Browsing category

#Momlife

#Momlife, Tips, Winacties,

Je baby dragen – Waar moet je op letten en welke opties zijn er? (+WINACTIE)

draagdoek of draagzak

Vorige week was het EBW (European Babywearing Week) dus leek het mij het uitgelezen moment om een blog te wijden aan het dragen van je baby. Ik ben zelf absoluut geen ‘draagmama’, maar heb wel zowel een draagdoek als -zak in huis en ik snap dat het voor velen echt een uitkomst is en waarom zij het fijn vinden om hun kindje te dragen.

Nu ik zwanger ben van nummer 2 ben ik me er weer in gaan verdiepen en merkte dat het soms echt even zoeken is naar de juist informatie. In de Facebookgroep met andere mama’s in spé die net als ik in juni zijn uitgerekend stelde ik de vraag of zij door de draagbomen het bos nog zagen en wat bleek: voor velen was het toch wel onduidelijk wat nou handig is.

Allereerst: elk kind is anders

Toen ik zwanger was van Sophie, was het aanschaffen van een draagdoek/zak een van de eerste tips die ik kreeg, dus had ik een mooie rekbare draagdoek bemachtigd. “Ideaal voor als je je handen vrij wilt hebben en de baby vindt het heerlijk” luidde het advies. Het knopen lukte me in het begin voor geen meter, maar na een paar Youtube tutorials ging het wel aardig.

Een paar weken na de bevalling gingen we op verjaardagsvisite en dat leek mij het perfecte moment om de draagdoek uit te proberen. Helaas bleek toen dat Sophie de draagdoek helemaal niet fijn vond. Ze keek liever in het rond en lag dan ook veel liever in de box of kinderwagen.

Nu ik zwanger ben van baby Harvey ben ik heel benieuwd of deze baby wel gedragen wil worden. De draagdoek ligt in ieder geval weer gewassen in de kast, klaar om gebruikt te worden. 🙂

De voordelen van dragen

Ik wil het dragen wel weer opnieuw gaan proberen. Dit omdat het dragen van je kindje een aantal voordelen heeft:

  • tijdens het dragen heb je je kindje dichtbij je, maar toch je handen vrij.
  • als je draagt komt het knuffelhormoon – Oxitocine – vrij, wat bijdraagt aan de hechting tussen jou en je kindje.
  • het dragen reduceert prikkels.
  • in tegenstelling tot een kinderwagen is een draagdoek/zak altijd te gebruiken, ook op plekken met veel trappen of bijvoorbeeld op het strand.

Draagdoek of draagzak?

Er zijn talloze soorten dragers op de markt. Voor ieder wat wils, zou je kunnen zeggen. Voordat je een keuze maakt is het belangrijk na te denken over wat je precies wilt. Een draagdoek moet je zelf knopen en dit kan voor sommigen nogal een drempel zijn. Want wat als je nou niet goed knoopt? Zit je kindje dan wel stevig? Of is de houding dan wel goed? Gelukkig zijn er op YouTube genoeg filmpjes te vinden waarin stap voor stap wordt uitgelegd hoe je een doek kunt knopen, dus laat je hierdoor vooral niet afschrikken.

Een draagzak is daarentegen vaak ready-to-use. De eerste keer verstel je de draagzak, maar daarna is het vaak omdoen, kindje erin, vastklikken en klaar. Het nadeel van een draagzak is wel dat ze niet allemaal geschikt zijn voor pasgeboren baby’s. Dit verschilt per merk en type, goed opletten dus bij het aanschaffen.

Verschil geweven en rekbare draagdoek

Rekbare draagdoek

Een rekbare draagdoek is – de naam zegt het al – rekbaar. Hierdoor kun je de doek eerst knopen/omdoen en daarna pas je kindje erin doen. Zeker voor mama’s (en papa’s) die net beginnen met dragen is dit heel fijn. Een rekbare doek is geschikt voor buikdragen en is te gebruiken vanaf de geboorte totdat je kindje ongeveer 7kg weegt. Een nadeel is dat deze doeken minder geschikt zijn voor tijdens warmere dagen, aangezien je deze doek in meerdere lagen moet knopen.

Edit: ik kreeg een tip dat er ook rekbare doeken zijn van bamboe, die luchtiger zijn en daardoor beter geschikt voor tijdens de zomermaanden.

Geweven draagdoek

Met een geweven draagdoek kun je je kindje op zowel je buik, rug als zij dragen. Deze doeken zijn bruikbaar vanaf de geboorte totdat je kindje een peuter is. Het voordeel van dit type draagdoek is dat er veel verschillende draagmethodes mogelijk zijn. Het nadeel is dat het knopen wel wat oefening (en geduld) kost en dat je altijd opnieuw moet knopen als je je kindje eruit hebt gehaald.

Ik wil mijn kindje dragen, wat nu?

Stap 1 is op zoek gaan naar een draagconsulent. Deze kan jou helpen met het maken van de keuze tussen een doek of zak. En stel je kiest voor een doek, kies je dan een rekbare of een geweven? Een draagconsulent kan al jouw vragen beantwoorden. Daarnaast kan je tijdens zo’n consult meteen diverse draagdoeken en -zakken uitproberen, zodat je meteen het verschil kunt voelen. Dat je beste vriendin bijvoorbeeld zweert bij haar Tula draagzak, betekent niet dat dit ook de meest fijne drager is voor jou.

Mocht je een draagconsulent in eerste instantie een beetje overdreven vinden, dan kun je er ook voor kiezen eerst meer informatie op te vragen bij “kenners”. Er bestaan speciale Facebookgroepen voor dragen, Draagpraat bijvoorbeeld. Daar kun je met al je draaggerelateerde vragen terecht. 🙂

Belangrijk om te weten

Als je gaat dragen is het belangrijk dit ergonomisch te doen. Dit houdt in: de knietjes opgetrokken tot navelhoogte, het ruggetje bol en beentjes naar buiten geopend (en dus niet bungelend naar beneden). Helaas is de term ‘ergonomisch’ niet beschermd en mag iedere fabrikant deze term schaamteloos op zijn product zetten, dus let hier goed op! Er worden helaas nog (te)veel niet-ergonomische draagzakken verkocht, mede door verkeerd advies in babywinkels. Wat erg jammer is, want niet-ergonomisch dragen is slecht voor de heupjes van je kindje.

Wat ook handig is om te weten is dat sommige draagzakken – bijvoorbeeld Manduca – maatgebonden zijn. Dit is dus niet handig als zowel jij als je partner de draagzak wil gebruiken. Een draagdoek is sowieso door iedereen te gebruiken, aangezien je deze zelf moet knopen.

Win €25,- shoptegoed!

Ben jij er al helemaal uit welke drager je wilt? Je kan nu €25,- Bol.com shoptegoed winnen! Bij Bol.com kun je terecht voor een ruim aanbod draagdoeken en draagzakken. Om kans te maken dien je het volgende te doen:

  1. Laat hieronder een reactie achter dat je meedoet en vertel welke draagdoek of draagzak je graag zou willen aanschaffen. Vergeet hierbij geen geldig e-mailadres te gebruiken, want op dit adres krijg je bericht als je gewonnen hebt.
  2. Volg It’s a Momlife op Instagram & Facebook

It’s that simple! Meedoen kan tot vrijdag 31 mei 23:59. De winnaar wordt zaterdag 1 juni bekend gemaakt en krijgt tevens persoonlijk bericht. Heb je al een draagdoek en/of draagzak en gebruik je het shoptegoed liever ergens anders voor? Dat mag natuurlijk ook. Het €25,- shoptegoed is vrij te besteden bij bol.com. 🙂

01/06/19: De winnaar is bekend! Anja, gefeliciteerd met het shoptegoed. Er is een e-mail onderweg.


TIP: Marjo van “Met liefde gestrikt” is actief op Instagram en Facebook en post regelmatig over dragen. Ze is tevens draagconsulent, dus bij haar kun je terecht met al je vragen over dragen.

015 comments
#Momlife, Persoonlijk, Tips,

Moederdag cadeautips – Wat staat er op mijn wishlist?

Volgende week is het weer Moederdag. Dit is de eerste Moederdag dat Sophie naar de opvang gaat, dus er ligt inmiddels een mooi zelfgeknutseld cadeautje in de kast die ik volgende week zondag mag openmaken. 🙂 Maar naast zo’n mooie tekening – of wat het ook mag zijn – is het natuurlijk ook fijn om iets te krijgen waar je echt iets aan hebt.

Elk jaar weer vind ik het lastig om een verlanglijstje te maken. Met Moederdag, Sinterklaas, Kerst en mijn verjaardag is het altijd weer even brainstormen wat ik nou eigenlijk wil. Voor mijn verjaardag en de feestdagen vraag ik dan vaak maar “gewoon” een cadeaubon, maar voor Moederdag wil ik toch wel iets krijgen wat ik met een ontbijtje op bed kan uitpakken. 🙂

Moederdag cadeautips

1. Ontspanning – Verwenpakket van Rituals

Dit is toch wel een van mijn favorieten: een giftset van Rituals. Vooral Hammam vind ik erg lekker en nu ik zwanger ben is het Tiny Rituals badpakket ook heel fijn. Rituals heeft nu ook weer een nieuwe limited edition, The Ritual of Chado. Deze zou ik stiekem nu wel willen uitproberen. Hint, Yannick. Hint. 😉

2. Praktisch – Een nieuwe telefoonhouder

Ik mag mijn abonnement namelijk verlengen en volgende week zal mijn nieuwe telefoon worden geleverd. Met mijn huidige telefoonhouder heb ik 5 jaar gedaan, maar aangezien mijn nieuwe telefoon een stuk groter is zal deze er niet meer in passen. Tijd voor een nieuwe dus.

3. Gadget – Fotoprinter

Een fotoprinter staat al een tijdje op mijn lijstje en HP heeft recent een nieuwe uitgebracht; de HP Sprocket 200. Oké, ik geef het toe. Dit is wel een wat duurder cadeau, maar wel eentje waar ik jaren plezier van zal hebben. 🙂 Momenteel bestel ik mijn foto’s bij LALALAB – gebruik PG5X5MQW voor €5,- korting op je bestelling – maar daarvan is de levertijd toch al snel een week. Meestal is dat niet erg, maar soms wil ik gewoon meteen met mijn 9 maanden boek aan de slag en dan is het toch wel handig als ik de foto’s meteen kan inplakken. 🙂

4. Creatief – Invulboek

Het ‘Ik ben zwanger’-boek is momenteel het enige invulboek van Studio Ins & Outs dat ik in huis heb, maar aangezien het schrijven, knippen en plakken erg verslavend en verrassend genoeg ontspannend werkt wil ik er nog meer. Op dit moment staan zowel het ‘Erop uit!’ vakantiedagboek als het receptenboekje op mijn wishlist.

5. Persoonlijk – Naamsieraad

Wat ook op mijn wishlist staat is een mooi sieraad met de naam of initialen van Sophie en baby Harvey. Die van Vedder & Vedder vind ik ontzettend tof – maar voor de ketting die ik wil moeten we eerst even de loterij winnen. Gelukkig zijn er ook genoeg alternatieven, de naamsieraden van Kaya Sieraden bijvoorbeeld.


Wat zou jij graag willen krijgen? 🙂 Ik lees het graag hieronder.

011 comments
#Momlife, Reviews, Zwanger,

Negenmaandenbeurs 2019

Gisteren was het zover: de Negenmaandenbeurs ging weer van start! Op uitnodiging ging ik een kijkje nemen en was benieuwd hoe het zou zijn, aangezien ik er nog nooit was geweest.

Baby Innovation Awards 2019

Om 8:30 moest ik mij melden, wat iets later werd aangezien ik in de parkeergarage uitgang F niet kon vinden en uiteindelijk maar helemaal omliep. Bij de ingang kreeg ik een badge met mijn naam en de naam van mijn blog erop (en dat vond ik best stoer 😉 ) en ging naar binnen. Ik liep een rondje door de hal waar veel standhouders nog bezig waren met opzetten en ging daarna richting de de stand waar de Baby Innovation Awards zouden worden uitgereikt.

Het duurde nog eventjes voordat het begon dus maakte ik een kort praatje met Kim-Lian, die het hele gebeuren aan elkaar zou gaan babbelen. Om 9:15 begon de uitreiking en werden de winnaars bekend gemaakt.

De winnaars van 2019 zijn:

Van bovenstaande producten ben ik zelf heel erg fan van de Minimonkey Minisling. Deze kwam ik toevallig een aantal weken geleden tegen via een Instagram ad en zette deze meteen op mijn kraamcadeaulijstje. Deze drager is licht, luchtig en kan ook worden gebruikt tijdens het douchen of in het zwembad. Lijkt mij met onze zomerbaby straks dus ideaal. 🙂

Goodies, goodies, goodies

Na de uitreiking kreeg de pers een mooie goodiebag mee met daarin o.a. de Biobuddi Bumba speelgoedblokken. Sophie heeft inmiddels al genoeg speelgoed dus ik wil deze graag weggeven aan een van mijn volgers! Houd mijn blog en socials dus in de gaten. 😉

Ook bij andere stands kreeg ik mooie spullen mee. Hierover schrijf ik binnenkort een aparte blog, want naast dat ik goodies heb gekregen heb ik zelf natuurlijk ook allerlei dingen gekocht. Iets met zwanger zijn en overal babyspulletjes zien. 😛

Negenmaandenbeurs, een aanrader of toch niet?

Jammer genoeg heb ik vanwege mijn bekken de beurs vroegtijdig moeten verlaten. Lopen is niet zo erg, maar slenteren en stilstaan is nu ik de 20 weken ben gepasseerd echt funest. Om die reden besloot ik aan het begin van de middag weer richting mijn auto te gaan, maar ondanks dat ik niet alles heb kunnen zien heb ik het erg naar mijn zin gehad.

Of je nu zwanger bent of al (jonge) kinderen hebt, op de Negenmaandenbeurs zijn genoeg leuke dingen te vinden. Zo is er onder meer een speciaal testparcours voor kinderwagens, staan er diverse draagconsulentes voor je klaar om je te helpen bij het vinden van de perfecte draagdoek of -zak, kun je er inspiratie opdoen voor de babykamer en worden er ook diverse workshops als babyfotografie gegeven.


Ben jij weleens naar de Negenmaandenbeurs geweest? Of ga je deze week? Ik lees het graag hieronder. 🙂

04 comments
#Momlife, Persoonlijk,

Naar het consultatiebureau – Het 2 jaar consult

2 jaar consultatiebureau

Woensdag was het zover: we gingen naar het consultatiebureau voor het 2 jaar consult. Eigenlijk hadden we de afspraak vorige week, maar aangezien Sophie toen ziek was heb ik de afspraak verzet. In deze blog lees je over het consult, wat er allemaal gevraagd werd, hoe Sophie zich ontwikkelt en of ze de afgelopen tijd nog gegroeid is. 🙂

Vragen 2 jaar consult

Vorig jaar kreeg ik te horen dat er een vragenlijst opgestuurd zou worden, welke ik in moest vullen zodat deze kon worden besproken tijdens het consult. Nou, ik heb geen vragenlijst gezien. 😉 Wellicht is het ondertussen alweer veranderd of zijn ze het gewoonweg vergeten, maar ik kreeg alle vragen tijdens het consult zelf.

De volgende vragen werden onder andere gesteld:

  • Kan het kind blokjes stapelen
  • Kan het kind met 2-woord zinnen spreken
  • Hoeveel woordjes spreek het kind al
  • Kan het kind lichaamsdelen aanwijzen en benoemen
  • Hoe gaat het met tandenpoetsen
  • Hoe gaat het met eten en drinken
  • Is het kind al bezig met zindelijkheid

Meten en wegen

Bij binnenkomst konden we meteen meten en wegen, dus ik kleedde Sophie uit en zette haar op de weegschaal. In aanloop naar deze afspraak was ik een benieuwd wat ze van Sophie’s gewicht zouden vinden, want in december woog ze 14,2kg en dat is voor een kind van bijna 2 best wel flink. Nu trek ik me niet zo snel iets aan van wat ze daar zeggen en al helemaal niet omdat het haar eigen groeilijn is, maar was toch wel nieuwsgierig of ik daarover vragen zou krijgen.

Eenmaal op de weegschaal bleek dat Sophie tijdens 3 dagen buikgriep 1,5kg is afgevallen (doe mij na m’n zwangerschap ff een buikgriepje 😛 ) want er kwam 12,7 tevoorschijn (note: dat woog ze rond haar 1ste verjaardag ook). Daarmee zit ze nu op het gemiddelde, dus dat is netjes. Wel bizar dat het gewichtsverlies bij een kind zo snel kan gaan.

Na het wegen mocht ze bij de meetlat gaan staan. De ‘meet en weeg’-mevrouw duwde het meetlint hard op Sophie’s hoofd, waardoor Sophie mij verschrikt aankeek en een beetje krom ging staan. “88cm” zei ze. Ik gaf aan dat dat niet klopte want in december was ze langer, dus er werd nog een poging gedaan. Nu deed ze wel normaal en Sophie stond keurig recht tegen de muur. “90cm” werd er gezegd. “Zie je wel”, dacht ik. Heel bijzonder dat ik zelf moet aangeven of het wel of niet klopt.

Groeicurve Sophie

Kinderarts

Na het meten en wegen moesten we even wachten. Allereerst omdat wij vroeg waren, maar ook omdat het – zoals gewoonlijk – uitliep. Ik moedigde Sophie aan om te gaan spelen maar dit deed ze niet. Ze hing aan mijn been en wilde alleen spelen als ik meeging. Na 2 keer was ik het wel zat, dus zaten we samen op een stoel te wachten tot we aan de beurt waren.

Er ging een deur open en een van mijn grootste nachtmerries kwam naar buiten: de kinderarts die ik absoluut niet meer bij mijn kind in de buurt wil hebben. In het verleden hadden we één afspraak met haar en tijdens dat consult werden er de meest vreemde vragen gesteld, behalve die over de ontwikkeling van Sophie. Er werd nauwelijks naar Sophie zelf gekeken, over hoe ze het deed en wat ze allemaal al kon, en tijdens het vaccineren ging het ook niet helemaal lekker terwijl Sophie de meest relaxte baby was die je kan hebben.

Jeugdverpleegkundige

Gelukkig voor mij hadden we geen afspraak met haar, maar met de jeugdverpleegkundige. Zij kwam niet veel later naar buiten om ons te roepen. Het was dit keer wel een andere dan alle voorgaande keren, dus daar moest ik wel aan wennen, maar gelukkig was ze hartstikke aardig en Sophie kwam meteen los. Tijdens het wachten was ik even bang dat Sophie tijdens dit consult niks zou gaan laten zien, maar dat was dus niet het geval. Ze ging meteen vrolijk spelen en terwijl ik met de jeugdverpleegkundige in gesprek was over voeding en zindelijkheid kletste ze gezellig met ons mee.

“Zo, wat kan ze al goed praten!”, zei de verpleegkundige. Ik vertelde dat ze sinds een week of 3 ineens grote sprongen maakt met taal. Zo praat ze nu geregeld met 3-woord en 4-woord zinnen en is ook druk bezig met het leren van het alfabet. Eerst dacht ik dat ze de letters herkent aan de kleur (wij hebben van die foam badletters) maar als we bijvoorbeeld in de supermarkt lopen herkent zij ze ook. Zo is onder meer de A van auto, de E van eten, J van jam, de S van saus – niet van Sophie 😉 – en de H van huis én baby Harvey. Ook weet ze dat zowel de M als de D de letters zijn van mama en de P en Y van papa. Van de 26 letters herkent ze er al zo’n 18, dus dat gaat al hartstikke goed.

Slimme meid

Volgens de jeugdverpleegkundige hebben we een slimme meid die voorloopt qua ontwikkeling. Ik heb zelf geen vergelijkingsmateriaal, dus het zal wel, maar trots ben ik sowieso. 🙂 Omdat we een nieuwe verpleegkundige hadden keek ze ook nog even in het systeem hoe Sophie zich het eerste jaar ontwikkelde. “Wow wat was ze snel met alles!” Ik knikte. “Ja, ik hoop dat nummer 2 iets langer baby blijft.” Ze moest lachen en beaamde dat het met een 2de wel lekker is als ze wat later lopen, maar dat hebben we uiteraard niet voor het zeggen.

Ze vroeg ook nog even aan Sophie waar haar neus zat. “NEUS!” riep ze, terwijl ze in haar eigen neus kneep. “MOND, OOR, OOG, BUIK, VOET” riep ze erachter aan. Ze ging maar meteen heel het lijstje af. De verpleegkundige lachte. “Oké, duidelijk! Jij weet precies waar alles zit en hoe het heet”. “Ja, mama baby in buik!” zei Sophie. “Kijk”. En hop, mijn shirt moest omhoog en liet aan de verpleegkundige zien waar broertje of zusje zit. “Kijk, baby! Baby Harvey. Ik zusje ook” zei ze blij.

Voor de vorm liet de verpleegkundige haar ook nog blokjes stapelen. Ze liet even zien dat ze het kon, maar was er al snel klaar mee. “Ik auto spelen” en hop, weg was ze. Met de tractor spelen was veel leuker. 😉

Peuterspeelzaal

Omdat Sophie blijkbaar voorloopt met bepaalde dingen werd mij geadviseerd om Sophie naast één dag kinderopvang ook één of meerdere dagdelen op een peutergroep te doen. Dit was ik sowieso al van plan, want op een of andere manier is de peutergroep véél goedkoper dan de normale opvang (60 euro per maand voor 2 dagdelen tegenover 380 euro per maand voor één dag).

Ze raadde mij meteen aan om hier zo snel mogelijk werk van te gaan maken i.v.m. wachtlijsten, dus ik ga dinsdag als ik Sophie ga wegbrengen maar meteen even een balletje opgooien. Ze zit momenteel in een verticale groep, dus weet niet of het verschil heel groot zal zijn, maar qua geld is het sowieso wel interessant.


Hoe ging het 2 jaar consult bij jullie? En zijn jullie kindjes naar de peuterspeelzaal gegaan of alleen naar het kinderdagverblijf? Ik lees het graag hieronder. 🙂

05 comments
#Momlife, Persoonlijk,

Moeder zijn

Sophie is inmiddels al 16(!) maanden en ik moet toch wel eerlijk bekennen dat het moeder zijn me – tot nu toe – prima bevalt, iets wat ik echt niet had verwacht. Sterker nog; dankzij alle hormonen en het babynieuws van de afgelopen maanden heb ik er zelfs aan zitten denken om voor een broertje of zusje te gaan, maar ik twijfel nog. 😉

De eerste week

De eerste week na de bevalling kon ik mezelf wel voor m’n kop slaan: waar the fuck was ik aan begonnen? Wat moest ik nou met dit kind? Kon iemand zoals ik, iemand met het geduld van een aangebrande visstick, wel een goede moeder zijn? Was ik hier wel voor gemaakt? Sophie huilde helemaal niet veel en was een uiterst tevreden baby, maar als ze een keer huilde dan zat ik na 3 seconden al tegen het plafond. “Hou alsjeblieft op.”

In de kraamweek heb ik wel met Sophie geknuffeld, maar achteraf gezien niet zoveel als ik zou willen – of zou ‘moeten’. Daar voel ik me best nog wel eens schuldig over. Ook vraag ik me af waarom ik op sommige momenten geen behoefte had aan contact met mijn baby. Had ik een (lichte) vorm van PND? Of hoort het er stiekem gewoon bij, maar lult niemand erover? Ik heb geen idee.

Verandering

Ik moest heel erg wennen aan de verandering. Opeens geen baby meer in mijn buik, maar in de box. Een baby die huilt, iets waar ik – toen – slecht tegen kon. Niet echt handig als je mama bent, I know. Behalve het gehuil vond ik het ook lastig om geleefd te worden. Ik leefde van luier naar flesje, van flesje naar slaapje en van slaapje naar luier. Ergens tussenin soms ook nog een badje en, o ja, ook nog kraamvisite… Die verschrikkelijke kraamvisite. Bij een 2de blijft mijn voordeur dicht, dat vertel ik je alvast. Ik stuur wel een foto, ofzo.

Maar hoe ik in het begin op bepaalde momenten geen behoefte had aan contact met mijn kind, des te groter is die drang nu. Ik ben het liefst heel de dag bij haar. Samen spelen, leuke dingen doen. Ik geniet nu echt van het moeder zijn en ben super trots dat dat lieve kleine murpje mijn dochtertje is.

Eenzaam

Maar het moeder zijn brengt ook eenzaamheid met zich mee. Sinds ik moeder ben, heb ik veel minder vrienden. Tijdens de zwangerschap zag ik diverse vriendschappen al verwateren en dat werd na de bevalling alleen maar erger. Ik vind dit niet heel erg, want nu weet ik wel wie mijn echte vrienden zijn, maar het maakt me dus wel eens eenzaam. Ik probeer minimaal 1 keer in de 2 weken af te spreken met mijn beste vriend, al is het maar ff chillen bij de grote gele M, maar dit is eigenlijk veel te weinig. Zeker gezien het feit dat ik voornamelijk vanuit huis werk en er niet heel veel momenten zijn waarop ik face2face een leuk gesprek heb met een volwassene. Ik kan dan ook niet wachten om vanaf volgende week één dag per week bij een bedrijf hier op het dorp aan de slag te gaan.

Dit betekent wel dat Sophie naar de opvang moet en dat is voor mij een hele grote stap. Tot nu toe nam Yannick vrij of kwam mijn opa een paar uurtjes oppassen. Vandaag is ze eventjes een dagje wennen bij het kinderdagverblijf en terwijl ik in mijn eentje terug naar huis liep rolden de tranen over m’n wangen. Ze hing bij het weggaan echt aan m’n been en wilde niet dat ik haar daar achterliet. Ik hoop met heel m’n hart dat ze een leuke dag heeft, anders weet ik niet of mijn moederhart het wel aankan om haar elke week weer opnieuw te moeten achterlaten. Ik ben benieuwd hoe mijn lezers dit (hebben) ervaren? Ervaringen en tips zijn welkom in de comments.

Moeder zijn

Long story short: ik vind moeder zijn leuk, maar ook een beetje eenzaam. Ik zou het, ondanks dat ik minder vrijheid heb, het allemaal voor geen goud willen missen. Overigens ben ik sinds mijn bevalling echt een weekdier geworden en kan ik nu echt niet meer zonder mijn kind, haha!

Het moeder zijn valt me al met al minder zwaar dan ik had verwacht. Hoe ervaar jij het ouderschap? Ik lees het graag hieronder. 🙂 Reageren op Facebook of Instagram kan natuurlijk ook.

013 comments
#Momlife,

Dilemma: Wel of geen tweede kind?

Nu Sophie 1 jaar is krijgen we regelmatig de vraag of er bij ons nog een tweede komt. In januari kregen wij er weer een buurmeisje bij, vrienden van ons zijn vorige maand voor de tweede keer ouders geworden, ik word over ongeveer een half jaar voor het eerst tante en toevallig begon mijn schoonzus er laatst over. “Willen jullie nog een tweede?” Ondanks dat ik nooit kinderen wilde ben ik onwijs blij met Sophie en ben ik er stiekem wel over gaan nadenken… Wel of geen tweede kind?

Tegenvallen

Waar ik een beetje mee zit is het volgende: Sophie is een droomkind. Ze sliep vanaf dag 1 door, lust vrijwel alles en is bijna altijd vrolijk. We kunnen haar makkelijk overal mee naartoe nemen en als we uit eten gaan dan merken de overige gasten 9 van de 10 keer niet eens dat er een baby – inmiddels dreumes – in het restaurant aanwezig is.

Dus, dit kan bij een tweede eigenlijk alleen tegenvallen. Toch? Hoe groot is de kans dat een baby meteen doorslaapt? 1%? Dus hoe groot is de kans dat een tweede kind ook meteen doorslaapt? Ondanks dat ik én mijn zusjes ook allemaal meteen doorsliepen ben ik toch een beetje bang dat wanneer wij voor een tweede kind gaan wij een leven met chronisch slaaptekort tegemoet gaan. En als ik ergens echt niet zonder kan – dat heb ik nu al wel gemerkt met die 3 gebroken nachten die we tot nu toe hebben gehad – dan is het slaap. I. Need. Sleep.

Huilbaby

Daarnaast ben ik ontzettend bang voor een huilbaby. Sophie huilde in het eerste jaar bijna nooit – nog steeds niet overigens -, maar de keren dat ze huilde was ik al heel snel de wanhoop nabij. Ik weet dan ook niet of ik een huilbaby wel zou trekken. Of ik er wel voor gemaakt ben.

Ik lees vaak genoeg verhalen van moeders waarvan hun eerste kind zo makkelijk was dat ze zonder aarzelen voor een tweede gingen en dat de tweede een huilbaby bleek te zijn. En wat dacht je van afwijkingen? We hebben een gezond kind, waarom het lot tarten en kiezen voor een tweede die misschien wel een zorgenkindje blijkt?

Overige nadelen

Naast bovenstaande redenen lijkt het me ook lastig om met twee kids nog me-time te hebben. Nu kan ik zeggen: “ik ga zaterdag uiteten”, en dan is er niks aan de hand. Yannick eet samen met Sophie en legt haar ’s avonds op bed. Maar dat zie ik met twee kinderen toch niet echt gebeuren. Dan zal je ook net zien dat ze geen van beide gaat slapen en ik na een uur een berichtje krijg: “hoe laat ben je thuis?”, oftewel “help”.

Oppas regelen is een beetje hetzelfde verhaal. Sophie kan ik nu makkelijk ergens (last minute) droppen, maar twee kids wegbrengen is toch wel wat lastiger. Althans, dat denk ik. En met werk zal het er voor mij ook niet makkelijker op worden. Nu werk ik gewoon thuis terwijl Sophie slaapt of zelfstandig speelt, maar met twee kids waarvan de ritmes hoogstwaarschijnlijk niet synchroon zullen lopen zal dat ook wel een uitdaging worden. En ze naar de opvang brengen wil ik ook niet, want dat is juist de reden dat ik vanuit huis werk…

Waarom ik een tweede kind wil

Maar ondanks al die ‘beren’ op de weg, rammelen mijn eierstokken zo hard dat ze het aan de andere kant van het dorp kunnen horen. Ten eerste lijkt het me heel fijn om weer zwanger te zijn en te genieten van zo’n klein hummeltje in mijn buik. Ook lijkt het mij fijn om een zwangerschap mee te maken waarin we er wél 100% samen voor kiezen. Echt samen voor een kindje gaan. Van het proberen zwanger te raken tot samen wachten tot de test is opgedroogd en daarna een paar weken lang samen dat geheim bewaren. Dat is iets wat ik bij mijn eerste zwangerschap wel heb gemist.

Ik ben onwijs dol op Sophie. Zij is mijn zonnetje als het regent, het gouden randje om de grijze wolk.  Ik had niet verwacht dit ooit te zeggen, maar doe mij er nog maar (minstens) één. 😀 Daarnaast lijkt het me ook ontzettend leuk voor haar om een broertje of zusje te hebben. Niet dat een kind zielig is als hij/zij geen broertje of zusje heeft, maar ik heb zelf 3 zusjes en dat is toch wel erg leuk. Als kind had ik er niet heel veel aan, want daarvoor is het leeftijdsverschil te groot, maar nu ze 17, 18 en 20 zijn heb ik er spontaan 3 vriendinnen bij waarmee ik alles kan bespreken. Dit wil ik voor Sophie ook, en dan wel met een leuk leeftijdsverschil zodat ze gezellig samen kunnen spelen. 🙂

Wel of geen tweede kind

Maar ja, dan is de vraag: welk leeftijdsverschil is het meest ideaal? 2 jaar? 3 jaar? Voor een leeftijdsverschil van 2 jaar mogen we wel gaan opschieten… Ik weet het nog niet. Denk dat ik voorlopig nog eventjes van Sophie ga genieten. En ondertussen Yannick maar eens overtuigen dat een tweede ook heel leuk is, want hij vindt één kind wel genoeg.


Zou jij meerdere kinderen willen? Of heb je er meerdere? Wat zijn jouw ervaringen? Ik lees het graag in de comments. 🙂

034 comments
#Momlife, Tags,

TAG: Ik ben zo’n moeder die… (40x)

In november zag ik op meerdere blogs de ‘ik ben zo’n moeder die…’-tag voorbij komen. Sophie is 3 weken geleden 1 jaar geworden en nu ik het 1ste jaar overleefd heb, is het tijd om de tag in te vullen. 🙂

40x Ik ben zo’n moeder die…

  1. geen borstvoeding geeft
  2. haar kind de kapjes van het brood geeft omdat ze die zelf niet lust
  3. de tv heel de dag aan heeft staan
  4. te vaak achter haar laptop zit
  5. staat te kokhalzen boven een poepluier
  6. na 3 keer opruimen de hoop opgeeft en de rommel gewoon laat liggen
  7. pas halverwege de week de was opvouwt en opruimt
  8. nooit strijkt
  9. haar kind Family Guy laat kijken omdat ze dat zelf leuk vindt
  10. weinig in het huishouden doet
  11. te veel kleding koopt voor haar kind
  12. een hekel heeft aan koken
  13. haar kind na het slaapje soms nog een uur in bed laat spelen omdat ze bezig is
  14. eten weggooit als er niet gegeten wordt en daarna niks anders aanbiedt
  15. een hekel heeft aan baby tv (daarom dus Family Guy)
  16. haar kind de <vul in> laat pakken omdat ze zelf te lui is om op te staan
  17. zichzelf heel de dag in derde persoon mama noemt –> “mama gaat nu even naar de wc”
  18. haar kind vanaf maand 4 koekjes geeft (babykoekjes, dat dan weer wel)
  19. (te) veel over haar kind praat
  20. haar kind vanaf maand 8 met de pot mee laat eten, ook als er friet met frikandel op het menu staat
  21. iets te vaak uitslaapt en een pyjamadag heeft
  22. haar kind niet naar de opvang wil brengen
  23. eigenlijk helemaal niemand op haar kind wil laten passen en het liefst thuis blijft #trustissues
  24. haar kind dus regelmatig meeneemt naar afspraken
  25. niet elke week de bedden verschoond
  26. standaard koekjes en chips in huis heeft, en dit ook gewoon aan haar kind geeft
  27. soms vergeet om een plasluier te verschonen en haar kind dus 5 uur met een luier doet (wel lekker goedkoop, haha)
  28. haar kind zo snel mogelijk in haar eigen bed heeft laten slapen
  29. (te) veel foto’s maakt
  30. regelmatig voor de tv eet
  31. een hekel heeft aan draagzakken
  32. niet op haar taalgebruik let
  33. haar kind troost met eten
  34. het verschrikkelijk vindt om te knutselen
  35. nu al opziet tegen de tijd dat haar kind vriendjes mee naar huis neemt
  36. over het algemeen nog steeds een schijthekel heeft aan kinderen, alleen die van zichzelf vindt ze leuk
  37. soms vergeet om ’s ochtends de drinkbeker van haar kind te vullen en daar ’s middags pas achterkomt
  38. Disneyfilms aanzet voor haar kind en deze vervolgens zelf gaat zitten kijken
  39. haar kind laat vaccineren
  40. niet zo vaak ‘ik hou van jou’ zegt als dat ze zou willen

Nou, als ik alles zo lees is het een wonder dat Sophie het 1ste jaar heeft overleefd… 😉 #loedermoeder tot de max hierzo. Wat voor moeder/vader ben jij? 🙂 Ik lees het graag in de comments, of op Facebook of Instagram.

Wil je de tag overnemen? Leuk! Plaats dan wel even een linkje naar Marjo, de maker van de tag.

018 comments
#Momlife,

Sophie’s 1ste jaar – De mijlpalen

Afgelopen woensdag is Sophie 1 jaar geworden. Hoera! Het jaar is echt voorbij gevlogen. Laatst heb ik onder meer een blog over mijn bevallingsverhaal met jullie gedeeld en wil jullie nu graag meenemen in het eerste jaar van Sophie. Alle eerste jaar mijlpalen op een rij, lees je mee? 🙂

Maand 1

De allereerste mijlpaal was meteen het doorslapen. Waar de meeste ouders maanden – en sommige zelfs jaren – op moeten wachten, was het bij ons meteen de eerste nacht. We sliepen nog in het ziekenhuis en toen de verpleegkundige Sophie ’s ochtends om 6u kwam temperaturen moest ze haar wakker maken. #luckyus

De eerste paar weken lachte ze al heel vaak, maar daaraan kon ik duidelijk zien dat het puur reflex was. Toen ze 3 en halve week oud was kreeg ik voor het eerst een echte glimlach. Die blik in haar oogjes toen vergeet ik nooit meer. ?

Maand 2

Toen ze 5 weken oud was begon ze al te kletsen. Als ik tegen haar praatte reageerde ze en maakte ze geluidjes terug. Ook had ze hele verhalen tegen de uiltjes die boven de box hingen. In haar 2de maand ontdekte ze ook haar handjes. Heel de dag hield ze ze in de lucht om ze eens goed te kunnen bekijken. Ze had ook snel door dat ze met die handjes ook wat kon, want de rammelaar greep ze stevig vast en schudde het al snel heen en weer.

Wat vooral voor ons een grote mijlpaal was: slapen in haar eigen bedje. Tot ze een week of 6 was sliep ze bij ons op de kamer. Haar eigen bedje was de eerste week nog heel groot en eng, dus toen hebben we – na nachten om en om op de bank te hebben geslapen terwijl Sophie lekker in de box lag te tukken – besloten om haar in de reiswieg te leggen en die naast ons bed te zetten. Toen ze dus een week of 6 was besloot ik weer een poging te wagen en tot onze verbazing ging ze meteen slapen en werd de volgende ochtend pas weer wakker.

Maand 3

Toen Sophie ongeveer 10 weken oud was begon ze opeens met tijgeren en pivoteren. We kochten een babygym met speelgoed en daar draaide ze de hele dag rondjes op. Ik vond haar iedere keer weer terug op een andere plek. Toen al ondernemend! ?

In dezelfde maand begon ze ook naar speeltjes te grijpen. Voor die tijd gaf ik de rammelaar aan, maar nu pakte ze alles gewoon zelf. Nog niet altijd met succes – uiteraard – maar uiteindelijk kreeg ze het altijd voor elkaar.

Maand 4

Toen ze 3 – bijna 4 – maanden was kreeg ze haar eerste hapje. Ze greep meteen naar de lepel om het zelf te doen, wat hilarische foto’s heeft opgeleverd. Deze maand bleef ze ook keurig rechtop zitten en ze kon ook al staan. Een baby van 3 maanden die kan staan? Ja, Sophie kon dat. Natuurlijk mocht ze dit niet te vaak en te lang, maar dat snoetje zei genoeg. #blijei

Maand 5

Juni stond in het teken van vele mijlpalen. Zo rolde ze om – van buik naar rug en van rug naar buik – kreeg in één keer 2 tandjes, kon haar eigen fles vasthouden en begon met kruipen.

Maand 6

In juli ging ik samen met 2 zusjes en Sophie een meiden-midweek weg. Sophie ging voor het eerst zwemmen en we gingen ook uit eten. Thuis zette ik haar altijd in de Bumbo, maar in het restaurant kreeg ze een eigen stoel en ze kon er gewoon in zitten! Ik was super verbaasd, maar ook heel trots.

Maand 7

Toen ze 6 en halve maand oud was ontdekte ze dat ze zich aan dingen kon optrekken. Eerst zitten en daarna ook op haar knieën. Toen hebben we maar snel het ledikantje en de box omlaag gezet.

Maand 8

Deze maand denderde madam als een intercity door verschillende mijlpalen heen. Zo kon ze toen ze 7 maanden was midden in de kamer zelf gaan zitten zonder zich ergens aan vast te houden, trok ze zich zelf omhoog om te gaan staan en liep rondjes langs de hocker en de bank. #hoedan #snellejelle. Deze maand at ze ook vrijwel volledig met de pot mee. Heerlijk! Dag, babyprut! 🙂 En met de pot mee-eten bedoel ik eigenlijk de halve pan leegvreten. Klein vreetzakje.

Maand 9

We waren al een keertje snel een blokje om gefietst, maar toen Sophie 8 maanden oud was gingen we voor het eerst écht een flink stuk fietsen. We gingen met de waterbus naar (overgroot)opa en Sophie keek onderweg haar ogen uit. Ook liep ze deze maand in haar eentje achter de loopstoel de kamer door. En trots dat ze was! 🙂

Maand 10

In november bleef Sophie voor het eerst los staan en zei ook haar eerste woordje: “Mama!”. Ook klapte Sophie opeens spontaan in haar handjes en daar is ze niet meer mee gestopt, haha! Sindsdien klapt ze heel de dag door in haar handjes. Vooral als ze vrolijk naar muziek zit te luisteren of wanneer ze zelf iets doet wat ze erg grappig vindt.

Maand 11

December stond in het teken van feestdagen. Eerst Sinterklaas, toen Kerstmis en vervolgens Oud&Nieuw. Sinterklaas en Kerst kon Sophie gestolen worden, maar met Oud&Nieuw heeft ze de avond van haar leventje gehad. Ook kreeg ze deze maand voor het eerst een staartje in. Haar haartjes waren ‘opeens’ lang genoeg! #zoschattig

Maand 12

In januari ging ze steeds vaker zelf losstaan en het lukte haar ook om steeds langer te blijven staan. 18 januari – precies één jaar na de uitgerekende datum – besloot ze opeens van mij naar de stoel te lopen en had dus spontaan haar eerste losse stapjes gezet. Binnen een week liep ze de hele benedenverdieping rond en als we nu tikkertje spelen ‘rent’ ze op haar manier. Zo leuk om te zien!

De allergrootste mijlpaal was toch wel haar 1ste verjaardag. Man, wat heb ik gehuild. Opeens is mijn kleine baby geen baby meer, maar een dreumes. Al denk ik dat – nu ik bovenstaande mijlpalen allemaal achter elkaar lees – ze al een tijdje geen baby meer was… *snik*.


Hoe heb jij alle mijlpalen van je kindje ervaren? Ik lees het graag in de comments. 🙂

129 comments
#Momlife, Persoonlijk, Zwanger,

Terugblik – Mijn bevallingsverhaal

Het is inmiddels alweer bijna een jaar geleden dat ik mama werd. Destijds heb ik wel een blog geschreven over de eerste week, met daarin in het kort hoe de bevalling ging. Toch wil ik graag nog mijn volledige bevallingsverhaal met jullie delen. Mocht je zelf binnenkort moeten bevallen: lezen op eigen risico. 😉

Mijn bevallingsverhaal

Ik was 41 weken en 6 dagen zwanger toen ik zou worden ingeleid. 2 dagen daarvoor waren we in het ziekenhuis voor een controle en toen werd er aan mij gevraagd of ik al een datum wilde prikken. Ik liep al vanaf 41 weken met 3 cm ontsluiting maar er gebeurde verder niks en omdat ik er helemaal klaar mee was en stiekem toch een januaribaby wilde – 9 maanden naar toegeleefd, duh – werd er een datum geprikt: 31 januari.

Om 7:30 moesten we ons melden en mijn opa zou ons rond 7:00 ophalen en bij het ziekenhuis afzetten. Om 7:15 – veel te vroeg – liepen we de afdeling op en moesten bij de balie wachten. Na ongeveer een kwartier te hebben gewacht kregen we een kamer toegewezen: nr 16. Het was voor een ziekenhuiskamer redelijk huiselijk ingericht met een bank, tv en een privé badkamer. Kort nadat we op de bank waren gaan zitten kwam er iemand langs met koffie en thee.

Inleiden & vliezen breken

Yannick was inmiddels op van de zenuwen en ook ik werd steeds zenuwachtiger. Om de tijd te doden zette ik de tv aan. Na bijna 45 minuten te hebben gewacht kwam er eindelijk een verloskundige – tenminste, ik denk dat het een verloskundige was – een hele waslijst aan dingen doornemen. Toevallig was er de week ervoor in het nieuws geweest dat er veel teveel met een tang of pomp werd ingegrepen terwijl dit medisch helemaal niet nodig was, maar puur voor de tijdsdruk. Ik had een geboorteplan klaarliggen en deze overhandigde ik aan de verloskundige. Hij moest lachen om mijn ‘eisen’ en zei: “we grijpen alleen in als het echt niet meer gaat” en “over pijnbestrijding kun je pas iets zeggen als je daadwerkelijk weeën hebt”. Ook kreeg ik een heel verhaal over incontinentie als het hoofdje te lang staat, maar ik hield voet bij stuk. In eerste instantie wilde hij mijn plan niet eens aan de gynaecoloog laten zien, maar toen ik duidelijk liet merken dat deze 3 A4tjes echt naar de gynaecoloog moesten ging hij dat toch maar even doen.

Ondertussen kreeg ik een CTG om te kijken hoe het met Sophie ging. Alles was goed en we gingen beginnen. De gynaecoloog kwam binnen, Kaat heette ze. Kaat hield nog even een praatje en rond 9:45 brak ze mijn vliezen. Na zo’n 45 minuten – op de valreep, want langer wilden ze het niet aankijken – kreeg ik de eerste wee, wat de spanning voor mij wat deed afnemen want dit betekende dat ik in eerste instantie geen infuus met weeënopwekkers hoefde. #halleluja 🙂

Persdrang

Voor mij voelden de (rug)weeën hetzelfde als de voorweeën/krampen die ik thuis ook regelmatig had gehad en waren in eerste instantie prima te doen. Geen pretje, maar niet zo erg als wat je op tv vaak ziet. Na een uurtje werden de weeën steeds pijnlijker en kwamen steeds korter op elkaar. Ik besloot om onder de douche te gaan, maar kon geen fijne houding vinden. De verloskundige had me zo’n fitnessbal gegeven, dus Yannick rolde die de badkamer in en ik besloot er op te leunen. Uiteindelijk trok ik het niet meer en riep dat er iemand moest komen kijken omdat ik persdrang had.

Na voor mijn gevoel een eeuwigheid kwam Kaat rond 12:00 eindelijk kijken. Ik zat midden in een wee, dus ze moest eventjes wachten. Toen de wee weg was klom ik op bed en werd er gekeken wat de stand van zaken was: 5cm ontsluiting. De reden dat ik al persdrang had was volgens haar heel simpel. Sophie lag met haar gezicht naar boven i.p.v. naar beneden en was een sterrenkijker. Ondanks de persdrang mocht ik hier absoluut niet aan toegeven zei ze. #fijn

Ruggenprik

Een uurtje later, 13:00, zat ik inmiddels aan mijn taks. Ik trok het niet meer. De persdrang tegenhouden was too much en slurpte de energie uit mij. Voor mijn gevoel moest ik ondertussen echt wel op 10cm zitten, maar toen Kaat weer kwam kijken bleek ik ‘pas’ op 7cm te zitten. Shit.

Ondertussen was ik al 600x van het bed naar de douche gerold en weer terug, maar wist niet meer hoe ik de weeën moest opvangen. In mijn hoofd duurde het allemaal veel te lang en ik raakte in paniek. Door de paniek was ik uiteraard verre van ontspannen, waardoor ik de pijn helemaal niet meer trok. “IK MOET NU EEN RUGGENPRIK” galmde door de kamer. Het interesseerde me niet meer dat ik die ruggenprik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik trok het niet meer en wilde die pijnbestrijding à la minute hebben. Na – weer voor m’n gevoel – een eeuw te hebben gesmeekt kwam Kaat weer langs om het pijnstilling-praatje te houden. Consequenties, nadelen, bla bla – het ging allemaal langs me heen. Geef me die prik!

“Daan”, zei ze, “jij wil helemaal geen prik”. Jawel, zei ik. “Nee hoor, die wil jij niet. Je bent nu in paniek en bent de controle kwijt. We gaan nu even rustig ademhalen en dan komt het allemaal goed.” Ik zat precies tussen 2 weeën in en keek haar aan. Oké, maar als het niet werkt wil ik die prik. “Dat is goed”.

Eindelijk persen

Ik deed precies wat ze zei en wonder boven wonder ontspande ik me en kon ik de weeën weer goed aan. Ik zat inmiddels op handen en knieën, want de houding die ze mij adviseerde – linkerzij – trok ik echt niet. Op handen en knieën ging het prima en samen met de verloskundige pufte en zuchtte ik de persdrang weg. Ook Yannick deed mee en hij deed het zo goed dat de verloskundige zei “goed zo, je kan het”, waarop hij zei “dat was ik”. 😛

Het was inmiddels 15:00 geweest en ik was het zat. Kaat kwam weer kijken en eindelijk was het zover: ik zat op 10cm. Ik mocht eindelijk gaan persen! ’s Ochtends had ik aangegeven dat ik niet op mijn rug wilde bevallen maar o.a. de baarkruk wilde proberen, dus deze werd tevoorschijn getoverd. Het was totaal niet wat ik er van had verwacht; een klein houten krukje, formaat kabouter en in de vorm van een halve maan. Het zat werkelijk waar voor geen meter en als kers op de taart werd er ook nog een spiegel onder gelegd zodat ik kon meekijken. Thanks, but no thanks. Na 2x persen was ik er klaar mee en ging weer op handen en knieën op bed zitten.

Afgescheurde navelstreng en liters bloed

In deze houding ging het persen perfect en na een tijdje kwam het hoofdje tevoorschijn. Yannick stond naast me en werd geroepen om te kijken – goodbye sexlife – en om 16:07 werd Sophie Elizabeth geboren. Puntgaaf en geen vernix te bekennen. Is zo’n olifantendracht toch nog ergens goed voor, haha! Ik kreeg haar tussen mijn benen door aangereikt en ik riep: “wat ben je mooi!”. Ook riep ik dat ik haar ging laten vallen, omdat ze glibberig was. Kaat hielp me om haar goed vast te pakken terwijl ik achter me hoorde “Kaat, hier komen”.

Voor ik het wist moest ik op mijn rug gaan liggen en stond de kamer opeens vol met medisch personeel. De navelstreng bleek volledig te zijn afgescheurd en ik bloedde als een rund. Iemand probeerde een infuus te prikken voor de weeënopwekkers en 4 mensen waren druk in de weer om de placenta eruit te krijgen en het bloeden te stoppen, maar dat lukte in eerste instantie niet. Er werd hard op mijn buik geduwd en nadat er eerst een hele golf met bloed uitkwam, kwam toen eindelijk de placenta. Het voelde alsof ik was bevallen van een slak.

Apgar score

Sophie lang ondertussen op mijn borst en deed het prima. Zij had een Apgar score van 9-10 en in ieder geval geen complicaties, dus dat maakte het voor mij een stuk minder erg. Na een tijdje werd Sophie meegenomen om te worden gewogen en werd daarna aangekleed. Ze was 53 cm lang en 3890 gram zwaar. Yannick stond een beetje hulpeloos aan de zijlijn en was door alle commotie een beetje de weg kwijt, waardoor hij niet meer wist waar de kleertjes waren. Tussen alle bedrijven door wees ik naar de weekendtas in de hoek.

Het bloeden was ondertussen gestopt en Sophie lag tevreden in Yannicks armen. Mijn minischeurtje werd gehecht en toen dat klaar was werd ik op een ander bed gelegd. Ik werd gewassen en kreeg schone kleding aangereikt, en ondertussen kwam er iemand langs met de vraag wat we wilden eten. Ik belde vervolgens mijn opa om hem te vertellen dat zijn achterkleinkind geboren was. Hij was zo emotioneel dat hij niet eens doorhad dat Sophie vernoemd was naar mijn oma, dat begreep hij later pas.

Hotel ziekenhuis

Sophie werd weer op mijn borst gelegd en ik werd naar de kraamsuite gereden: kamer 8. Ik was bijna 2 liter bloed verloren, dus moest minimaal 1 nachtje blijven. Etenstijd was net geweest en het eten wat ons stond op te wachten was inmiddels koud. Yannick warmde het op in de magnetron, maar het was echt niet te eten. Mijn opa kwam langs om Sophie te bewonderen en nadat hij weg was ging Yannick beneden nog even 2 flesjes cola en wat te eten scoren, en zijn ouders bellen. Hij kwam een half uurtje later terug met een appelflap – love him -, die ik meteen verorberde.

Yannick mocht gelukkig blijven slapen en Sophie sliep de eerste nacht meteen van 00:00 tot 6:00, en ook alleen maar omdat de verpleging haar wakker maakte om te temperaturen. Na 2 nachten ziekenhuis mochten we eindelijk naar huis. Ik kijk terug op een goede en snelle bevalling van ruim 5 uurtjes met slechte nasleep en ben heel erg blij dat Sophie zo lang in mijn buik is blijven zitten. Ik wilde namelijk oorspronkelijk thuis bevallen en als ze eerder was gekomen dan had ik dat ook gedaan. Wie weet hoe het dan gelopen was…


Dit was mijn bevallingsverhaal. Hoe ging jouw bevalling? Snel of langzaam? In het ziekenhuis of thuis? Ik lees het graag in de comments. 🙂

025 comments