar huis genomen. Ik ging zelf enkel en alleen de deur uit voor boodschappen en hij ging nog een enkele keer naar kantoor.

Vrijdag 20 maart zat ik beneden aan de keukentafel te werken toen ik het opeens ijskoud kreeg en van het een op andere moment ontzettend moe was. Als ik mijn hoofd op tafel had gelegd was ik zo in slaap gevallen. De volgende ochtend werd ik met keelpijn en knallende hoofdpijn wakker. Daarnaast was ik ondanks dat ik vroeg naar bed was gegaan ook nog steeds erg moe. “Zou het Corona zijn?” vroeg ik me af. Omdat het weekend was besloot ik het nog even aan te kijken. Maandagochtend was ik erg benauwd en duizelig, dus vroeg ik Yannick de huisarts te bellen. De assistente hoorde hem aan en ging met de huisarts overleggen.

Uiteindelijk kreeg Yannick te horen dat het hoogstwaarschijnlijk om Corona ging, dat er geen test zou worden gedaan en dat ik 8 paracetamol en 3 ibuprofen per dag moest innemen. Indien de klachten erger zouden worden moesten we meteen aan de bel trekken en zolang ik coronaklachten had mocht niemand van ons gezin de deur uit. #feestje

Quarantaine

Dus daar zaten we dan; officieel in quarantaine. Online boodschappen bestellen ging niet, want bij elke supermarkt waren alle tijdsloten voor bezorgen hartstikke vol. Gelukkig wilde een lieve vriendin wel boodschappen doen en ook mijn oma zette af en toe wat voor onze voordeur neer. Ook is mijn vriendin nog 3 winkels langs geweest voor paracetamol en Ibuprofen, want vanwege de achterlijke hamsteraars was het bijna nergens meer te krijgen. Ik was blij dat ik in februari een megapak toiletpapier had gekocht. 😉

Ziekteverloop van Corona

Dat Covid19 niet bij iedereen hetzelfde ziekteverloop heeft weten we inmiddels al. Ik heb amper gehoest en heb ook – ondanks dat ik het even ijskoud had – geen koorts gehad. Ik was extreem moe, duizelig, misselijk en benauwd. Ook had ik de eerste week keelpijn en extreme hoofdpijn, en was mijn hartslag continu 140+.

Terwijl ik ziek was mankeerde de rest van het gezin vrijwel helemaal niks. De kinderen hebben de eerste dagen wat gesnotterd – maarja, what’s new – en de man had 1 dag een beetje last van zijn keel.

Thuiswerken & verzorgen

Omdat de man gewoon moest werken hielp hij mij ‘s ochtends uit bed en de trap af – want zelf kon ik dit niet – zodat ik beneden op de bank of in de tuin kon liggen. Ik ben nog altijd erg blij dat het weer in die periode heerlijk was en we dus niet alleen maar binnen voor de tv konden hangen. Nu kon ik ook in het gras chillen terwijl de kinderen gezellig in de zandbak of met de watertafel speelden. Zij hebben er om die reden – afgezien van dat papa ineens alle verzorging deed – verder weinig van gemerkt.

Op 24 april mocht ik na 34 dagen eindelijk weer naar buiten. Ik ging lopend boodschappen doen en dat ik halverwege even moest uitrusten kon de pret niet drukken. Eindelijk weer “normaal” leven.

Hoe gaat het nu?

Ondanks dat het vandaag precies 10 maanden geleden is dat ik op papier weer beter was, ben ik nog steeds niet de oude. Ik ben snel moe, erg kortademig en nog regelmatig duizelig. Ook werken mijn hersenen niet meer zoals voorheen. Ik vergeet heel veel en heb concentratieproblemen. Als ik geen to do lijstje maak dan komt er niks uit mijn handen. Ik ga dan van de hak op de tak en heb uiteindelijk 30 dingen voor 10% af.

8 februari heb ik een doorverwijzing gevraagd voor de longarts. Ik wil weten of er blijvende schade is en zo ja, of er wat aan kan worden gedaan. 15 maart ben ik aan de beurt, maar in plaats van een beloofde longfunctietest en foto’s is het een telefonische afspraak. Hier ben ik erg boos over, want ik zit dus eerst 5 weken te wachten op een telefoontje om – wéér – in 3 minuten uit te leggen wat mijn klachten zijn, om dan vervolgens wéér minstens een paar weken te moeten wachten op een onderzoek. Maar ja, niks aan te doen. Adem in – adem uit. Voor zover dat gaat. 😉


Heb jij ook Covid19 gehad? Of ken je iemand die het heeft gehad? Ik ben benieuwd naar jullie verhalen.

0no comment
#Momlife, Persoonlijk, Uitgelicht,

5 redenen waarom de dreumes boos is

Noah wordt eind juni pas 2 jaar, maar is de laatste tijd al flink aan het peuterpuberen. Hij kan om alles boos worden en gaan huilen. Zo werd hij laatst heel boos en verdrietig omdat zijn eierkoek bijna op was en zijn zus nog een halve had. En die mocht hij niet hebben. Zwaar leven. 😛

Omdat er bij de dreumes-tag veel lezers waren die het herkenden besloot ik een klein lijstje te maken van een aantal redenen waarom Noah boos is, dus hier komen ze:

#1 – Omdat we niet met de auto gaan

Noah is tegenwoordig dol op auto’s (TUTA!) en hij wil dan ook elke dag een ritje maken. Jammer genoeg voor hem zitten we midden in een pandemie en blijven we vooral thuis, en àls we dan toch ergens naartoe gaan dan is dat op loopafstand. Resultaat: een dreumes die huilend en drammend midden in de voortuin ligt.

#2 Omdat hij geen koekje mag

Dat hij er 3 seconden geleden al eentje naar binnen heeft gewerkt vergeet hij voor het gemak even.

#3 Omdat zijn zus het roze bord heeft

Want HALLO, dat roze bord is zijn favoriet! Of de gele beker. Of het blauwe bakje. Eigenlijk alles wat een ander heeft. Toevallig he?

#4 Omdat ik hem draag

Als we van en naar het kinderdagverblijf lopen duurt dat vaak zó lang – want hij ligt eerst 2 minuten in de voortuin – dat ik hem uiteindelijk maar optil. Maar dat mag dus niet. HIJ. WIL. ZELLUF. LOPEN.

#5 Omdat ik hem neerzet

Hoe durf ik hem neer te zetten?! Dan moet hij zelf lopen en HALLO, hij wil met de auto!


En zo nog 4564154857 redenen. Herkenbaar? Vast wel. 😉

08 comments
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Ritje ziekenhuis, naar de kleuterschool & Coronatest – Week 5&6

De weken vliegen voorbij, dus het is alweer tijd voor een weekoverzicht. De afgelopen twee weken stonden voor ons in het teken van een ritje naar het ziekenhuis, de kleuterschool, sneeuw – heel veel sneeuw – en een Covid19 test.

Noodonderwijs

Op maandag 1 februari was het voor Sophie zover: eindelijk naar school! Soort van, want scholen waren nog steeds gesloten. Gelukkig voor haar mocht ze wel naar de ‘noodschool’. Dus daar ging ze, vol trots – en spanning – met haar mooie nieuwe rugtas met daarin haar coole Paw Patrol brooddoos de grote schooldeuren door. Aan het einde van de dag sprak ik de juf en zij gaf meteen aan dat het leek alsof Sophie er altijd al zat. Helemaal op haar plek dus. 🙂

Ritje ziekenhuis

Noah vond dat zo’n eerste soort-van-schooldag niet spannend genoeg was en besloot even gezellig met zijn kin op het voetenplankje van de Stokke Tripp Trapp te vallen. Resultaat: een flinke scheurwond en een ritje naar het ziekenhuis voor een lijmsessie bij de huisartsenpost.

Toen ik met de auto het parkeerterrein opreed viel mijn oog op de klok op het dashboard en ik kreeg bijna een hartverzakking. Deze gaf 21:07 aan en tja, iets met een avondklok. Na 5 seconde besefte ik me dat – lui als ik ben, obviously – het klokje nog op zomertijd stond.

Toen ik eenmaal bij de HAP binnen was vroeg ik wel aan een arts hoe het met eventuele controle zou gaan, mocht ik niet voor 21:00 thuis zijn. Zij gaf aan dat er geen bewijsbriefje werd meegegeven en dat de politie/BOA i.v.m. privacy ook niet voor bevestiging naar het ziekenhuis mag bellen. Dit vond ik wel raar, maar wie ben ik…

We hoefden gelukkig niet lang te wachten en toen de arts ons riep liep Noah de behandelkamer in alsof hij er al regelmatig kwam. Is overigens ook zo, maar ik kan me niet voorstellen dat hij dat heeft onthouden. 😛 Het lijmen was zo gepiept, want Noah werkte – tegen mijn verwachting in – hartstikke goed mee. Hij mocht nog een mooi badeendje uitzoeken en toen konden we alweer richting huis. Iets voor 21:00 waren we thuis, dus netjes op tijd. 🙂

Sneeuw

In week 5 viel er ook een berg sneeuw. Door de meteorologen werd er zo’n 35 centimeter beloofd, maar het werden er uiteindelijk ‘maar’ 10. Voor veel kinderen was het dikke pret, maar die van mij houden niet zo van de kou dus na welgeteld 5 minuten in de sneeuw te hebben gestaan zijn we weer binnen op de bank gaan zitten.

Om de sneeuw wat leuker te maken ging ik op zoek naar een slee. Ik bleek niet de enige, waardoor de prijs voor een simpele houten slee opeens nergens meer op sloeg. Gelukkig had de buurvrouw van mijn oma nog een sleetje liggen waar ze niks meer mee deed, dus die mochten we kosteloos hebben. Super lief! 🙂

Groep 1

In week 6 ging het basisonderwijs eindelijk weer open, dus mocht Sophie ècht naar groep 1. Ze had er natuurlijk al een testweekje opzitten, dus ik vond het een stuk spannender dan zij. 😉 Ze was super enthousiast dat ze nu eindelijk weer bij haar vriendinnetje in de klas kwam. Ze had een fijne week en afgezien van 1 stroef ochtendje tussendoor ging ze elke ochtend vrolijk naar school.

Coronatest

Op dag 4 kregen we een mail van school dat één van de ouders van een klasgenootje positief getest was op Covid19. Dit had voor ons in eerste instantie geen gevolgen. Het kindje zou samen met het gezin in quarantaine gaan en zolang Sophie klachtenvrij bleef was er voor ons niks aan de hand.

Helaas kregen we zondag nog een mail met daarin de melding dat het kindje ook positief getest was. Dit had voor alle kinderen in de klas de consequentie dat er een negatieve testuitlag moest zijn indien zij weer naar school wilden komen.

Nadat alle stoom uit mijn oren was verdwenen ging ik even kort in overleg met Yannick, deed wat navraag bij een andere moeder en ging vervolgens rondbellen om te kijken of er ergens in de regio ook speekseltesten werden afgenomen. Want ieder z’n ding, maar een PCR test komt er bij mijn kinderen niet in. Punt.

Na drie telefoonnummers te hebben gebeld konden we eindelijk in een andere regio terecht voor een speekseltest. Ze hadden een uurtje later al plek, dus de kleuter en ik hebben onze jassen aangetrokken en zijn meteen in de auto gestapt om ruim 1,5 uur later inclusief Coronatest-diploma en een Happy Meal weer thuis te komen.

Gisteren kregen we het verlossende telefoontje dat de uitslag negatief was, dus Sophie kon vanochtend weer vrolijk naar school. Gelukkig maar, want na één weekje groep 1 wilde Sophie echt niet t/m 20 februari thuis gaan zitten. Al was het uitslapen wel fijn. 😉


Heb jij al eens een Coronatest moeten doen? En zou jij je kinderen er met een PCR test op laten testen? Ik lees het graag hieronder.

010 comments
#Momlife, Persoonlijk, Tags,

De Dreumes-tag: Alles over Noah

Een hele tijd geleden kwam ik deze tag tegen bij Malou, maar vulde ‘m nooit in. Nu is het voor Sophie inmiddels al te laat, maar voor Noah kan ik de tag nog wel invullen. 🙂

Wat is zijn leeftijd?

Noah is 19 maanden, dus ruim 1,5jr.

Wat is zijn favoriete eten?

Totdat hij 1,5jr was at hij praktisch alleen maar gekookte aardappelen met groente en vlees, maar sinds een maandje is hij opeens dol op pasta. Vooral van macaroni gaan er zo 3 borden in. Naast pasta lust hij natuurlijk ook graag de andere P’s: pannenkoeken, poffertjes en patat. Eh, friet. 😉

Het favoriete tussendoortje?

Knijpfruit, koekjes en chips.

Wat is zijn favoriete drinken?

Halfvolle melk. Ranja en appelsap vindt hij ook lekker, maar water drinkt hij ook gewoon.

Favoriete televisieprogramma?

Haha, bij het lezen van deze vraag schoot ik in de lach. Noah kijkt graag naar Jokie&Jet, Nijntje of gewoon gezellig mee naar whatever ik aan het kijken ben. Maar waar hij écht helemaal in trance naar kan kijken is een liveset van Headhunterz. Zullen de lichtjes wel zijn denk ik, haha!

Favoriete boek?

Alles van Nijntje.

Favoriete speelgoed?

De tablet. Als hij daar niet op mag dan speelt hij graag met zijn Wobbel” target=”_blank” rel=”noopener” data-wplink-url-error=”true”>Wobbel. Buiten glijdt hij graag van de glijbaan en speelt hij in de zandbak.

Favoriete kleur?

Roze. Er is dus regelmatig ruzie over wie er tijdens het avondeten het roze bord mag. :-p

Wat maakt hem verdrietig?

Momenteel maken veel dingen heb verdrietig. Van het moeten lopen i.p.v. met de auto (het kinderdagverblijf is 2 straten verderop) tot het feit dat zijn koekje bijna op is. Dreumes struggles.

Hoe noemt hij papa en mama?

Papa en Baba.

Wat is zijn favoriete knuffel?

Toen ik zwanger was kregen we een leuk konijn van het merk Happy Horse en die vond ik zo leuk dat ik er nog een bijkocht in de hoop dat ik hier hèt knuffeltje van kon maken. Bij Sophie heb ik een konijn van Little Dutch naar voren geschoven en dat werkte prima, maar helaas was Noah het met mijn keuze niet eens. Zijn favoriete knuffeltje is het gratis knuffeldoekje van Bonbébé die in het zwangerpakket van Plus supermarkt zit/zat. Lekker goedkoop haha!

Een favoriete activiteit?

Eten, klimmen, springen en glijden van de glijbaan.

Wanneer slaapt hij?

Overdag gaat hij meestal rond 13u naar bed en slaapt dan gemiddeld 2 á 3 uur. ‘s Avonds gaat hij meestal rond 20u naar bed en slaapt dan – als het aan hem ligt – tot een uur of 9 á 10 in de ochtend. Voorheen maakte ik hem op opvangdagen altijd rond 8u wakker, maar nu Sophie naar school gaat doe ik dat een half uurtje eerder.

Wat maakt hem druk?

Sophie! Zij kan hem helemaal hyper maken, haha! Gelukkig gaat Sophie nu naar school dus heb ik 2 ochtenden per week dat Noah heerlijk rustig in z’n eentje zit te spelen.

Wat maakt hem geweldig?

Alles! Zijn lachje, zijn streken en zijn lieve knuffeltjes. Mijn lieve ventje. <3


Heb jij een dreumes in huis (gehad)? 🙂

025 comments
Persoonlijk, Weekoverzicht,

Fotoshoot, trakteren & lockdown verjaardag – Week 1 t/m 4

Nu ik het bloggen weer heb opgepakt zal ik weer regelmatig een weekoverzicht posten. Inmiddels is de eerste maand van 2021 alweer voorbij, dus maak ik er voor deze keer een wat groter overzicht van. In deze blog lees je alles over week 1 t/m 4.

Fotoshoot

Omdat in december werd besloten scholen en kinderopvang te sluiten – en er verder buitenshuis ook geen reet meer te ondernemen viel – zaten wij als gezin in een soort semi-quarantaine. Ondanks dat werken met kleine kinderen om je heen niet heel chill is, kwam het op dat moment wel goed uit. Dankzij de isolatie durfden we het aan om de kinderen samen met opa en oma een fotoshoot te laten doen. De foto’s zijn prachtig geworden en het was fijn om gewoon weer even lichamelijk contact te hebben met iemand buiten het eigen gezin.

Thuisonderwijs

4 januari zou Sophie haar eerste wendag hebben op de basisschool, maar vanwege de lockdown ging dit niet door. Wel mocht ze al meedoen met het thuisonderwijs van groep 1, dus zat ze fanatiek te kleuren, knippen en plakken. Dat een gedeelte ook via de tablet moest vond ze uiteraard ook helemaal niet erg. 😉

Trakteren op het kinderdagverblijf

Vanaf half januari maakten wij het besluit toch gebruik te gaan maken van de noodopvang. Tot die tijd werkte ik vooral in de avonden en ‘s nachts, maar dat hield ik niet langer vol. Daarnaast waren de kinderen na 5 weken zonder enig ritme en regelmaat thuiszitten ook strontchagrijnig, dus we waren alle 4 blij dat ze weer 3 dagen per week naar de opvang konden.

Samen met haar ging ik naar de supermarkt, op zoek naar Covid-proof traktaties. Uiteindelijk hebben we allerlei voorverpakte snoepjes, koekjes en rozijntjes gekocht en dit in leuke traktatiezakjes van Party Deco gestopt. Deze vervolgens dichtgeplakt met op maat gemaakte sluitstickers en voilà; toptraktatie!

Lockdown verjaardag

Tijdens een lockdown jarig zijn is niet leuk, maar op je verjaardag niet eens visite mogen ontvangen is natuurlijk helemaal stom. Om die reden maakte ik samen met Sophie een lijstje van mensen die ze graag op haar verjaardag wilde zien en ging vervolgens samen met haar op pad om bij iedereen langs te gaan en iets lekkers te brengen.

Ruim 100km en 7,5u later waren we weer thuis en wat heeft ze het leuk gehad. Meerdere mensen hadden hun woning versiert en een vriend van ons had speciaal voor Sophie nog wat vuurwerk bewaard en stak deze af. 🙂

Tussendoor moest er natuurlijk ook nog worden gegeten, dus gingen we samen door de McDrive voor o.a. een Happymeal en een milkshake.

Ondanks de lockdown heeft Sophie een super leuke verjaardag gehad. Nu is het tijd voor een nieuwe fase: de kleuterschool! Deze week mag ze vanwege de noodopvang al soort van naar school, maar volgende week is het écht zover: starten in groep 1!


Hebben jullie – ondanks de lockdown – nog leuke dingen meegemaakt de afgelopen weken? 🙂 Let me know!

010 comments
Persoonlijk,

Update – Hoe gaat het nu met mij?

Het is inmiddels al ruim een jaar geleden sinds mijn laatste blogpost. In november 2019 deelde ik dat het niet zo lekker ging en afgezien van een blogpost met een baby roomtour bleef het daarna erg stil op mijn blog.

Toen ik deelde dat ik een schaduw in mijn hoofd had kreeg ik daar zowel via Socialmedia als privé veel reacties op. Ik kreeg veel steun en er waren nog best een aantal mensen die het gevoel heel erg herkende. Mensen waarvan ik het niet had verwacht. Vandaag schrijf ik een update over hoe het nu – ruim 14 maanden later – met mij gaat.

Doorverwijzing

Ik kreeg al snel een doorverwijzing voor intensievere therapie. Al tijdens mijn zwangerschap had ik één keer in de twee weken ruim een half uur therapie en dat hielp toen goed. Helaas was er 5 maanden na de bevalling nog geen verbetering, waardoor er is besloten mij een doorverwijzing te geven. Gelukkig was er een niet al te lange wachtlijst, dus kon ik in februari 2020 al terecht.

Helaas voor mij kwamen we niet veel later in een wereldwijde pandemie terecht, wat ervoor zorgde dat mijn therapie na een paar sessies een paar maanden on-hold werd gezet.

Covid-19

En toen was er Corona. Of Covid, zoals ik het liever noem. Op 21 maart werd ik ziek. Eerst dacht ik dat het een keelontsteking was, want die krijg ik standaard elk jaar, maar toen mijn gezondheid snel achteruit ging waren we er al snel achter dat ik besmet was. Nou ja, niet officieel. Want een Coronatest kreeg je toen bij wijze van spreken alleen als je bijna dood lag te gaan op de IC, maar volgens de huisarts was er geen twijfel mogelijk.

Pas na 7 weken was ik – afgezien van kortademig en snel moe – klachtenvrij en mochten we weer naar buiten. Gelukkig was het in de tussentijd lekker weer en konden de kinderen overdag lekker in de tuin spelen, anders zou ik niet weten hoe we die weken hadden moeten overleven. Ik lag overdag op de bank want meer kon ik niet, en Yannick zat dan aan de eettafel te werken en hield met een half oog de kinderen in de gaten.

Lockdown & grens dicht

We zijn ondertussen 10 maanden verder en Covid beheerst nog steeds ons leven. Afgelopen zomer waren er versoepelingen en konden we zelfs op vakantie naar Spanje, maar inmiddels is een strenge lockdown weer een feit. Niet-essentiële winkels, horeca, onderwijsinstellingen en pretparken zijn dicht en daarnaast hebben we nu ook een avondklok. Hierdoor kunnen alle leuke dingen die mij op de been hielden – bijvoorbeeld een dagje Efteling of een spelletjesavond bij een vriendin – momenteel niet. Om het allemaal nog erger te maken is ook de grens met België dicht en kan ik mijn zus en stiefvader niet zien.

Ik ben niet het meest sociale mens op deze aarde en sinds ik weer een depressie heb kosten ‘verplichte’ sociale activiteiten mij erg veel energie. In 2019 vierden we daarom 1ste en 2de kerstdag gewoon met z’n 4tjes en dat deden we in 2020 weer. Op dat vlak boeien de maatregelen mij dus weinig, maar ik mis wel het sociale contact met anderen. Ik denk dat een simpele knuffel al een hoop zou doen.

Opstaan & doorgaan

Ondanks dat ik het liefst hele dagen in mijn bed zou willen netflixen, blijf ik voor zover dat kan wel dagelijks dingen ondernemen. Toen ik in 2014 een depressie had deed ik dit niet en ik weet nu uit ervaring dat het dan alleen maar erger wordt. Daarbij heb ik 2 kinderen, dus de handdoek in de ring gooien is geen optie.

Ik hou mezelf bezig met de kinderen, plak minstens één keer per week in mijn plakboeken, ga regelmatig een stuk te wandelen en probeer rust in mijn hoofd te creëren door te mediteren. Verder komen we nu ook in aanmerking voor de noodopvang, wat betekent dat ik ook weer tijd heb om te werken. Dat scheelt qua gemoedstoestand ook flink, want hele dagen met de kinderen bezig zijn en ondertussen in je achterhoofd hebben dat je toch écht nog ff werk moet afmaken is killing. In het begin werkte ik dan ‘s avonds en ‘s nachts omdat ik door de stress toch niet kon slapen, maar daar werd mijn humeur overdag dan ook weer niet beter van.

Therapie heb ik in december beëindigd omdat er na maanden weinig vooruitgang in zat. Ik kreeg eind augustus bovenop mijn depressie ook nog eens een burn-out en Covid hielp niet mee. Gelukkig heb ik inmiddels wel wat handvatten voor mezelf gecreëerd waardoor het nu allemaal ‘te doen’ is. Zodra er weer meer ruimte is om aan mezelf te werken begin ik weer opnieuw met therapie en dan hoogstwaarschijnlijk met EMDR.

Vooruit kijken

Ik probeer nu maar vooruit te kijken en hopen op positieve veranderingen. Sophie wordt zondag 4 jaar en zou vanaf maandag naar groep 1 gaan, maar dat gaat nu dus niet. Ik blijf hopen dat 8 februari het primaire onderwijs in ieder geval weer open mag zodat zij en alle andere jonge kinderen gewoon naar school kunnen.

Verder hoop ik gewoon dat 2021 het jaar wordt waarin we met z’n allen weer gezond worden/blijven en dat we deze pandemie achter ons kunnen laten. Hoe gaat het met jullie? Hoe ervaren jullie de pandemie en bijhorende maatregelen? Ik lees het graag hieronder in de reacties. 🙂

02 comments
#Momlife, Persoonlijk, Zwanger,

Roomtour – De babykamer

marineblauwe babykamer

Een tijdje terug beloofde ik een blog te wijden aan de nieuwe babykamer, dus hier is ‘ie dan: de babykamer roomtour! 🙂

Noah’s kamertje

Nog voordat ik het geslacht wist was ik er al over uit welke kleuren ik voor het kamertje wilde gaan gebruiken: marineblauw en okergeel. Ik was er heilig van overtuigd weer een meisje te krijgen, maar ook voor een jongen waren dit mooie en stoere kleurtjes. Na lang nadenken over hoe en wat ik geschilderd wilde hebben, heb ik één lange muur voor de helft blauw geschilderd en aan de andere kant 1 blauwe driehoek en 1 gele driehoek geschilderd. Meer blauw dan geel dus, want ik vond de gele kleur net even iets te druk om een hele muur mee te vullen.

babykamer marineblauw

Commode met plankjes, decoratie en marineblauwe driehoek op de muur

Done by Deer

Ik ben al een tijdje fan van Done by Deer, dus toen ik weer zwanger was wilde ik de babykamer heel graag aankleden met accessoires van dit merk. Zo heb ik nu o.a. een verschoningskussen met een super leuke hoes eromheen. Voordeel van dit aankleedkussen is dat er geen extra hoes omheen hoeft, want de hoes die er al omheen zit is waterafstotend en super zacht voor je baby. 🙂 Bij een poepluier leg ik er wel even een hydrofiele doek op, maar dat deed ik bij het ‘normale’ aankleedkussen van Sophie destijds ook al.

aankleedkussen done by deer

Aankleedkussen van Done by Deer (Dreamy Dots)

Naast een aankleedkussen heb ik ook een mooi babynestje – deze gebruiken we beneden in de box – en twee mooie opbergmanden van Done by Deer. Hier kan uiteraard van alles in doen, maar ik gebruik ze als wasmand. 🙂 De ene (met streepjes) gebruik ik voor gekleurde was en de andere (met stipjes) voor de witte. Ideaal! En ze zien er een stuk leuker uit dan de normale doorsnee wasmanden.

Opbergmanden Done by Deer

Opbergmanden van Done by Deer (Happy dots and stripes, black)

Okergele muur

Omdat ik okergeel wel echt een toffe kleur vond, wilde ik toch wel één grote driehoek in die kleur en het is de hoek bij het ledikantje geworden. Speciaal voor dit kamertje had ik mooie marineblauwe ledikantdekens gekocht – want dekentjes had ik al, alleen niet in mooie bijpassende kleuren – zodat dit tof zou combineren met de okergele muur erachter, maar helaas voor mij ging Noah al na 3 weken op oorlogspad en werd het al snel tijd voor slaapzakjes. Helaas, pindakaas. Haha!

okergele babykamer

Ledikantje met knuffeltjes en okergele driehoek op de muur

Babykamer decoratie

Om het kamertje wat op te fleuren wilde ik wat posters ophangen. Ik ben een beetje voor de indianen/wild west stijl gegaan en Sophie koos voor haar baby broertje een ananas uit. 🙂 Op de plankjes bij de commode staat ook een poster en een letterbord + een paar cactussen, bamboe en twee kunstplantjes.

babykamer decoratie

Plankjes met ingelijste posters en een cactus


Zo, dit was ‘m dan. De roomtour van Noah’s babykamertje. 🙂 Wat vinden jullie ervan? Ik lees het graag hieronder!

018 comments
Persoonlijk, Zwanger,

Mijn bevallingsverhaal – De geboorte van Noah

Ondanks dat ik mij had voorgenomen gewoon door te blijven bloggen, besloot ik na mijn bevalling een tijdje rust te nemen. Noah is inmiddels 3 maanden oud en nu vind ik het toch wel tijd voor een update, dus vandaag vertel ik jullie mijn bevallingsverhaal. 🙂

Minder leven

In de laatste paar weken van mijn zwangerschap heb ik meerdere keren CTG’s en echo’s gehad omdat ik minder leven voelde. De laatste keer was 26 juni, woensdagochtend 11:00. Na de CTG en echo leek alles in orde, maar omdat het al de 5de keer in 2 weken was dat ik daar kwam was het protocol dat ik zou worden ingeleid. Omdat ik al 2cm ontsluiting had wilde de gynaecoloog meteen een ballon inbrengen, maar mijn gevoel zei dat ik nog even moest wachten.

Na overleg met Yannick besloot ik voor 30 juni – mijn uitgerekende datum – een afspraak te maken om in te leiden. Voor mijn gevoel zou de baby dan ‘af’ zijn en dan had ik de zwangerschap in ieder geval helemaal uitgezeten. Ook kreeg de baby dan nog een paar dagen de kans om uit zichzelf te komen. Een goede zet, blijkt achteraf. Want Noah besloot precies 12u na het gesprek dat het tijd was om geboren te worden.

Zijn dit echte of oefenweeën?

‘s Avonds nadat we Sophie op bed hadden gelegd keken we nog een paar afleveringen van de serie Chernobyl. Nou ja, ik keek en Yannick lag half te slapen. 😉 Dat is 9 van de 10 keer onze rolverdeling als we samen iets kijken, haha! Tijdens het kijken kreeg ik af en toe een pijnlijke ‘voorwee’. De weken daarvoor had ik regelmatig in de avond last gehad van dit soort weeën, dus ik zocht er niks achter.

Het was spannend en ik keek 3 afleveringen achter elkaar. Rond 01:00 maakte ik Yannick wakker en we gingen naar boven. Voor mijn gevoel sliep ik net toen ik wakker werd van weer een heftige wee. Ik weet nog dat ik mijn ogen open deed en dacht: “shit, dit deed best zeer” en “kut, ik MOET deze gaan timen”.

Ik deed het nachtlampje aan, pakte mijn telefoon en keek hoe laat het was. 01:55. Terwijl ik mijn weeëntimer-app opende kreeg ik weer een pijnlijke wee. Ondanks dat het pijn deed twijfelde ik: “Is dit het of zijn dit weer oefenweeën?”

Naar het ziekenhuis

Ik maakte Yannick voor de zekerheid wakker en sprak mijn twijfel uit. Terwijl ik een wee wegpufte en ondertussen aan het timen was, zei Yannick dat hij dacht dat het begonnen was. Ik geloofde hem ondanks het puffen alsnog niet helemaal en keek het nog een paar weeën aan. Toen ik er in korte tijd 3 kreeg viel het kwartje. Om 02:21 belde ik de verloskundigepraktijk en Sabine nam op. Ondertussen pufte ik ondertussen de ene na de andere wee weg. De verloskundige hoorde blijkbaar aan mijn gepuf dat het vlot ging dus ze sprong meteen in de auto en was binnen no-time bij ons.

Ondertussen belde ik mijn stiefmoeder dat ik vermoedde dat de bevalling begonnen was en of ze Sophie kon komen halen. Toen ik de telefoon neerlegde kwam de verloskundige binnen en checkte hoeveel cm ontsluiting ik had. “Je zit nu op 3cm”.

Ik trok snel wat kleding aan en stopte nog even snel wat dingen in mijn ziekenhuistas, want de laatste spulletjes had ik er nog niet in gedaan. Ik weet nog dat ik toen ik klaar was zei “of het gaat heel vlot of dit is net als Sophie destijds een sterrenkijker, want ik voel dat de persdrang niet lang op zich gaat laten wachten”. Omdat ik verplicht in het ziekenhuis moest bevallen vanwege het vele bloedverlies tijdens mijn eerste bevalling, besloot de verloskundige alvast naar het ziekenhuis te gaan terwijl Yannick thuis op mijn stiefmoeder zou wachten.

Lees ook: Terugblik op mijn eerste bevalling

Weeënstorm

Rond 03:15 waren we bij het ziekenhuis. Na het uitstappen kreeg ik weer een wee en de verloskundige liep iets te snel naar binnen, waardoor de luchtsluis voor mijn neus dicht ging en ik buiten – terwijl ik de wee probeerde weg te puffen – moest wachten tot de 2de deur weer dichtging zodat de 1ste deur weer open kon. Ik kan je vertellen dat dat voor mijn gevoel een eeuw duurde. 😛

Vanwege de fluxus van de vorige keer moest ik dit keer voor de zekerheid een waaknaald. Stel het zou weer fout gaan dan kon er in ieder geval meteen een infuus worden aangelegd. De verloskundige ging op zoek naar een assistent en ik maakte ondertussen wat foto’s van de verloskamer en o.a. de eerste kleertjes en het lege wiegje. Achteraf blijk ik gewoon een weeënstorm gehad te hebben dus hoe ik het heb gedaan weet ik niet, maar volgens de informatie op mijn telefoon heb ik tussen 03:23 en 03:28 op m’n gemak foto’s staan maken.

Rond 03:45 zat de waaknaald er eindelijk in – je hand en arm stilhouden als je een weeënstorm hebt is bijna niet te doen – en kort daarna checkte de verloskundige wat de status was. “Nou, ik weet niet of je nog onder de douche kan. Je zit al op 8cm”. Ik had in mijn geboorteplan aangegeven de weeën graag onder de douche op te willen vangen, dus dat was voor mij een domper. Ik weet niet met wat voor blik ik haar heb aangekeken, maar daarna zei ze: “oké, ik ga je vliezen doorprikken en dan kan je daarna onder de douche”.

Noah Daniël

Ik heb welgeteld 2 weeën onder de douche opgevangen en toen kreeg ik persdrang. “Sabine, hij komt!” riep ik licht in paniek. De assistente droogde me snel af en ik liep naar het bed. Terwijl ik leunend op de rand naast het bed stond zei de verloskundige dat ik indien nodig zachtjes mee mocht drukken. Niet voluit persen, want ik zat waarschijnlijk nog niet op de volle 10cm, maar licht meedrukken en verder de zwaartekracht zijn werk laten doen.

Ik voelde het hoofdje nog verder zakken en klom op bed. Ik mocht eindelijk echt persen en na 2 weeën was hij er. Noah Daniël, geboren op 27 juni om 04:21 na een bevalling van nog geen 2,5 uur. 3744 gram en 51 cm, schoon aan de haak. 😀

Weer thuis

De bevalling verliep goed en er waren geen complicaties. Noah deed het ook hartstikke goed – Apgar score 9-10-10 – en we kregen om iets voor 7:00 groen licht om naar huis te gaan. Omdat ik nog heel even wilde bijkomen mochten we nog een uurtje langer blijven en om iets voor 8:00 liepen we het ziekenhuis uit. Rond 08:30 zat ik weer thuis op de bank, mijn bevallingsverhaal aan mijn vader te vertellen.

Een wereld van verschil met de vorige keer. Toen moest ik 2 dagen in het ziekenhuis blijven en kon ik in de kraamweek helemaal niks. Nu tilde ik zelf de maxicosi uit de auto, stond notabene mijn eigen brood te smeren toen de kraamverzorgster arriveerde en ging de volgende dag al een stukje wandelen en gezellig naar een BBQ van Yannick’s tafeltennis vereniging. Doe mij er nog maar 1. 😉

0no comment